Deze ochtend kreeg ik een lange mail binnen van een vriend die me nauw aan het hart ligt. In tranen las ik eindelijk zijn werkelijke verhaal en levenssituatie die hij nooit volledig heeft willen of kunnen delen met iemand uit schaamte nadat de traiteurszaak van zijn vader waarin hij zelfstandig hard gewerkt heeft mede door de COVID periode en door slecht financieel beheer van zijn vader zonder zijn mede weten overkop gegaan is . Lees hieronder wat hij nu voelt en te vertellen heeft. Ik wil hem zo graag helpen zodat hij zijn leven terug kan hervatten met een ' headstart' gezien hij een normale lieve hardwerkende man is die dit allemaal niet verdiend heeft..
Lieve Annelien,
Goed, hierbij ga ik eindelijk alles opschrijven en een beetje met je delen over alles wat er de afgelopen twee jaar is (god, volgens mij wordt dit echt héél erg lang, dus alvast mijn excuses).
Begin 2024 bevond ik me, zoals je weet, in een bijzonder slechte psychische toestand door mijn zware depressie en alles wat daarmee gepaard ging. Dat was het gevolg van veel te veel jaren van overmatig werken, mezelf emotioneel volledig geven in mijn relaties, mijn levenssituatie, enzovoort...
Mijn psychische toestand verbeterde de maanden daarna helaas niet. Integendeel, ze werd alleen maar erger. Dat verklaart ook waarom ik het contact met jou en met veel andere mensen met wie ik een wederzijdse emotionele band had, heb verbroken. Ik besefte dat ik schadelijk begon te worden, dat mijn negatieve energie alleen maar slechte dingen kon brengen voor de mensen om me heen, en dat ik de mensen van wie ik hield en die van mij hielden dat niet wilde aandoen.
Daarom leefde ik alleen nog met oppervlakkige contacten tijdens het uitgaan of in cafés, zonder echte gesprekken, gewoon om even mijn gedachten te verzetten zonder me ooit nog emotioneel aan iemand te hechten.
Uiteindelijk verslechterde mijn mentale toestand tot een punt waarop ze onhoudbaar en ondraaglijk werd. Rond augustus/september 2024 besloot ik, met volledige overtuiging en absolute zekerheid, een einde aan mijn leven te maken.
Ik verzamelde alles wat ik daarvoor nodig had om het zo ordelijk mogelijk te laten verlopen. Het plan was zo opgesteld dat de hulpdiensten mij zouden vinden en niet zomaar iemand anders. Ik schreef brieven aan mijn naasten (waaronder één voor jou), nam video's op om afscheid te nemen, regelde waar mijn katten terecht zouden komen, verdeelde mijn bezittingen en bepaalde wie wat zou krijgen. Ik had zelfs de berichten voor sociale media al voorbereid, voor de mensen die die eventueel zouden zien. Kortom, alles was tot in de kleinste details gepland.
En mijn god... wat voelde het als een opluchting dat alles eindelijk zou stoppen. Geen zorgen meer over het heden, de toekomst of wat dan ook. Dat gevoel was bijna magisch. Voor het eerst in lange tijd kon ik alles loslaten.
Ik had gepland om dat in januari 2025 te doen, zodat ik nog enkele maanden van die rust kon genieten en mijn naasten dit niet hoefden mee te maken vlak voor of tijdens de eindejaarsfeesten.
Op dat moment ben ik ook gestopt met alles te betalen, zodat ik nog maximaal van die laatste maanden kon genieten. Mijn huur, mijn auto, mijn vaste kosten... niets kon me nog iets schelen, omdat ik wist dat het binnenkort toch voorbij zou zijn.
Het maakte me niet uit om schulden te hebben bij instanties zoals de overheid. . Het enige waar mijn geweten nog een klein beetje mee worstelde, was mijn huur. Maar mijn huisbaas was een zakenman die ik goed kende en die ongeveer 250 appartementen en een honderdtal huizen bezit. Financieel maakte ik me dus geen zorgen om hem.
Was het een kleine verhuurder geweest die daarvan moest leven, dan had ik dat natuurlijk nooit gedaan. Mijn geweten zou dat nooit hebben toegelaten.
Maar na dat alles gebeurde er in november iets.
Ik kwam terecht in een psychiatrische toestand die anhedonie wordt genoemd. Mijn psychiater maakte zich enorme zorgen en stelde voor dat ik twee weken opgenomen zou worden in een psychiatrisch ziekenhuis (strikt genomen weet niemand hiervan, jij bent de eerste aan wie ik dit vertel). Daar kreeg ik uiteindelijk die diagnose.
Anhedonie is eigenlijk een psychische toestand die nog een stap verder gaat dan een depressie. Het is het moment waarop je hersenen en je psyche de pijn niet langer aankunnen en alle emoties uitschakelen. Je voelt geen verdriet meer, maar ook geen vreugde, geen plezier, geen verlangen... helemaal niets. Je hersenen schakelen als het ware over op een soort veiligheidsmodus.
