Kanker de rode draad door mijn leven.

Kanker maakt deel uit van mijn leven, het woord op zich maakt ons vaak al bang. In mijn leven is het, zo lijkt het, normaal dat we al jaren leven met deze verschrikkelijke ziekte in ons leven. Het klinkt raar als je zegt we leven “gewoon door” dat is voor andere mensen vaak niet te begrijpen. De diagnose die mijn kind kreeg 18 jaar terug zette in één klap de wereld van mijn gezin op z’n kop. We belanden in een nachtmerrie van onzekerheid en verdriet. Je hebt niet te maken met een ongeneeslijke ziekte maar met een levensbedreigende, chronische zieke. Dat maakt echter de situatie niet minder zwaar en de toekomst niet minder onzeker. Een moeder van kinderen met kanker wordt je onverwachts dat is niet te plannen. In het begin weet je niets maar naarmate wordt je bijna een “expert” op het gebied van kanker. Je eigen ziek zijn zet je aan de kant, je moet wel. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt, je wordt geconfronteerd met de sterfelijkheid van je kinderen. Je krijgt te kampen met megaproblemen in je gezin. Financieel kom je in de problemen, je laat je kind niet alleen liggen in een vreemd ziekenhuis ver weg, dus je gaat elke dag naar het ziekenhuis. Ver rijden uren van huis terwijl je nog andere kinderen hebt. Je leven is een complete chaos geworden. Vrienden staan je bij waar ze kunnen, een benzineauto wordt gewisseld voor een diesel. Dat scheelt weer in de kosten. Je eet geen warm avondeten meer om dat eten in het ziekenhuis onbetaalbaar is. Je neemt van huis een broodtrommeltje mee. En wat denk je van de hoge parkeerkosten. Mensen roepen gauw, er is ook een dagkaart te krijgen. Niet bedenkende dat ook die betaald moet worden. Je verdriet onderdruk je omdat je van jezelf niet mag laten zien. Kop ervoor en doorgaan zo werkt het in mijn wereld. Mijn wereld van ernstig ziek zijn en het ziek zijn van mijn kinderen en mijn vrienden. De wereld is hard en gemeen en je vraagt je soms af of je gestraft wordt omdat je twee kinderen met kanker hebt. Ja je leest het goed onze tweede zoon heeft ook deze ernstige ziekte en is niet meer te behandelen.  En jezelf zo ziek bent dat je bed je allergrootste vriend is. Een leven vol verdriet en pijn, en dan die verschrikkelijke angst erbij. Ouders horen hun kinderen niet te begraven, dat moet anders om. Maar in veel gevallen is dat niet zo. Wie denkt dat een leven met het woord kanker gemakkelijk heeft slaat de plank volledig mis. De grote zorgen die je dag en nacht hebt nekken je een keer, je bezoeken aan het ziekenhuis kosten veel geld, de benzine de hoge kosten van de parkeermogelijkheden. Denk eens aan hoe je gekort wordt op je loon als je niet meer kunt werken en je toch een gezin hebt om te onderhouden. De zorgen als je weer door een scan gaat en de angst voor de uitslag. Voor mensen die je zien lopen ben je gezond want zo zie er toch uit? Je loopt in de stad, gaat boodschappen doen, en bezoekt een voetbalwedstrijd. Het is niet te zien dat je ernstig ziek bent. Ik maak het zelf ook vaak mee, zo ben je iets aan het doen en het andere moment lig je in bed. Mensen om je heen zien dat niet. Als je een foto plaatst op facebook denken ze dat je de hele dag op pad bent geweest, terwijl de foto uit je eigen tuin komt en je 5 minuten uit je bed geweest bent. Mensen staan heel snel klaar met hun oordeel maar beseffen niet hoe het gaat in een gezin die te maken heeft met de ziekte kanker. Je hebt een huis, ook jij betaald gas, licht en water. Ook jij heb kosten van de school van je kind of kinderen. Ook jij moet eten. En potjes voor zulke gezinnen zijn er echt niet, je moet jezelf maar zien te redden. Je bent ernstig ziek en daarvoor wordt je gestraft, hoe zot zit deze wereld in elkaar. Je hebt er niet om gevraagd om ziek te worden het overkomt je gewoon. Vroeger dacht je er niet aan dat ook ziekte jou kon raken of dat het jou zo kon raken. Nee dat gebeurt ons niet. Maar als het je overkomt moet je vechten voor wat je waard bent en vechten om op de been te blijven. Geld voor een uitje is er niet meer bij en herinneringen opbouwen kan niet. De kosten van bepaalde dingen zijn te hoog en kunnen niet meer opgebracht worden. Leven moet iedereen en alles kost nu eenmaal geld. Maar sommige dingen moeten gewoon betaald worden dat kun je nergens gratis krijgen. Gezondheid, hoe rijk ben je als je gezond bent. Mensen beseffen zich dat gewoon niet, maar wat heb je aan een prijs uit de loterij als je weet dat je leven zo ingekort wordt. Wat heb je aan een prijs in de loterij als je er niet van genieten kan. Mijn leven staat in het teken van Kanker, ziek zijn en niet wetende hoe de toekomst eruitziet. Mijn leven bestaat uit doorzetten, humor en vrolijkheid. Mijn leven bestaat uit het zorgen van anderen die het ondanks wat ik mee maak het nog zoveel zwaarder hebben. Mijn leven bestaat uit leven dag voor dag. Ik lag in bed en bedacht een donatiesite te maken. Ik vraag hulp, om een gift om mij te helpen. Help mij om anderen te kunnen helpen. Vrienden weten hoe mijn leven in elkaar zit, en vragen en zeuren is er bij mij niet bij. Help mij met een gift zodat ik kan zorgen dat anderen iets meer lucht krijgen en zich geen of minder zorgen hoeven te maken.

Help mij bij mijn donatie site. Ik vraag het niet voor mijzelf.

Yvonne