Hierbij de reden waarom ik een crowdfunding voor mijn dochter Ineke Settels aanvraag.

Het begon in 2014 toen Ineke een auto ongeluk kreeg, haar stoplicht sprong op groen en precies op dat moment reed een andere automobilist door rood. Heel sneu want ze was bezig om een BBL in de zorg te krijgen. Wat wel heel bijzonder was dat ze haar wel hebben uitgekozen uit een groep van 10 andere mensen. Maar door het auto ongeluk kampte Ineke met een behoorlijke whiplash . Doordat ze al werkte moest zij een training volgen in het DBC waar ze intensief getraind werd om haar nek weer te kunnen bewegen. Dit ging gepaard met heel veel pijn en zware vermoeidheid. Maar Ineke gaf niet op. Waar ze na het auto ongeluk ook niet meer tegen kon waren geluidprikkels. Ze werd hier letterlijk ziek van. Auto rijden ging ook bijna niet meer doordat ze wazig zag met haar ogen. Ondank dit alles bleef ze doorwerken dag en avond diensten. Toch wilde dit echt niet meer, hoewel ze het traject bij DBC goed heeft afgerond. Met de geluidprikkels zijn we mee naar de huisarts gegaan die zei dat ze gewoon een whiplash had en de rest tussen haar oren zat. Via via kregen we te horen dat er in Diever een goeie psycholoog was. Zij tipte dat er een oogarts in Havelte was. Daar zijn we heen geweest en de oogarts vertelde aan ons dat met het auto ongeluk Ineke haar evenwichtsorgaan verschoven was. Hiervoor kreeg zij een bril. OP dat moment heeft ze een advocaat in de armen genomen. Het werken wilde niet meer . Haar advocaat heeft voor haar gestreden en uiteindelijk is Ineke afgekocht met een som geld. We waren allemaal blij want nu hoefde ze de boete niet te betalen omdat ze was gestopt met haar BBL opleiding.

In oktober 2015 werd Ineke zwanger. Haar verlangen naar een kind was heel groot . De eerste zestien weken gingen goed. Daarna begon de ellende. Zware bekken instabiliteit waardoor ze gedwongen werd om achter de rollator te lopen. Doordat ze zo moeilijk kon lopen gebruikte ze alle kracht om toch zich voort te kunnen bewegen. Ook had ze erg veel last van haar rug. Op een gegeven moment hebben ze haar opgenomen en heeft Ineke lichamelijke onderzoeken gehad van de neuroloog en orthopeed. Ineke gaf aan haar linker been niet omhoog te krijgen maar de arts bedenkt zich niet en gooide het been omhoog waardoor ze het werkelijk uitschreeuwde van de pijn. Maar ze moest zich niet zo aanstellen en volgens de artsen zat het tussen haar oren. In juli 2016 is Ineke bevallen van een prachtige dochter. Maar het ging allemaal niet vanzelf. In de Middag tegen twee uur braken haar vliezen en de volgende ochtend om drie uur had ze tien centimeter ontsluiting. Maar het kindje was niet ingedaald. De vroed man wilde een keizersnee doen maar kreeg van hoger hand de opdracht om het eerst met een vacuümpomp te proberen. Uiteindelijk is haar dochter geboren . Twee uren later met de vacuümpomp. Iedereen dacht dat het leven nu verder zal gaan en dat Ineke op zal knappen , niets was minder waar. Doordat ze in haar zwangerschap zo druk heeft uitgeoefend op haar handen moest ze geopereerd worden aan beide handen waardoor ze haar eigen dochter tijdelijk niet zelf kon verzorgen. Mar haar klachten bleven ook van haar rug , de huisarts constateerde een hernia en Ineke werd doorverwezen naar een neuroloog. In 2017 is ze geopereerd aan haar hernia. Ondanks dat de operatie goed gelukt is bleef mijn dochter klachten houden en er kwam iedere keer weer iets nieuws bij. Onverklaarbare klachten. Uiteindelijk zijn we bij een iriscopist geweest en die vertelde dat Ineke ernstige fybromyalgie heeft. Dit is bevestigd door de reumatoloog. Ik ben vanaf 2014 mantelzorger voor mijn dochter. De eerste anderhalf jaar heb ik voor hun dochtertje gezorgd en mijn eigen dochter min of meer verpleegd. Helaas ben ik zelf in oktober 2017 in elkaar geklapt waardoor het mij niet meer lukt om mijn dochter en schoonzoon bij te staan. Op dit moment zit mijn dochter in en scootmobiel . Mijn man heeft voor haar blokken op de trap gemaakt zodat ze met kleine stapjes naar boven kan komen. Dit doet ze maar twee keer per dag waardoor ze al nu bijna drie jaar haar eigen dochter niet mee naar bed kan brengen. U snapt het al eigenlijk moet er een traplift komen en ook een goede scootmobiel. Ze heeft nu een trophie 6 met handbediening ..maar omdat ze ook dagen heeft dat ze geen kracht in de handen heeft het bijna onmogelijk is om dan de scootmobiel te besturen.

Wat de ellende is dat fybromyalgie een ondergeschoven kindje is van reuma. Ineke kampt iedere dag met deze ziekte en wat zo naar is, is dat de fybromyalgie alle pijnen onthoud d.w.z. dat ze soms opstaat en ze het gevoel heeft of ze net is aangereden of dat ze voelt dat de hernia weer terug is en vul zelf maar verder in. Natuurlijk hebben we de gemeente ook ingeschakeld voor hulp maar Ineke heeft nergens recht op. Als haar scootmobiel het nu begeeft moet ze zelf voor een nieuwe zorgen maar hier is geen geld voor. Ook zegt de gemeente dat als traplopen niet meer gaat ze maar moeten verhuizen naar een gelijkvloerse woning. Klinkt allemaal zo makkelijk maar krijg het maar eens voor elkaar. Waar ze ook tegen aan loopt is dat ze met hele slechte dagen haar dochtertje moet verzorgen en het zou zo mooi zijn als ze af en toe hulp in zou kunnen kopen. Zelf kom ik nog met zekere regelmaat bij mijn dochter en het is allemaal te schrijnend en wordt je er intens verdrietig van. Ik ben echt van mening dat er nu iets moet gaan gebeuren zodat het zonnetje weer een beetje kan gaan schijnen voor mijn dochter. Waar ik op hoop is dat na het lezen van dit verhaal we met ze allen veel geld in kunnen zamelen want wij kunnen het niet alleen .