Vier jaar geleden dachten we een stap vooruit te zetten. We vonden een aannemer met goede recensies, vriendelijk, behulpzaam – iemand die alles voor ons zou regelen. We vertrouwden hem. Maar dat vertrouwen werd keihard beschaamd.

Toen het huis “af” was, kregen we een Eneco-rekening van maar liefst 12.000 euro. Niemand begreep waar het vandaan kwam. Onderzoek na onderzoek volgde, en telkens kwamen er nieuwe gebreken aan het licht. Het huis dat ons thuis moest zijn, bleek een puinhoop. We namen een advocaat in de arm, maar inmiddels zitten we al op 40.000 euro aan juridische kosten.

De stress, het verdriet, de ruzies… het werd te veel. Onze relatie hield het niet vol. De scheiding werd ingezet, deels ook door deze situatie. En nog steeds lopen de kosten door. Het huis kunnen we niet verkopen vanwege de gebreken – we zitten letterlijk vast.

Onze kinderen zijn 75% van de tijd bij mij. Ik doe mijn best om ze veiligheid en stabiliteit te geven, terwijl de andere ouder nauwelijks verantwoordelijkheid neemt. Ondertussen blijft de financiële druk stijgen, en het voelt alsof de muren steeds dichter op ons af komen.

We weten dat het moment komt dat we uit dit huis moeten vertrekken. Maar waarheen? En hoe? Alles wat we hebben opgebouwd, dreigt uit onze handen te glippen – en niemand lijkt verantwoordelijk te worden gehouden, behalve wijzelf.