Lieve lezer,

Ik ben Nine, 22 jaar oud en woon nog bij mijn ouders thuis samen met mijn zusje. 

Sinds mijn 8e worstel ik al met het vinden van een plek in de voor mij ingewikkelde wereld. Ik ontwikkelde een eetstoornis, dystyme stoornis (chronische depressie) en sinds een tijdje weet ik dat ik autisme heb. 

 
Helaas heb ik pas kort deze diagnose. Als ik eerder had geweten dat ik autisme had, had ik misschien eerder mezelf en mijn iet wat ingewikkelde hoofd kunnen begrijpen. Na jaren van pijn, verdriet, opnames en strijd begint er nu eindelijk een lichtje te komen in de duisternis. Mijn kleine wondertje Sas.

Mijn eetstoornis werd mijn beschermer voor een wereld die veels te overspoelend was. Alles komt bij mij, ongefilterd binnen. Ik hoor achtergrond geluiden net zo hard als de geluiden waar ik me op zou moeten focussen. Ik ruik proef en voel alles veel intenser. Eigenlijk word ik geleefd, in plaats van dat ik leef. Doordat mijn hoofd meer tijd nodig heeft om prikkels te verwerken ben ik sneller moe en kan ik soms maar weinig hebben. Het voelt vaak alsof het leven me altijd een stapje voor is. En ik probeer het maar wanhopig bij te houden. 

Door mijn eetstoornis werd ik letterlijk kleiner... Als je niet eet worden je emoties afgevlakt en dit zorgt voor een mooi muurtje voor prikkels maar ook voor lastige gevoelens en emoties. 

 
Ik voel me vaak niet thuis in de wereld. Ik word gek van mijn hoofd die alle kanten op gaat. 

 
Helaas is er in de hulpverlening nooit eerder gezien dat autisme de onderliggende oorzaak is.

 
Sinds ik de diagnose heb voel ik me vreemd. Je zou denken dat het een opluchting was. Dat was het ook wel. Waar ik eerst altijd de schuld bij mezelf legde is er nu een duidelijke oorzaak voor het vastlopen. Maar dat betekend ook dat ik liever voor mezelf mag zijn... Al die negatieve ingesleten gedachtes gaan er niet zomaar uit. Dat kost tijd. Ik ben beschadigd. En helen kost tijd... Ik heb gelukkig eindelijk passende en fijne behandeling waarin ik stappen zet en waar ik echt iets aan heb. Ik voel me gezien en gehoord, samen kijken we naar wat ik nodig heb om te groeien tot wie ik diep van binnen ben...

 
Gelukkig is er nu mijn kleine wondertje Sas... Mijn steun en vertrouwen in dat ik het misschien wél kan... Dat er hoop is... 

 
Een natte neus tegen mijn hand. Een likje voor mijn tranen... De steun van dat je er gewoon bent en blijft... Niet alleen... Want wat voel ik me vaak eenzaam... Jou liefde toelaten voelt veiliger... Bij jou durf ik mijn emoties meer toe te laten... 

 
Mij leiden door de drukte als de prikkels te veel zijn. Mijn hand likken en contact maken als ik wegval als de wereld mij weer overspoeld. Mijn ritme en structuur in een dag... Maar vooral jou liefde warmte en vertrouwen... Ik ben je dankbaar, zonder jou had ik hier misschien wel niet meer gestaan...

De opleiding van Sas wordt niet vergoedt door de gemeente. Ik heb zelf helaas onvoldoende financiele middelen om de opleiding van Sas te voldoen. 

Help jij mee? Ik of eigenlijk wij... Zijn je heel erg dankbaar...

 
Je kunt ons blijven volgen op deze pagina waar regelmatig updates en foto's / video's van ons avontuur te zien zullen zijn!

Je kunt ons verhaal ook volgen via Facebook of Instagram ; @hulphondsas

Alle kleine beetjes helpen...

 
Heel veel liefs

Nine en Sas

-----

Als ik durf

Heel voorzichtig

Mag ik dan

Schuilen

 
Als ik durf

Beetje bij beetje

Mag ik dan

Huilen

Mag ik dan

Ontdekken

Wat ik

Nog niet ken

Mag ik dan

Heel voorzichtig

Blijven of worden

Wie ik ben

----