Na jaren ziek zijn zonder duidelijke oorzaak kwam er in mei 2025 eindelijk een diagnose. 38 jaar ben ik. Maar het was niet de uitslag waarop je hoopt. Ik kreeg te horen dat ik een zeldzame vorm van kanker heb: een epithelioïde trofoblastaire tumor. Een zeldzame vorm die ontstaat uit placentaweefsel. Deze komt bijna niet voor en werd bij mij pas laat ontdekt.

Mijn klachten begonnen al in 2018. Elk jaar ging het een beetje slechter. Ik werd zieker, chronisch vermoeid, en had steeds meer pijn. Onderzoeken volgden elkaar op, maar een duidelijke oorzaak bleef uit. Tot ik uiteindelijk bij een jonge internist in opleiding terechtkwam die verder keek dan zijn neus lang was.

De operatie in het Erasmus MC vond plaats in juni. Mijn baarmoeder en beide eierstokken zijn verwijderd, samen met 20 lymfeklieren. Dat herstel is zwaar – niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal en emotioneel. De toekomst blijft onzeker. Hoe deze zeldzame vorm van kanker zich verder ontwikkelt, weet niemand.

Voor het eerst sinds jaren heb ik een naam voor wat er met mij aan de hand is. Maar nu begint een ander gevecht. Ik wil mijn kinderen, mijn man en mezelf een moment van ademruimte gunnen. Leven zónder zorgen. Niet alleen maar overleven.

Ik wil herinneringen maken, zolang ik dat nog kan. Mooie, liefdevolle herinneringen, zodat mijn kinderen later niet alleen een zieke moeder herinneren, maar ook weten dat we samen hebben genoten. Dat we momenten hebben gehad van rust, van licht, van verbinding.

Want ik kan niet uitleggen hoe pijnlijk het is om je kinderen verdrietig te zien, om ze te zien worstelen met een moeder die er wel is, maar steeds minder kan. Ik wil het anders. Ik wil ze laten lachen, samen kleine avonturen beleven, gewoon even alles vergeten.

We hebben vooral behoefte aan rust. Aan ademruimte. Aan tijd zonder financiële druk. Aan momenten waarop we niet hoeven te kiezen tussen herstellen of doorgaan.

Mijn man is mijn steun in alles. Hij zorgt, werkt bijna fulltime, doet het huishouden én is er voor onze kinderen. Maar het breekt hem op. Hij heeft zijn eigen zorgen, en nu ook die van mij. De angst, het verdriet, de onzekerheid, het vreet aan ons.

Onze kinderen krijgen alles mee. En ik voel me schuldig, ook al weet ik dat ik daar niets aan kan doen. De dagelijkse stress over geld, energiekosten, boodschappen, zorgkosten en de toekomst maakt alles nog zwaarder. En dat in een fase waarin ik juist wil kunnen loslaten, genezen, herstellen.

We hoeven niet ver op vakantie. We hoeven geen dure dingen.

We willen gewoon tijd. Lekker op vakantie. Een dag in het bos. Samen lachen aan tafel. Een avond zonder pijn. Even geen stress, maar rust. Liefde. Warmte.

Deze crowdfunding is bedoeld om:

* Te kunnen herstellen zonder financiële zorgen

*Mijn gezin wat lucht te geven

* Waardevolle herinneringen te kunnen maken

* Niet alles aan te hoeven laten komen op overleven.

Elke bijdrage, klein of groot, helpt ons vooruit.

En als je niet kunt geven, maar wilt delen? Dat is ook liefde.

Dank je wel, uit de grond van mijn hart.

❤️