Lieve mensen,

Ik schrijf dit met een brok in mijn keel, omdat het gaat over iemand die mij alles betekent: mijn moeder. Een vrouw die haar hele leven al vecht… tegen tegenslag, tegen verdriet, tegen onrecht. Alsof het leven haar steeds opnieuw testte, terwijl ze juist iemand is met het zachtste hart dat je je kunt voorstellen. Ze groeide op met trauma’s die een mens nooit zou mogen meemaken. Ze werd bedrogen, verlaten, bestolen… stuk voor stuk littekens die ze altijd heeft meegedragen — maar nooit gebruikte om bitter te worden. Ondanks alles bleef ze geven, bleef ze lief, bleef ze geloven dat er ergens nog iets moois voor haar was weggelegd. En dat mooie kwam er, in de vorm van vier kleine pootjes: haar hondje Diva. Diva was niet zomaar een dier. Diva was haar gezin. Haar thuis. Haar rust. De enige die haar zonder voorwaarden liefhad, haar altijd begroette met blijdschap, haar ’s avonds gezelschap hield als de stilte te luid werd. Toen Diva in juni 2024 overleed, brak er iets in haar dat nooit meer volledig geheeld is. Sindsdien komt ze thuis in stilte. In leegte. In een huis dat niet meer voelt als een plek waar iemand op haar wacht. Alsof dat verlies nog niet genoeg was, kreeg mijn moeder drie weken geleden de diagnose borstkanker. De wereld stond stil. De angst, de behandelingen, de onzekerheid… maar vooral het besef dat ze deze strijd zó alleen moet aangaan. En dat is iets wat elke dag aan haar vreet. Ik wil niet toekijken hoe mijn moeder langzaam haar glimlach verliest. Hoe ze het gevoel kwijtraakt dat ze nog ergens nodig is. Hoe ze na alles wat ze heeft doorstaan, nu ook door deze periode moet zonder warmte en gezelschap. Daarom wil ik haar iets geven wat geen medicijn kan, maar wat haar wél weer levenslust kan geven: een nieuw hondje. Niet om Diva te vervangen — dat kan niemand — maar om opnieuw licht te brengen in dagen die nu vooral donker zijn. Een hondje dat bij haar komt liggen als ze moe thuiskomt van de behandelingen. Dat haar troost geeft wanneer woorden tekortschieten. Dat haar weer het gevoel geeft dat ze ertoe doet, dat ze nodig is, dat er onvoorwaardelijke liefde beschikbaar is, elke dag opnieuw. De zorgkosten, voer en dierenarts — dat kan ik dragen. Alleen de aanschaf kan ik op dit moment niet alleen betalen. Daarom vraag ik heel nederig om jullie hulp. Niet om haar leven te verlengen. Maar om haar leven nu, op dit moment, een stukje draaglijker en warmer te maken. Om haar weer hoop te geven. Een reden om te lachen. Een hartslag die haar thuis verwelkomt. Iedere donatie, hoe klein ook, brengt ons dichter bij dat ene kleine wondertje op vier pootjes dat haar wereld weer kleur kan geven.

Dank jullie wel voor het lezen, voor het meeleven, en voor elke vorm van steun. Het betekent meer dan woorden kunnen zeggen.