In 365 dagen kan veel gebeuren en opeens kan alles anders zijn.
In het afgelopen jaar een aantal keren geprobeerd om een humanitair visum aan te vragen, die werd 3 keer afgewezen i.v.m. COVID19 en steeds veranderende restricties.
Veel vertragingen opgelopen daardoor.
En mijn ibu(moeder) leek aardig stabiel voor een poos. Om de twee weken stuurde ik geld naar Stichting Mijn Roots (zij hebben mijn biologische moeder gevonden in Indonesië), en zoeker Rudi bracht het geld naar mijn tante waarmee ze medicijnen en dokterskosten kon betalen voor mijn ibu. De verpleegkundige kwam een paar keer per week. Ook heeft ibu een looprek gekregen en ging ze naar revalidatie om beter te kunnen leren lopen.

Al het geld van de donaties heb ik het afgelopen jaar gebruikt om mijn moeder te kunnen helpen. Er was eerst sprake van een operatie, maar gelukkig kreeg ze insuline en ging de grote gapende wond uiteindelijk vrijwel dicht. Ze was diabeet en had zichzelf verwaarloosd door geen insuline tot zich te nemen, simpel weg omdat ze geen geld had. Ook niet om een ziektekostenverzekering af te sluiten. En haar hartproblemen kon ook niet gemakkelijk verholpen worden. Ze was te zwak en moest een gedegen onderzoek hebben en waarschijnlijk zou ze niet eens een operatie kunnen overleven. Dus hebben we vooral gefocust op haar diabeet zijn en dat stabiel te krijgen. Ondertussen kreeg ze medicijnen voor haar hart en betere voeding.

Het was voor mij behoorlijk frustrerend om zo dicht bij mijn moeder te zijn, in de zin dat ze gevonden is. Maar tegelijk door de situatie zo ver weg en geen toestemming krijgen om haar te bezoeken.
Dus besloten wij, de mensen om mij heen en ik om een videoverbinding tot stand te brengen met ibu.

Het internet was niet van de beste kwaliteit dus viel de verbinding af en toe uit. En door het gezang van de minaret in de buurt moesten we ook even pauzeren. Maar het was een heel bijzondere virtuele ontmoeting met mijn moeder die ik altijd heb gemist in mijn leven. Dat was behoorlijk emotioneel. Nu heb ik haar zien bewegen, zien praten, lachen en huilen. Maar helaas haar niet kunnen aanraken.

Op zaterdag 20 maart kregen we een telefoontje van Stichting Mijn Roots met de mededeling dat mijn moeder was overleden. Het nieuws sloeg in als een bom! Zoiets wil je niet horen! Ik had zo graag haar willen ontmoeten en knuffelen....
Binnen 24 uur moest ze begraven worden, dus van zaterdag op zondagnacht hebben we de begrafenis live kunnen volgen via een WhatsApp videoverbinding.
De nachtmerrie die opeens realiteit werd.

Na dit alles heb ik van de Indonesische Immigratiedienst een Humanitair visum toegekend gekregen. Mosterd na de maaltijd was het eerste wat in mij op kwam.
Er moest veel geregeld worden maar uiteindelijk ben ik samen met mijn vriendin Sumi en broer Huibert eind mei voor vier weken naar Indonesië geweest om het graf van mijn moeder te kunnen zien en mijn tante te ontmoeten.

Het ging niet vlekkeloos en absoluut niet zoals we hadden gehoopt, maar ik heb wel onverwachts meer familie gevonden. Dat hele verhaal kunnen jullie lezen op de reisblog die Sumi gemaakt heeft. Hierbij de link: https://kembali.reislogger.nl/archief
 
Ik wil iedereen die mij geholpen heeft om mijn moeder de laatste zeven maanden van haar leven, de kwaliteit van haar leven een beetje heeft kunnen verbeteren, enorm bedanken voor de overweldigende onbaatzuchtige steun! Het heeft mij doen beseffen dat ik niet alleen ben en als je hulp vraagt, je hulp krijgt.

In de maanden die ik heb moeten wachten om af te kunnen reizen, kon ik uiteindelijk sparen en mijn reis betalen.

Warme groet, Tim van Wijk

Update doneeractie: Help mijn moeder, ibu Ellya 

Ik ben super blij, verrast, dankbaar en ontroerd, hoeveel mensen er gedoneerd hebben in nog geen twee dagen. 

Ik heb geld gestuurd naar Ana van Stichting Mijn Roots en Rudi (zoeker in Semarang voor de stichting) heeft meteen medicijnen en insuline gekocht voor ibu Ellya. Zoals je ziet in het filmpje wordt de wond iedere dag verzorgd. 
Op dit moment wordt er een verzoek gestuurd naar de ambassadeur voor een speciaal visum om zo snel als mogelijk naar Indonesië te mogen vliegen.

Zoals ik al zei in mijn eerste oproep, een operatie ligt nog in het verschiet en het streef bedrag is nog niet gehaald. Als je een paar euro kunt en wilt doneren dan zouden ibu Ellya en ik je heel erg dankbaar zijn ♥️🙏🏾.