We willen niet de wereld rondreizen. We willen gewoon ergens kunnen staan waar het stil is.

Wij zijn Nat (37), Mart (41) en onze hond Fannar. Al jaren proberen we een plek te vinden waar we écht kunnen leven: in rust, eenvoud en bij de natuur. Niet voor vakantie. Niet voor de lol. Maar omdat het leven op onze huidige plek ons letterlijk en figuurlijk ziek maakt.

We wonen al bijna zeven jaar samen in één kamer (ik heb hier helaas nooit níet gewoond) bij mijn depressieve moeder thuis in Utrecht. In een omgeving die nooit stil is: herrie van buren, rooklucht, schreeuwende kinderen, sterke geuren en geen privacy dankzij een flat op nog geen 5 meter van de tuin. Alles wat wij als neurodivergente, hooggevoelige mensen met ADD, PMDD, autisme, migraine en hyperosmie juist niet verdragen.

In kook voor ons drieën (!) (mijn moeder heeft een eetprobleem en zou niet voor zichzelf koken, ookal heeft ze een keuken) op een kookplaatje op een oud bureau. We leven, slapen, werken en eten op hetzelfde bed. De meeste spullen staan verspreid: in een nog kleiner kamertje, de tuin en in de schuur. We kunnen nauwelijks schoonmaken. Water halen we zodra mijn moeder weg is om haar zo nooit te hoeven zien. En hoewel we vroeger dagelijks wandelden, komen we nu vaak de kamer niet eens uit: uitputting, prikkels, geldgebrek en uitzichtloosheid houden ons gevangen.

Het is geen leven. Het is overleven. Al jaren.

Onze eerste camper

In 2018 hadden we eindelijk iets van onszelf: een camper. Geen eigendom. Geen luxe. Maar wel óns thuis. We verbleven er af en toe korte periodes in; zolang er geld was en zolang mijn moeder ons niet nodig had.

In 2020 werd ons enige eigen huisje, na maanden van pesterijen en meldingen door omwonenden, door de gemeente Utrecht weggesleept. Voor anderen was het ‘maar een voertuig’. Voor ons was het letterlijk alles wat we ooit nodig hebben om gelukkig te zijn.

We stonden op plekken waar andere campers óók stonden, in slechtere staat dan die van ons. Alleen wij kregen boetes, leugens werden over ons verspreid (muziek, overlast, hondenpoep: niets was waar), en zelfs sabotage: iemand stak onze nieuwe banden lek waarvoor we hadden gespaard, een ander sneed onze stroomkabel door waardoor mijn vriend bijna werd geëlektrocuteerd. De wijkagent zei letterlijk: “Tja, dan had de camper daar maar niet moeten staan.”

Onze camper werd afgepakt. Zonder eerlijk antwoord. Zonder gelijke behandeling. Zonder erkenning.

Het voelde als een executie van hoop.

Een tweede kans

Na tweeënhalf jaar lang vrijwel nergens meer geweest te zijn door hevige trauma wat hiermee nog niet eens te maken had, kochten we eind 2023 opnieuw een camper. Deze keer een kapotte Fiat Ducato zonder APK, maar wél met een kans om opnieuw te beginnen.

We doen alles zelf. Beetje bij beetje. Onderdelen bij elkaar sparen. Gereedschap huren of lenen. Stiekem sleutelen zodra het even stil genoeg is bij onze opslagplek, wat helaas meestal alleen op zondagochtend is

Waar anderen in een paar weken hun camper rijklaar maken, zijn wij al jaren bezig. Niet omdat we niet willen, maar omdat overleven alles vertraagt.

Waar we van dromen

We dromen van een plek in de natuur, waar stilte is. Waar we ons eigen ritme mogen volgen. Waar we kunnen herstellen, en uiteindelijk onze uitkeringen achter ons kunnen laten, omdat we dan de rust en ruimte hebben om zelf geld te verdienen. Waar Fannar eindelijk buiten kan zijn zonder de prikkels van schreeuwende kinderen en de flat. 

Maar we redden het niet alleen, zéker in het begin niet.

Waarom we hulp vragen

We leven van een gezamenlijk inkomen van ongeveer €1500 per maand, waarvan bijna €500 naar mijn moeder gaat omdat zij wordt ingekort op haar bijstand.

We hebben geen spaargeld. Geen financieel netwerk. Geen veilige plek om tijdelijk te herstellen. Geen deur die we dicht kunnen trekken.

En intussen gaat de tijd verder. Wordt Fannar ouder. Worden wij stiller. Vermoeider. Onzichtbaarder. En het leven glipt weg.

Wat we nodig hebben:

✅ Onderdelen voor het brandstofsysteem en motor: ± €300

✅ Nieuwe distributieriem ± €228

✅ Hulp bij transport van de camper naar ons toekomstige stukje land: ± €200

✅ Een nieuw wiel + gereedschap voor Mart z’n fiets: ± €120

✅ Een dakraam voor het huis van mijn moeder (nu kapot omdat wij het altijd openzetten ivm mijn overgevoeligheid): ± €1000

(Ik heb er moeite mee haar zo achter te laten in een huis met 34 jaar oude spullen, ook al is zij de hoofdreden dat we hier nog altijd vastzitten.)

En bovenal:

Tijd. Ruimte. Steun om dit eindelijk af te kunnen maken.

Wat we willen teruggeven

We delen onze reis via blogs, video’s en foto’s - rauw, eerlijk, hoopvol.

Voor anderen die zich ook niet thuis voelen in deze maatschappij. Die te gevoelig zijn voor deze wereld, maar niet té gevoelig om te bestaan.

We zullen langzaam iets meer terug in deze maatschappij komen door zo zelfstandig mogelijk proberen te gaan leven en ons steentje bij te dragen waar maar mogelijk, op welke manier dan ook. 

Wij geloven dat een leven in eenvoud, rust en natuur niet elitair hoeft te zijn, maar wél mogelijk moet zi

jn voor iedereen, ongeacht hun zgn waarde in deze maatschappij...