Fijn dat je geklikt hebt en op deze pagina terecht bent gekomen. Welkom :).

Sinds april '21 hebben wij Milos in huis genomen met de intentie om hem een nieuwe kans op een goed leven te geven. Hij was toen een jaar oud en, alhoewel het totaal onduidelijk is hoe zijn eerste levensjaar er uit heeft gezien, was hij heel duidelijk behoorlijk getraumatiseerd. Wij zijn dol op hem en heel blij dat hij bij ons is tegenwoordig. 

Het afgelopen halfjaar is een enorme uitdaging geweest. Milos is nog steeds angstig voor mensen. Dus behalve de aanpassingen die men sowieso maakt als er een hond in huis komt, hebben wij ons eigen leven flink moeten veranderen om hem rust en zekerheid te kunnen bieden. We doen dat graag en we merken hoezeer hij vooruit gaat en steeds meer ontspannen wordt. Dat is prachtig om te zien en het voelt als een beloning voor ons werk.

Tot zover de stijgende lijn.

Begin september ontsnapte Milos uit onze voordeur. Eenmaal op de stoep begon hij te rennen en in zijn sprint is hij waarschijnlijk een aantal keer geschrokken van mensen en geluiden op straat. Dus hij raakte in paniek en bleef rennen, de Kardinaal de Jongweg op. Daar rijdt men in principe 50 kilometer per uur, maar in veel gevallen veel harder. Milos werd geraakt door een eerste auto. Hij lag versuft en met een zware fractuur aan zijn dijbeen in de middenberm maar raakte opnieuw in paniek omdat omstanders van het ongeluk naar hem toerenden om hem te helpen. Goed bedoeld, maar heel gevaarlijk in zijn geval. Milos begon weer te rennen en werd opnieuw aangereden. Hij lag opnieuw in de berm toen Sietske aankwam bij de Kardinaal de Jongweg. Milos tilde zijn hoofd op, zag haar en begon goddank- op drie poten - richting ons huis te hinken. Sietske heeft hem in de auto getild, heeft mij gebeld en is naar de dierenarts gesneld. 

Onze dierenarts heeft geconstateerd dat zijn dijbeen gebroken is en ons verwezen naar het dierenziekenhuis in Arnhem. Daar zijn we die avond naartoe gereden, met Milos piepend en hijgend van de pijn, verwarring en angst achter in de auto. 

Hij is succesvol geopereerd en er zijn een pin, een plaat, zeven schroeven en ijzerdraad gebruikt om zijn dijbeen weer op te lappen. Sinds de operatie is hij aan het herstellen. Dat betekent dat hij de eerste twee maanden zijn poot amper mag gebruiken en fysio- of hydrotherapie zal krijgen. Zo zal hij volledig herstellen, in ieder geval fysiek. De tijd zal uitwijzen in welke mate dit verschrikkelijke ongeluk een wissel op zijn mentale staat van zijn zal trekken. 

In de week voor zijn ongeluk hebben Sietske en ik ons verdiept in een ongevallenverzekering voor Milos. Te laat, is dus gebleken. Typisch zo'n geval van "Ja, dat moeten we echt nog even doen!". Ons is pijnlijk duidelijk geworden hoezeer zo'n verzekering de moeite waard kan zijn want de kosten van de operatie, benodigde hulpmiddelen en de therapie die Milos zal krijgen, zijn enorm. Het gaat om zo'n €5000. Hadden we nu maar...

Wij voelen ons enorm gesteund door onze naasten die ons helpen om Milos op te vangen op dagen dat wij echt moeten werken, en die ons lieve berichten en kaarten hebben gestuurd.

Deze doneeractie hebben we opgetuigd vanuit een behoefte aan hulp in een andere vorm. Willen jullie ons helpen de kosten te dragen van de behandeling die onze lieve Milos krijgt?