Beste donateur,
Bij voorbaad dank voor het lezen van deze oproep.
Selina is in nood en van tijd tot tijd de wanhoop nabij…
Op 15-jarige leeftijd vluchtte ze moederziel alleen van Eritreä, een land wat gebukt gaat onder een schrikbewind en onderdrukking, naar Nederland. Ze liet haar vader, moeder, twee broertjes (16, 14) en, op dat moment, drie zusjes (12, 9, 6) achter. Haar jongeste zusje van bijna 1 jaar heeft ze nog nooit gezien…
Deze maand is het 3 jaar geleden dat ze in Nederland aankwam. Sindsdien is ze liefdevol opgevangen door jeugd- en opvoedhulporganisaties. Echter is er, dag in dag uit, het gemis van haar familie. Selina probeert zich zo goed en zo kwaad als het gaat te mengen en mee te bewegen met de Nederlandse systemen; Ze gaat naar school, leert de Nederlandse taal, cultuur en gebruiken kennen en onderhoud samen met haar huisgenootjes en huishouden. Maar echt focussen op persoonlijke ontwikkelingen heeft ze tot nu toe niet gekund.
De betrokken organisaties hebben zich vanaf dag een onafgebroken ingezet om Selina’s enige wens te vervullen; Gezinshereniging. Er worden procedures gestart en het lange wachten begint. Januari 2018 was geen ‘gelukkig nieuwjaar’ voor Selina, haar verzoek werd afgewezen. Een maand later is er een bezwaar ingediend en weer kon ze niks anders doen dan wachten. Op 11 oktober was daar het verlossende woord; haar bezwaar was gegrond verklaard! Dit betekende dat vader, moeder, broertjes en zusjes vanaf dat moment 6 maanden de tijd hadden om naar Nederland te komen. 11 april 2019 zal deze termijn verstrijken en deze datum komt steeds dichterbij… Red het gezin het niet om voor 11 april in Nederland te zijn, dan moet er weer een nieuwe procedure gestart worden en kan het lange wachten opnieuw beginnen.
Selina’s vader is in het conflict met Ethiopië zwaargewond geraakt aan zijn been en is naar Sudan gevlucht. Hier zijn de medische voorzieningen íets beter. Moeder en de kinderen vluchtten naar buurland Ethiopië en wachten op dit moment in de hoofdstad Addis Abeba tot ze zich mogen melden bij de Nederlandse ambassade. Door onderdrukking en uitbuiting heeft de familie amper geld en zou het afhankelijk zijn van Selina als het aankomt op het boeken van de vliegtickets.
Op 27 januari jl. kon Selina met het geld wát ze heeft kunnen sparen, haar vader naar Nederland laten overkomen. Hij verblijft sindsdien in het AZC in Zutphen en wacht net als Selina met smart op de hereniging van zijn gezin. Hij moet door zijn verwondingen echter lijdzaam toezien hoe zijn oudste dochter gebukt gaat onder de stress. Zelf kan hij niet veel doen. Selina heeft in deze de ‘pech’ met het hebben van zoveel broertjes en zusjes en zal voor 7 personen de vliegtickets moeten bekostigen, wat in totaal neerkomt op ongeveer € 2.000,-.
Driekwart jaar geleden kwam ik met Selina in contact. Ik werkte op dat moment als jongerencoach voor de gemeente Zutphen. Net als bij veel andere (minderjarige) vluchtelingen was mijn voornaamste taak het bijbrengen van het Nederlandse werkmoraal. Hier ging het opbouwen van een vertrouwensband aan vooraf alvorens we opzoek gingen naar een passend bijbaantje e.d.. Deze bleek door de taalbarrière vaak moeilijk te vinden. Helaas hield mijn baan 1 januari jl. door bezuinigingen op te bestaan en moest ik mijn werk als jongerencoach van o.a. Selina noodgedwongen stoppen. Helemaal loslaten kan ik haar echter nog niet. Haar verhaal grijpt me aan en ik vind het verschrikkelijk om haar hier zo aan onderdoor te zien gaan. Ik probeer haar naast mijn nieuwe baan te helpen waar ik kan en samen hebben we onze hoop gevestigd op u als meelevende en betrokken medeburger.
Laten we er samen voor zorgen dat Selina haar moeder, broertjes en zusjes snel weer kan omhelzen en dat ze met elkaar op 3 mei, Selina’s 18de verjaardag kunnen vieren!
Ik gun dit gezin een nieuw bestaan hier in het mooie Nederland en ik hoop dat Selina snel kan gaan dromen van een carrière als cameravrouw, want dat wil ze graag!
Alvast hartelijk bedankt, ook namens Selina,
Maarten Westera