Help ons om ons kindje een plek te geven die nooit afgepakt mag worden
Sommige ouders krijgen de kans om hun kindje mee naar huis te nemen.
Wij kregen die kans niet.
Na weken van dromen, plannen maken en voorzichtig verliefd worden op een kindje dat nog in onze buik groeide, veranderde alles. Met 23 weken zwangerschap moesten wij afscheid nemen van ons kindje.
23 weken.
Een klein mensje waar al een naam voor was.
Een kindje waar we al van hielden.
Een kindje dat onderdeel was geworden van ons gezin, nog voordat we het in onze armen konden sluiten.
En toen kwam het moment dat geen enkele ouder ooit zou moeten meemaken.
De geboorte.
Maar in plaats van een eerste huiltje, een warme baby op onze borst en een begin van een leven samen, moesten wij ons kindje loslaten.
We mochten vasthouden.
We mochten kijken.
We mochten afscheid nemen.
Maar daarna moesten we naar huis.
Zonder ons kindje.
Met lege armen.
Met een lege babykamer.
Met een stilte die niet uit te leggen is aan iemand die dit nooit heeft meegemaakt.
En alsof het verlies zelf nog niet genoeg was, liepen we daarna tegen een wereld van regels, formulieren en juridische grenzen aan. Regels die voor ons niet voelen als regels, maar als een extra verlies.
Want hoe leg je aan een ouder uit dat je kindje voor jou voor altijd jouw kind is, terwijl je tegelijkertijd moet vechten voor de erkenning en de plek die het binnen jullie gezin verdient?
Voor ons was het geen zwangerschap van “23 weken”.
Het waren 23 weken waarin wij ouder werden.
23 weken waarin we liefhadden.
23 weken waarin we ons kindje leerden kennen.
23 weken waarin we een toekomst voor ons zagen.
En die toekomst werd in één moment afgenomen.
Wij willen niet dat ons kindje vergeten wordt.
Wij willen een plek waar de naam genoemd mag worden.
Een plek waar we kunnen laten zien: jij hebt bestaan. Jij hoort bij ons. Jij bent ons kindje.
Daarom zijn we deze inzamelingsactie gestart.
Niet omdat geld het verdriet kan wegnemen. Dat kan niemand.
Maar omdat we hulp nodig hebben om alles wat nu op ons afkomt te kunnen dragen. Voor de kosten die ontstaan zijn, voor juridische en praktische hulp, voor het afscheid en voor alles wat nodig is om ons kindje de plek en erkenning te geven die het voor ons altijd zal hebben.
Elke bijdrage, groot of klein, betekent voor ons meer dan alleen een bedrag.
Het betekent dat iemand naast ons staat.
Dat iemand zegt:
“Ik zie jullie kindje.”
“Ik zie jullie verdriet.”
“Jullie hoeven dit niet alleen te dragen.”
Ons kindje heeft misschien maar 23 weken bij ons mogen zijn.
Maar die 23 weken waren genoeg om voor altijd een plaats in ons hart te krijgen.
Help ons om die plek ook in de wereld zichtbaar te maken.
Voor ons kindje.
Voor ons gezin.
Voor de herinnering die nooit mag verdwijnen.
Dankjewel voor het lezen, delen, steunen en vooral: voor het niet vergeten. ❤️