Een beetje zoals wanneer je lichaam een veel te hevige fysieke pijn niet meer aankan en je flauwvalt omdat je hersenen je proberen te beschermen. Anhedonie is eigenlijk hetzelfde principe, maar dan voor zware psychische trauma's.
Daardoor had ik zelfs niet meer de wil om een einde aan mijn leven te maken. Ik was er gewoon... zonder er echt te zijn. Ik wachtte tot de tijd voorbijging, zonder mezelf ertoe te kunnen brengen het plan dat ik had voorbereid ook werkelijk uit te voeren.
Begin 2025 werd mijn auto in beslag genomen, werd ik uit mijn woning gezet (wat uiteindelijk misschien nog niet eens zo slecht was, want de huur was veel te duur en ik voelde me er toch niet goed) en stapelden de problemen zich alleen maar verder op.
Heel 2025 was een jaar waarin ik enkel toeschouwer was van mijn eigen leven, nooit de hoofdrolspeler. Ik leefde als een zombie en wachtte gewoon tot de tijd voorbijging, hopend dat er op de een of andere manier een wonder zou gebeuren. Ik voelde helemaal niets meer.
Maar begin 2026 veranderde er toch iets, toen ik een lieve vrouw ontmoette (over wie ik je verteld heb).
Door haar ontmoeting kwam ik eigenlijk uit mijn anhedonie. Voor het eerst in anderhalf jaar voelde ik opnieuw emoties. Ik had weer zin om 's morgens op te staan, om ergens voor te vechten, om misschien toch nog een beetje te leven.
Het was heel vreemd om opnieuw gevoelens te ervaren. Zelfs ontzettend moeilijk. Ik was het helemaal niet meer gewend en soms was het bijna niet te dragen.
Helaas is die relatie niets geworden. En het negatieve is dat ik wel uit mijn anhedonie ben geraakt, maar daardoor gewoon ben teruggekeerd naar de emotionele toestand waarin ik verkeerde vlak vóór die begon: opnieuw een zware depressie, alleen zit ik nu in een nog veel ingewikkeldere levenssituatie dan in 2024.
Ik heb daardoor dus nog meer schulden, ook al verandert dat uiteindelijk niet zoveel, want de enige mogelijke optie die ik op mijn niveau heb is schuldbemiddeling om eruit te kunnen komen. Het totale bedrag heeft dus maar weinig belang.
Maar het idee van die bemiddeling is echt verschrikkelijk, want ik weet dat mijn leven gedurende 7 jaar volledig stil zal staan. Of ik nu als een gek werk of niet, het zal niets veranderen. Daarom is het ook niet motiverend: alles zal toch in beslag worden genomen en ik zal gedurende 7 jaar nooit kunnen genieten, sparen of plannen maken.
Het ergste is dat ik altijd oplossingen heb gevonden om geld te "maken", aanvullende activiteiten die goed opbrachten. Ik had je daar al over verteld: ik had micro-elektronica geleerd, webdesign, SEO, branding, communicatie, lutherie enzovoort... allemaal beroepen die voortkwamen uit passies die ik maandenlang zelf thuis had aangeleerd en waarvan ik winstgevende professionele activiteiten heb gemaakt.
In 2024/2025 had ik absoluut niet de kracht om dingen op te zetten, ondanks de ideeën die ik had, maar nu heb ik de motivatie. Sinds een tijdje bestudeer ik uurwerkmaken (omdat ik al heel lang gepassioneerd ben), en ik droom ervan om oude horloges op te kopen : je koopt vintage horloges, je maakt ze weer werkend en je verkoopt ze, enkel dankzij een paar uur werk) en ook om een horlogemerk te creëren door uurwerken te monteren op basis van Miyota of ETA enzovoort...
Ik leer momenteel ook een beetje lederbewerking om zelf de horlogebandjes te maken.
Maar welke projecten je ook hebt, er is altijd een basisinvestering nodig. Zoals men zegt: "geld trekt geld aan". En welke projecten ik ook in gedachten heb die me zouden kunnen helpen om uit deze situatie te komen, er is niets wat ik kan doen. Ik ben verplicht om ze naast me neer te leggen en ik kan niets opzetten dat me zou kunnen helpen of me zelfs psychologisch beter zou kunnen doen voelen.
Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, komt daar ook nog de situatie van mijn moeder bovenop. Eerst te horen krijgen dat ze nog maar 12 tot 18 maanden te leven heeft… En vervolgens heb ik ook nog haar vliegtickets moeten betalen, een huurwagen, medische kosten en een deel van haar huurwaarborg zodat ze terug naar België kon komen en hier de zorg krijgt die ze nodig heeft.
Wat me het hardst raakt, is dat ik in deze ellende ben terechtgekomen door mijn vader. Hij heeft destijds al het geld uit het bedrijf gehaald dat op mijn naam stond. Ik had daar toen geen enkel besef van. En toen hij met pensioen ging, gaf ik hem zelfs nog elke maand €2.000 zodat hij en mijn moeder een comfortabele oude dag zouden hebben.
