Beste Lezer,

Welkom bij mijn verhaal.

Fijn dat u een moment neemt om het te lezen.

Mijn naam is Wim en ik ben door een medische fout invalide geraakt.

In 2002 heb ik twee keer een hartinfarct gehad en als gevolg daarvan kreeg ik in 2008 een hartritme stoornis waarvoor ik hartkatheterisatie heb gekregen. Aan de rechterkant via de lies naar het hart is het toen mis gegaan en is er een medische fout gemaakt. De hoofdzenuw in mijn rechterbeen en bijbehorend bindweefsel raakten beschadigt met als gevolg dat ik dag en nacht pijn had in mijn rechterbeen. Na meerdere bezoeken, onderzoeken en behandelingen bij meerdere specialisten/andere ziekenhuizen, kreeg ik te horen dat er niks meer aan te doen is, behalve dan pijnmedicatie toedienen. Ik moest dus leren leven met een constante pijn in mijn rechterbeen en de gevolgen daarvan.  

Eén van de gevolgen daarvan is dat autorijden niet meer zo makkelijk gaat. Ik ben altijd vrachtwagenchauffeur geweest en was veel op de weg te vinden en vond hier ook echt mijn plezier in. Helaas deed het bedienen van de gas-, rem- en schakelpedalen erg veel pijn en raakte ik al snel arbeidsongeschikt. Ik kwam thuis te zitten en sindsdien proberen mijn vrouw en ik er het beste van te maken. Het vereiste een flinke aanpassing. Ik loop en doe de meeste bezigheden sindsdien met een loopkruk en heb een scootmobiel om lange afstanden te overbruggen. Zo goed en kwaad als het gaat probeer ik nog steeds wel privé auto te blijven rijden. We zijn overgestapt op een bus waar mijn scootmobiel achterin kan. De bus is voor ons van levensbelang omdat het helpt om nog deel te blijven nemen aan de maatschappij (ik ga drie keer per week naar dagbesteding en neem ook regelmatig iemand mee daarnaartoe), familie en kinderen (in nood) te kunnen opzoeken (wonende in Maassluis/Maasbree) en zelfstandig te blijven.

De bus die we nu hebben is een handgeschakelde bus en helaas steeds minder haalbaar voor mij om in te rijden. Steeds vaker moet ik onderweg stoppen en sta ik langs de weg met pijn in mijn been. Daarnaast heb ik inmiddels ook een evenwichtsstoornis gekregen waardoor het elke keer de oprijplaat uitklappen en inklappen (oprapen vanaf de grond) om met mijn scootmobiel op pad te kunnen, een hele uitdaging is geworden. Voor mijn vrouw is het evenmin een onhandige situatie, zij heeft fibromyalgie, de ziekte van Crohn en Coeliakie en kan daardoor ook weinig opvangen.  Gelukkig hebben we goede hulpverlening en begeleiding, maar het idee dat een bus rijden niet meer zou gaan, zou een hele klap zijn voor ons.

Steeds vaker krijgen wij het advies dat een handgeschakelde bus beter plaats kan maken voor een automaat (dan kan het gaspedaal van rechts naar links worden verplaatst) met een lift achterin voor de scootmobiel om deze in te kunnen laden. Helaas hebben wij daar niet de middelen voor.

Door het verliezen van mijn baan en alle fysieke problemen bij zowel mijn vrouw, als bij mij, zijn wij niet meer in staat om te werken en dit financieel op te vangen. Onze omgeving biedt helaas ook te weinig vangnet (financieel) om een grote uitgave zoals dit te bekostigen. Wij ontvangen hulp in de vorm van budgetbeheer en deze en andere hulpverlening gaven dan ook het advies om op deze site een oproep te plaatsen voor hulp.

Daarom wil ik bij deze vragen aan u of u een donatie zou willen doen voor een automaat rolstoelbus waarin het gaspedaal kan worden verplaatst en waarin een lift achterin aanwezig is voor het inladen van mijn scootmobiel. Bijgevoegd bij deze actie is een foto van de offerte van de bus die benodigd is zodat u ook kunt zien waar het geld aan zal worden besteed.

We hopen via deze weg alsnog een bedrag te kunnen verzamelen om het kleine stukje zelfbeschikking en vrijheid wat we nu nog hebben, te kunnen blijven behouden.

Al is het maar een kleine bijdrage, ik ben u ontzettend dankbaar.

Met hartelijke groet,
Wim