In 1986 heeft mijn echtgenoot een ernstig autoongeluk gehad. Er is toen voor zijn leven gevochten en na een 11,5 uur durende operatie hebben de artsen zijn linkerbeen kunnen behouden. In de weken erna is ook zijn rechterbeen geopereerd. Een lang en uniek revalidatie proces volgt. Met nog 19 operaties door de jaren heen aan beide benen.

Al jaren loopt hij met pijn, maar sinds verleden jaar gaat de situatie enorm achteruit. Langzaam maar zeker worden alle "normale" dingen in het dagelijks leven van ons afgenomen. Van een stukje fietsen, een wandeling maken, gewoon op de bank zitten, naar je het werk gaan...!

Mijn man leeft momenteel met morfine pleisters, en meerdere medicatie, evenwichtstoornissen, rollator, en pijnen, enorme pijnen. Iedere week zitten we 3-5 x in ziekenhuis en de artsen zitten met hun handen in het haar.

Ons leven draait om liefde en om elkaar, maar door alle onzekerheden en de evenwichtsstoornissen zijn we erg op elkaar aangwezen. Mijn man heeft veel hulp nodig en ik probeer hem die te geven.

Nu wonen we naar ons zin, en slapen we boven.
U snapt het al.... De trap is zijn grootste vijand.... een half uur naar boven, totaal uitgeput zijn. Niks meer kunnen door extreme pijnen. Dan de uitputtingsslag van het uitkleden. Kortom, de enige manier om niet te hoeven verhuizen is een traplift laten plaatsen.

Maar we lopen leeg door de vele ziekenhuis bezoeken en de absurde parkeergelden. We raken langzaam door het spaargeld heen.

Beneden is geen ruimte voor een bed. Buiten dat willen we samen zijn en wil ik hem ook in de nacht steunen bij de extreme pijnaanvallen.

Vandaar deze oproep, of schreeuw om hulp. We hebben echt een traplift nodig of we moeten verhuizen.... Det laatste liever niet. Dat geeft nog meer onzekerheid en stress!! Iets wat we beiden in deze situatie niet kunnen gebruiken.

We zijn beiden geen mensen die makkelijk vragen maar we zien even geen andere oplossing.

Alsjeblieft help ons met een traplift, we hebben hem echt ontzettend nodig.