Pas achteraf ontdekte ik wat er werkelijk gebeurd was. Toen was het natuurlijk al veel te laat. En vandaag betaal ik daar nog altijd de prijs voor. Hij heeft niets meer, maar mijn moeder kan er helemaal niets aan doen. Zij is ziek, en daarom doe ik dit allemaal. Voor haar. Voor hem voel ik alleen nog woede. Als ik aan alles denk wat hij heeft aangericht, kook ik vanbinnen.
Door al die kosten heb ik vorige maand mijn huur niet kunnen betalen. Ik heb zelfs de gitaren die me het dierbaarst zijn, en waarvan ik altijd heb gezegd dat ik ze nooit van mijn leven zou wegdoen, naar de pandjeszaak moeten brengen.
Zelfs Isea… godverdomme. De gitaar waarop mijn favoriete artiest ter wereld vorig jaar overal heeft getekend, toen ik de droom van mijn leven mocht beleven en hem meer dan een uur heb kunnen ontmoeten. Alleen al het idee dat ik die misschien kwijtraak, breekt mijn hart.
Normaal moet ik ze over twee weken terughalen voordat ze verkocht worden. Maar eerlijk? Ik heb geen flauw idee hoe ik dat moet doen. Ik zie gewoon geen enkele oplossing meer.
Ik heb zelfs geld moeten lenen van vrienden. Iets wat ik nog nooit in mijn leven heb gedaan en waar ik me verschrikkelijk slecht bij voel. Maar voor mijn moeder had ik geen andere keuze.
Toen mijn loon een paar dagen geleden eindelijk op mijn rekening stond, was het eerste wat ik deed zoveel mogelijk terugbetalen. Nog vóór ik eraan dacht mijn gitaren terug te halen of iets voor mezelf te doen. Ik kan er gewoon niet mee leven dat ik iemand geld verschuldigd ben.
Toch heb ik nog niet iedereen kunnen terugbetalen. Niemand zet me onder druk. Integendeel, iedereen zegt dat ik mijn tijd moet nemen. Maar ík kan dat niet. Dat vreet aan mij.
En nu is het pas 3 augustus en heb ik nog €10 op mijn rekening. Ik kan niet eens eten kopen. De huur van deze maand heb ik betaald, maar die van vorige maand staat nog open. Ik heb zoveel mogelijk mensen terugbetaald, en nu zit ik hier… met niets meer. Geen geld, geen oplossingen en eerlijk gezegd ook geen idee hoe ik hier nog uit ga geraken.
En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, was er begin dit jaar ook nog een rechtszaak tegen mij in verband met mijn vroegere zelfstandige activiteit.
Op zich niets dramatisch, maar doordat ik toen volledig in een anhedonie zat, kon het me allemaal niets schelen. Ik ben gewoon niet naar de zitting gegaan en ben bij verstek veroordeeld. Achteraf besef je pas dat dat zowat het slechtste is wat je in een gerechtelijke procedure kunt doen.
Toen ik begin dit jaar het vonnis kreeg, was ik eindelijk een beetje uit die donkere periode. Ik heb meteen een advocaat gecontacteerd om verzet aan te tekenen. Ik heb hem een gigantisch voorschot betaald, hij heeft de procedure opgestart en de nieuwe zitting is hier over een maand, in september.
Alleen... ik zou hem nu opnieuw een groot voorschot moeten betalen, en ik heb daar simpelweg het geld niet voor. Dus ik zal waarschijnlijk helemaal alleen voor de rechtbank moeten verschijnen, mezelf moeten verdedigen zonder advocaat, terwijl het net om een verzetsprocedure gaat. Ik weet nu al dat ik daar volledig onderuit zal gaan en mijn situatie alleen maar erger zal maken.
En weet je wat nog het meest frustrerend is? Hier in Wallonië (misschien ook in Vlaanderen, dat weet ik niet) heb je recht op een pro-Deoadvocaat als je inkomen laag genoeg is. Dan wordt je advocaat betaald door de overheid. Ik verdien letterlijk €95 per maand te veel om daarvoor in aanmerking te komen...
En alsof dat nog niet genoeg is, is gisteren ook nog mijn maat overleden. Ik heb geen gitaar meer. Ik heb mijn MacBook moeten verkopen (ik heb hier nu een oude bak uit 2014 die ongelooflijk traag is). Mijn telefoon is bijna kapot en ik moet ook nog reparaties aan mijn auto laten uitvoeren.
Ik ben het gewoon moe.
Moe omdat ik geen toekomstplannen kan maken. Moe omdat ik mezelf op liefdesvlak voortdurend tegenhoud door al deze ellende en alles alleen moet dragen. Moe omdat ik geen enkele uitweg meer zie. Moe omdat ik de gevolgen blijf meeslepen van beslissingen en gebeurtenissen van jaren geleden, dingen waar ik vandaag nog altijd de prijs voor betaal.
Ik verlang gewoon naar een beetje rust in mijn hoofd. Eén keer wakker worden zonder die constante stress die nooit lijkt te stoppen.
Deze voorbije twee maanden zijn de zwaarste geweest in lange tijd.
En eerlijk gezegd... ik wil gewoon slapen.
Liefs
S