In 2023 (27 jaar) stond mijn leven – en dat van mijn vrouw – volledig op zijn kop.

Van de ene op de andere dag werd ik slechtziend. Er werd diabetische retiopathie vastgesteld. Ik was 27 jaar toen ik dit verschrikkelijke nieuws kreeg te horen. Mijn visus zakte naar 16% links en 32% rechts. Dingen die voorheen vanzelf gingen, kan ik nu vaak niet meer zonder hulp. Lezen, lopen, reizen, afspraken… alles veranderde.

En wie stond er vanaf dag één voor mij klaar?

Mijn vrouw.

Zonder te twijfelen nam ze álles op zich:

• Ze reed duizenden kilometers met me naar ziekenhuizen, onderzoeken en specialisten.

• Ze betaalde samen met mij flinke medische kosten, hulpmiddelen en extra reiskosten.

• Ze regelde, plande, zorgde en droeg mij letterlijk en figuurlijk door de zwaarste periode van mijn leven.

• En dat dag in, dag uit. Zonder pauze. Zonder klagen.

Waar anderen zouden instorten, bleef zij staan.

Maar ik zie aan haar dat het haar enorm veel energie heeft gekost. Ze geeft alles, maar heeft zelf nooit rust gehad. Geen vakantie. Geen moment voor haarzelf.

Altijd zorg. Altijd regelen. Altijd sterk zijn.

En nu wil ík iets voor háár doen.

Ik wil haar één ding teruggeven dat ze zo verdient: een paar dagen echte rust. Een vakantie waarin zij niets hoeft – alleen ontspannen en ademhalen.

Maar door alle medische onkosten en de financiële klap die mijn slechtziendheid heeft veroorzaakt, kunnen wij dit niet zelf betalen. Hoe graag ik dat ook zou willen.

Daarom vraag ik, met een zwaar maar eerlijk hart, om hulp.

Alle donaties – klein of groot – gaan 100% naar een vakantie voor mijn vrouw.

Zodat zij eindelijk de rust krijgt die ze verdient na twee jaar onvoorwaardelijke zorg en liefde.

Mijn vrouw is mijn held.

Ze verdient dit meer dan wie dan ook.

Dankjewel aan iedereen die wil helpen, delen of steunen.

Je betekent meer voor ons dan je ooit zult weten.