Ik ben Daniel, en ik ga je iets vertellen over een school die mijn hart heeft gestolen.❤️

Van 2016 tot 2018 was ik vrijwilliger op school Yaperti in Bekasi, Java. Ik gaf er sport, stond op dat schoolplein, keek die kinderen in de ogen. Kinderen van gezinnen die het gewoon niet breed hebben. Geen geld voor een andere school, geen alternatieven. Yaperti was er voor hun. Al sinds 1996, als allereerste school in de hele omgeving. Bijna dertig jaar lang heeft die school haar deuren opengehouden voor ieder kind dat nergens anders terechtkon.

En dat raakt me nog steeds.

Het schoolterrein ligt lager dan de rest van de omgeving. Zodra het regent, en in Indonesie regent het echt, stroomt al het water van de straten en de omgeving recht het schoolplein op. De klassen lopen onder. Spullen gaan stuk. Muren, vloeren, meubilair, alles heeft het jaar na jaar te verduren gehad. Kinderen kunnen niet naar school. En dan droogt het op, en begint het van voor af aan. Jaar na jaar na jaar.

De school heeft het zelf geprobeerd op te lossen. Echt waar. Maar Yaperti is een sociale school die altijd meer geeft dan er binnenkomt. De ouders betalen wat ze kunnen, en dat is vaak heel weinig. Dus zit de school altijd krap. Het geld raakte op voordat het probleem echt was aangepakt. En zo blijft de situatie hangen.

Dat is niet eerlijk. Een school die bijna dertig jaar voor al die kinderen heeft gezorgd verdient beter dan dat.

Op 18 mei 2026 vlieg ik er opnieuw naartoe. Niet om te kijken, maar om het eindelijk echt aan te pakken. Met de donaties gaan we twee dingen doen: het waterprobleem voor eens en altijd oplossen zodat de overstromingen stoppen, en alles wat door al die jaren water beschadigd is renoveren en verbeteren. Nieuwe vloeren, muren, meubilair, noem het maar op. Die school verdient het om er weer goed bij te staan.

Maar ik doe het niet alleen. Daarom start ik deze actie.

Doneer wat je kunt. En deel dit met iedereen om je heen. Want deze school heeft bijna dertig jaar voor die kinderen gezorgd.