Lieve mensen,

Ik ben een moeder van 40 jaar met 3 kinderen van 4, 7 en 11 jaar .

Met pijn in mijn hart schrijf ik dit bericht. Ik had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen, en dat ik op deze manier om hulp moet vragen.

Altijd werkzaam geweest in de zorg, want daar lag mijn passie in. Ik was een team manager, planner, begeleidster en deed de administratie. Ik ging 5 dagen per week met alle liefde en een big smiley naar me werk. Het helpen van andere mensen daar sta ik om bekend. Tijdens mijn dienst zakte een client in elkaar door een hersenbloeding. Op dat moment maakte ik een te snelle beweging waardoor ik zelf ook niet meer omhoog kon komen door de pijn en steken in me onderrug. Hierna begon de ellende ruim 2 jaar geleden! Ik kreeg te horen dat door de snelle beweging, ik gediagnosticeerd ben met HERNIA S1 op me staartbeen. Alles ging bergafwaarts, mijn hele leven is op z’n kop komen te staan. Ik ging met de dag steeds meer pijn voelen, steken en inzakkingen. Ik moest gedwongen door me werkgever de ziektewet in. Ik werd steeds somberder, had nergens meer zin in, lachen wat is dat? Ik bleef overeind staan voor mijn 2 kindjes ging naar een psycholoog. Ik was niet echt een persoon die stil kan zitten en wil altijd bezig zijn. Maar met mijn hernia kon ik geen kant meer op. Ik heb altijd ruim 40 uur gewerkt en had een goed salaris. Totdat ik de ziektewet in ging, weekenden vielen weg ORT viel weg. UWV heeft het overgenomen van mijn werkgever. Ik ben zeker met meer als de helft gezakt in mijn loon. Hierdoor ben ik zwaar in de problemen gekomen omdat me loon nu veel minder is. Ik zit hierdoor in enorme schulden. Ik heb ruim 11 maanden de huur niet kunnen betalen en dreig in oktober uit huis gezet te worden. Ik zie geen uitweg meer!

Ik ben zo achtruit gegaan dat ik dagelijks ondersteuning nodig heb. Ik ontvang nu ruim 1,5 jaar thuiszorg, wat ik met moeite heb moeten accepteren. Jezelf blootgeven terwijl je altijd onafhankelijk wilt zijn. Ik  ben uiteindelijk uitbehandeld en ze kunnen niks meer voor mij betekenen. Ik leef op veel medicijnen per dag, lig voornamelijk veel op bed (als de pijn ondragelijk is) en anders probeer ik zoveel mogelijk tijd de besteden met de kinderen.

Als het niet erg genoeg was, voelde ik ineens een bolletje in mijn linker borst en ja hoor ik had borst carcinoom. Ik heb de kinderen er niet in betrokken omdat ik ze alle pijn en ellende wil besparen. Ik heb chemopillen behandeling ondergaan. Ongeveer een half jaar geleden kreeg ik te horen dat de carcinoom weg is. Of ik er blij mee was? Nee, ik zit tot over me oren in de achterstanden en schulden. Ik ben alleen maar aan het malen hoe kom ik hieruit? Daarnaast moet ik ook bepaalde rekeningen van het ziekenhuis zelf betalen, ondanks het feit dat ik wel verzekerd ben bij de zorg verzekeraar.

Wie kan me helpen? Ik wil niet op straat komen te staan en dan zie ik de gezichten van mijn kinderen voor me. Ik schaam me hier wel erg voor! Het is net of ik heb gefaald als moeder zijnde. Mijn kinderen zijn de enigste die mij op de been houden.

Daarom vraag ik, met alle hoop en liefde in mijn hart om jullie hulp. Elke donatie groot of klein helpt ons stapje bij stapje om uit deze ellende te komen!

Doneer asjeblieft en help mij en de kinderen, om ons dak boven het hoofd te houden. Help ons om hieruit te komen en een normaal leven te lijden.

Ik wil iedereen bedanken voor het doneren, meeleven of om mijn bericht te delen.