Beste vrienden, familie en meelevende lezers,
Het is met een zwaar hart, maar met een vastberaden doel, dat ik dit bericht schrijf. Mijn naam is Stephan, en ik bevind me momenteel in de zwaarste strijd van mijn leven. Een strijd die ik niet kan winnen voor mezelf, maar die ik móét voeren voor de toekomst van mijn vrouw.
Een leven van hard werken en tegenslag De afgelopen jaren zijn voor ons een opeenvolging geweest van financiële beproevingen. Door complexe problemen met dubbele belastingen en sociale bijdragen tussen Luxemburg en België, werden wij gedwongen onze woning te verkopen om de torenhoge kosten te dekken. Ondanks al het harde werken, bleven de rekeningen en claims zich opstapelen. We namen extra leningen op om het hoofd boven water te houden, in de hoop dat we er samen wel bovenop zouden komen.
De genadeslag Midden dit jaar veranderde alles. Terwijl ik bleef doorwerken om onze schulden af te lossen, gaf mijn lichaam het op. Een spoedopname en een week vol scans en onderzoeken brachten de vernietigende waarheid aan het licht: een kwaadaardige tumor van 4,5 cm met uitzaaiingen in diverse organen.
De uitslag van de professor was onverbiddelijk: er is geen kans op genezing. Geen enkele behandeling, noch chemo, noch bestraling, kan het tij nog keren. Het enige wat de chemo nu nog doet, is mijn leven met enkele maanden verlengen. Maanden die gepaard gaan met hevige pijn, uitputting en een lichaam dat langzaam opgeeft.
Mijn laatste wens Als ik alleen was geweest, had ik de strijd misschien al gestaakt. Maar ik ben niet alleen. Mijn grootste zorg is niet mijn eigen einde, maar de toekomst van mijn vrouw. Ik kan de gedachte niet verdragen dat zij straks achterblijft in een diep dal van schulden en medische kosten, zonder de steun van de man die altijd voor haar heeft willen zorgen.
De medische kosten lopen inmiddels hoog op en we hebben geen extra verzekering om dit op te vangen. Ik voel mijn krachten dagelijks afnemen. De chemo’s vallen me zwaar; eten gaat nauwelijks nog en de zin om door te gaan vervaagt door de constante pijn. Toch vecht ik door, voor haar.
Hoe u kunt helpen Ik richt mij tot u met een nederige vraag. Ik hoop dat er mensen zijn die bereid zijn een kleine bijdrage te storten. Niet om mij te redden – want dat kan helaas niet meer – maar om mijn vrouw te helpen een nieuw leven op te bouwen zonder de verlammende last van deze schulden. Elke euro is een stapje naar een waardig afscheid en een klein beetje rust voor haar in de toekomst.
Ik dank u uit de grond van mijn hart voor uw medeleven, uw steun en uw gebeden in deze donkere tijd.
Met diepe dankbaarheid,
Stephan