Wat gebeurde er:
Op 3 augustus 2018 was ik samen met mijn man Rikus op de fiets naar huis, toen ik rond 10.15 uur aangereden werd door een wielrenner. We hadden elkaar blijkbaar niet gezien. Ik belandde met mijn hoofd op het asfalt. Rikus belde meteen 112 en met een ambulance ging ik naar het ziekenhuis. Conclusie hersenschudding. Vanaf 15.45 uur kan ik me pas weer wat herinneren. Ik werd naar huis gestuurd met de mededeling dat ik een week later mijn hechtingen moest laten verwijderen en dat ik best volgende week op vakantie kon. Echter bleek de werkelijkheid anders; hoofdpijn, duizeligheid, gonzend hoofd, misselijkheid etc. ik belandde in bed en kwam daar de eerste tijd alleen maar uit als ik naar het toilet moest en zelfs dat kleine stukje redde ik niet alleen. Vakantie werd geannuleerd.
 
Van een van actief druk persoon naar een rustig oud dametje.
Gelukkig met veel rust en thuis revalideren kon ik lichamelijk weer meer doen. Mijn hersenen echter hadden een flinke optater gehad. Na 4 weken thuis ging ik weer aan het werk, volgepropt met pijnstillers was dit een paar uurtjes vol te houden. Als ik dan thuis kwam kon ik meteen mijn bed in. Ondertussen diverse keren bij de huisarts geweest en die zei elke keer weer; met rust gaat het goedkomen, heb geduld. Ik kreeg uiteindelijk een verwijs voor de neuroloog, die kwam met de conclusie Contusio Cerebri (hersenkneuzing). Hij gaf aan dat ik geen paracetamol meer mocht nemen en hij verwees mij door naar een revalidatie arts. Help, help dacht ik, geen paracetamol meer?? Hoe kom ik de dag dan door?
Nou dat bleek al snel, dat kwam ik ook niet en ik moest stoppen met werken. Mijn filter is stuk en daardoor is het verwerken van prikkels erg moeilijk.
Mijn week werd gevuld met ritjes naar het ziekenhuis en thuis oefeningen doen. Ik leerde te plannen en niet te rennen.
 
Hierdoor werd mijn leven steeds rustiger. Wat betekent dit onder andere voor mij: niet werken, oordopjes in bij te veel geluid, niet langer dan een half uur lezen of achter de computer, ontwijken van felle verlichting (zonnebril op), niet meer met de auto verder dan een kwartier rijden, niet te veel sociale contacten en helemaal niet met veel tegelijkertijd, niet 2 dingen tegelijkertijd doen, overdag naar bed.
Tja wat blijft er dan over. Hier ben ik nog te jong voor.
Ik ben wel begonnen mijn conditie op te bouwen door elke dag een stukje te wandelen en te fietsen en dit uit te breiden. Uiteindelijk ben ik zover dat ik weer naar de sportschool kan, maar met oordoppen in en zonnebril op.
 
Een baanbrekende behandeling
Ik werd lid van een besloten facebooksite van lotgenoten. Wat een herkenning om anderen te ontmoeten die dezelfde problemen en klachten ervaren en helaas ook het onbegrip van de medemens. Aan de buitenkant zie ik er dan ook normaal uit.
Ik ben op zoek gegaan naar andere therapieën. Ik belande bij een chiropractor en een neurologische optometrist (Eye4Vision). Door de oefeningen die ik van hun krijg hoop ik op verbetering. Ik ben ook gestart met oefeningen vanuit Amerika. 5 dagen per week doe ik in een half uur per dag intervaltraining, een half uur cognitieve training en een half uur Bineaural beats. Ik noem mezelf wel het oefenvrouwtje.
 
Van een lotgenoot (Naomi) hoorde ik van een kliniek (CFX) in Amerika. In Nederland is de revalidatie gericht op accepteren en leren omgaan met je beperkingen. Ik ben uitbehandeld en nu zou ik moeten accepteren dat dit mijn leven is. Dat kan ik nog niet. Wellicht biedt deze behandeling in Amerika mij weer kans op een gewoon leven. Deze kans wil ik daarom grijpen.
De behandeling in Amerika is erop gericht om de hersenen een brainboost te geven. Alle verbindingen die het niet meer doen worden gestimuleerd om weer te herstellen. De basis van de behandeling is een functionele cognitieve MRI waarbij ze precies in kaart kunnen brengen hoe de bloedtoevoer is in elke hersenkwab en welke gebieden in de hersenen hyper- of juist onderactief zijn. Op basis van de resultaten wordt de behandeling gestart, waarbij de patiënt fysiek en cognitief wordt uitgedaagd precies die hersengebieden aan het werk te zetten die het nodig hebben. In Nederland is deze MRI en vorm van therapie niet beschikbaar.
 
Ik heb op 5 december mijn intakegesprek gehad en I am the perfect candidate!
 
Helpt u mij?
In mei 2020 ga ik naar Utah (Amerika) voor de behandeling. De behandeling kost ongeveer €10.000,- dit is exclusief ticket, verblijf en na-traject.
Deze kosten worden helaas niet vergoed door de zorgverzekeraar.
Een heleboel geld, maar ik wil deze kans op verbetering van mijn leven niet aan mij voorbij laten gaan. Daarom probeer ik via deze crowdfunding een deel van de kosten bij elkaar te krijgen. Elke bijdrage is meer dan welkom.
Alvast hartelijk bedankt voor uw steun en bijdrage.
 
Extra informatie:
www.cognitivefxusa.com

N.B. Ondertussen is door de Corona mijn behandeling verzet naar september 2021. Hopelijk is dan het virus onder controle en kan ik eindelijk verder met mijn herstel.