Help ons

Heel lang na gedacht of ik dit wel zou doen.

Mijn veverhaal

Ons gezin bestaat uit moeder 42 jaar, man 44 jaar en zoon van 21 jaar.

Mijn man en ik kennen elkaar van een vriendengroep in 1996 tot 1999 en een hele leuke tijd gehad, maar je wordt ouder iedereen gaat zijn eigen weg.

We verloren elkaar jaren uit het oog tot ik opeens in 2016 een berichtje kreeg van hem met de vraag of hij eens koffie mag komen drinken. 

Ja zei ik en vanaf dat moment is hij nooit meer weggegaan.

Toen ik hem opnieuw ontmoeten wist ik dat hij in de scheepvaart werkte als stuurman en dat vond ik geen probleem.

Het moment dat mijn zoon en mijn man kennis maakte met elkaar klikte dat direct enorm en ze zijn onafscheidelijk.

Ik merkte uiteindelijk wel ook trekjes bij vincent die ik van mijn zoon herken betreft autisme, maar dacht bij mezelf nee joh zal wel niet.

Mijn man heeft heel zijn leven in de scheepvaart gezeten aan boord bij familie, uiteindelijk is het schip verkocht en viel alles uit elkaar.

Geen contact meer met familie van vaders kant en geen werk meer.

We waren net verhuisd dus moesten zorgen dat mijn man zo snel mogelijk weer werk kreeg, omdat hij hoofdkostwinnaar was, omdat ik 100% afgekeurd ben door een noodlottige eenzijdige ongeval.

Toen kwamen de problemen dat mijn man geen werk kon vinden en depressief werd, uiteindelijk besloten om hulp in de schakelen en uiteindelijk kreeg hij ook testen waaruit inderdaad bleek dat mijn man verstandelijk beperkt is.

(Mijn gevoel bleek te kloppen)

Dan ga je overal hulp vragen en niemand die je kan en wil helpen.

Waardoor de financiën moeilijk werden om te betalen. Het ene gat met het andere gat vullen.

Zo had mijn man een verdragspolis van het ziekenfonds, omdat hij via Luxemburg werkte.

Hij zelf ging er vanuit dat het bedrijf dit zou melden bij de ziekenfonds dat hij niet meer werkzaam was via hun.

mijn man wist niet hoe dat allemaal in zijn werk ging en vertrouwde op zijn familie, maar helaas dit is niet gebeurt waardoor vincent een grote schuld heeft bij het ziekenfonds.

Ik gaf aan maak je niet druk dit fixen wij wel.

Het moment dat wij het wilde gaan oplossen en eindelijk met een hoop gedoe een betalingsregeling hebben kunnen treffen en toen gebeurde er weer een domper in ons leven.

Wij werden op een ochtend gebeld door mijn vader dat mijn jongste zusje van 34 jaar spoorloos was en niet op het werk was.

Wij zijn direct naar haar huis gereden en zagen dat ze thuis moest zijn.

We konden er niet in en hadden alle hulpdiensten al gebeld.

Uiteindelijk hoorde wij dat de tuindeur op een kier stond en mijn man is naar achteren gerend en naar binnen gegaan en wij vonden uiteindelijk mijn zusje en die bleek een zware herseninfarct gehad te hebben en toen ging alles in een sneltreinvaart.

Gelukkig leeft ze nog, maar ze heeft er wel beperkingen (nah) aan overgehouden.

Na deze dag is mijn man psychisch een wrak en proberen we de draad weer op te pakken.

Gelukkig heeft hij nu sinds 4 maanden een baan in een hoveniersbedrijf en krijg hulp van ASVZ.

Met mijzelf gaat het ook redelijk wel door stress heel veel afgevallen van kledingmaat 52 naar maat 42, volgens de huisarts puur door de stress.

Ben helemaal apk nagekeken tot een lumbaalpunctie aan toe, maar alles was goed.

Sinds die dag van mijn zusje was het 3 weken echt een drama en hopen dat ze er goed uit zou komen, waardoor ik alles op de automatische piloot deed, zonder dat ik echt wist waar ik mee bezig was.

In die tijd had ik de eerste moment van de betalingsregeling die ik gewoon domweg vergeten was over te maken.

Nu kan ik gewoon niet communiceren met cz en ik kan het tien x uitleggen, maar er is gewoon nul comma nul begrip of begrip dat ik het met hun wilt oplossen, omdat het gewoon dingen zijn waarin ik gewoon machteloos was.

Zelf proberen we nu op alle manieren extra centen te verdienen om alles af te kunnen lossen.

Zo ben ik vrij creatief en probeer dingen te maken om te verkopen, van sieraden tot woonaccossaires.

Dit levert jammer genoeg niet veel op nog.

Waarom geen idee, veel positieve reacties maar leid niet altijd tot verkoop.

Daarnaast werk ik in een kringloopwinkel als vrijwilliger om toch nog de nodige sociale netwerken aan te grijpen en met hun heb ik de afspraak dat ik soms wat spulletjes mee naar huis mag nemen om te kunnen verkopen voor extra centen.

Ik ben zelf ook vindbaar op tiktok onder de naam wanda (wandascreaties)

Daarom probeer ik het ook op deze manier.

Iedere euro is er 1 en niks moet alles mag.

Wij blijven sterk en we komen er zeker wel, maar samen staan we sterk.