Hallo,

Mijn naam is Lobke Samen met mijn partner en onze twee kleine kindjes – Enzo (1 jaar en 5 maanden) en Luca (5 maanden) – leven wij momenteel in een situatie die we nooit hadden kunnen voorzien. Wat onze warme gezinswoning had moeten worden, is vandaag een bouwval vol gevaar, zorgen en schulden.

Het huis waarin we wonen, heb ik geërfd van mijn grootmoeder. Ze had één grote wens: dat haar huis in de familie zou blijven. Dat betekende veel voor mij. Ondanks de slechte staat van het huis – schimmel, vochtproblemen, onveilige elektriciteit – besloot ik haar wens te eren en het huis niet te verkopen. Ik betaalde met mijn spaargeld alle erfbelastingen en extra kosten, en we droomden ervan om deze plek samen om te vormen tot een warme, veilige thuis voor ons gezin.

We schakelden een aannemer in die al jaren een vriend was van de familie. Iemand die ik kende sinds ik vijf jaar was. Hij vertelde ons dat het om een “gewone renovatie” ging. In overleg begon hij aan de werken: muren en vloeren werden uitgebroken, ramen verwijderd, alle bezetting ging eraf, en zelfs de kassementen boven de ramen haalde hij weg. Hij stelde ons gerust dat dit allemaal binnen het budget zou blijven, zeker omdat we veel zelf zouden doen – ook al was ik toen zwanger van ons eerste kindje.

Omdat ik hem vertrouwde en zelf geen ervaring had met renovaties, werden er amper offertes getekend. Dat vertrouwen is achteraf gezien mijn grootste fout geweest, en daar heb ik nog elke dag spijt van.

Zodra alles opengebroken was en ons huis letterlijk een werf werd, begon hij plots met hoge facturen. We konden niet anders dan telkens betalen – we woonden er nog niet, hadden geen ramen of verwarming, en konden dus niet stilleggen. Na de eerste €80.000 stelde hij zonder blikken of blozen voor dat we maar moesten bijlenen. We sloten een tweede lening af van €45.000. Toen dat geld net rond was, kwamen er alweer nieuwe facturen. Toen we vragen begonnen te stellen, begon hij te dreigen met rechtszaken. Niet veel later verdween hij naar het buitenland. We kregen niets meer van hem te horen.

We zitten intussen diep in de schulden. Ons spaargeld is volledig opgebruikt en door de twee leningen kunnen we geen nieuwe meer aangaan. De situatie is zwaar en uitzichtloos.

We hadden ons huurappartement opgezegd in vertrouwen dat alles op tijd klaar zou zijn voor de geboorte van Enzo. Toen we verplicht werden om te verhuizen, was het huis nog niet eens luchtdicht. De ramen werden pas op maandag geplaatst – drie dagen voor onze verhuis – en dat enkel omdat wij met onze allerlaatste centen zélf een firma hebben ingehuurd. De aannemer had dit bewust uitgesteld als chantagemiddel: zonder ramen konden we nergens naartoe, dus zouden we wel “moeten” blijven betalen.

Op woensdag verhuisden we. Ik was toen zeven maanden zwanger.

Wat we aantroffen, was een nachtmerrie. Geen badkamer, geen warm water, geen elektriciteit, overal stof, koude en kakkerlakken. We sliepen op matrassen in ruwbouw. Nog erger: pas na drie weken ontdekten we dat er op verschillende plekken blootliggende, niet-geaarde elektriciteit aanwezig was. Levensgevaarlijk. Ik was toen nog zwanger en we hadden geen idee in welk risico we ons bevonden. Een keuring was onmogelijk, want het schema dat we meekregen bleek een slordige potloodschets te zijn die totaal niet klopte. Dit zullen we ook toevoegen aan de foto's.

Beneden – waar we nu met ons gezin wonen – zijn de ramen wél geplaatst, maar liet de aannemer de raamopeningen erboven onafgewerkt achter. Het beton is er nog volledig bloot. Wij hebben met isolatieschuim geprobeerd de ergste kou buiten te houden, maar dat is uiteraard geen veilige of gezonde oplossing. Het schuim is giftig, en we leven dagelijks met de angst dat er iets loskomt en dat één van onze kinderen het zou opeten.

Boven – waar de slaapkamers hadden moeten komen – zijn de ramen verrot, is er geen elektriciteit, geen afwerking, en komt de tocht gewoon binnen. Die ruimte kunnen we momenteel enkel gebruiken als opslag, maar door de vocht en de kou zijn veel van onze spullen daar al beschadigd geraakt.

Ook de slaapkamers van de kinderen beneden kampen met vochtproblemen. De aannemer had deze plekken gewoon laten bezetten zodat het probleem onzichtbaar bleef. Buiten haalde hij alle blauwstenen weg aan de voordeur en het terras, maar verving niets. Mensen die slecht te been zijn kunnen niet binnen, en met een buggy is het zelfs gevaarlijk. De opstap aan de voordeur is ook zelf in elkaar gestoken met stenen die normaal voor mijn ouders hun terras bedoeld waren. Natuurlijk is dit niet echt veilig aangezien het onstabiel is, maar we hadden niet echt een andere keus. Ook zijn de trappen heel hoog wat het voor de buggy en oudere mensen bijna onmogelijk maakt. 

We hebben intussen andere aannemers laten langskomen om het werk te beoordelen. We kregen te horen dat sommige fouten opzettelijk zijn gebeurd, zodat er extra kosten konden worden aangerekend. Ook zij bevestigden dat het oorspronkelijke werk in geen geval aan de norm voldoet.Naast de bouwkundige ellende die we dagelijks ervaren, heeft de aannemer ook zijn bouwafval overal laten liggen. De tuin is volledig vernield door het afval, en het terras is beschadigd. Onze kinderen kunnen in deze onveilige omgeving helemaal niet buiten spelen. Wat een plek had moeten zijn om te genieten, is nu gewoon een gevaarlijke puinhoop. De situatie maakt het voor ons gezin vrijwel onmogelijk om een beetje rust te vinden, en het doet extra pijn om te zien dat onze kinderen niet kunnen spelen in hun eigen tuin.Een rechtszaak starten zou volgens ons niets uithalen. We zijn wellicht één van de vele mensen die door deze man zijn opgelicht, en we zijn slechts één van de vele schuldeisers die waarschijnlijk nooit geld zullen zien.

Het heeft ontzettend veel moed gekost om dit verhaal te delen. We voelen ons beschaamd. Dit is het soort verhaal dat je hoort bij anderen, waarvan je denkt: “Dat zou mij nooit overkomen.” En toch… zitten we er middenin. In een onveilige woning, met twee kleine kindjes, zonder middelen om dit nog recht te trekken. De angst om beoordeeld te worden – zeker als je om hulp vraagt – is reëel. Maar de zorg voor onze kinderen is sterker.

Daarom vragen we – met schaamte maar vooral met hoop – om hulp.

Met jullie steun hopen we:

De elektriciteit veilig en correct te laten herstellen

De vochtproblemen structureel aan te pakken

De ramen, raamopeningen en isolatie degelijk af te werken

De slaapkamers gezond en veilig te maken voor de kinderen

De toegang tot het huis veilig en toegankelijk te maken

En vooral: onze kinderen de veilige, warme thuis te geven die ze verdienen

Elke bijdrage, groot of klein, helpt. En kan je niets geven, dan is delen ook een grote steun.

Bedankt om ons verhaal te lezen. Bedankt om ons te zien. Lobke, Diego en vooral Luca en Enzo