Lieve lezer,
Mijn naam is Romy Chatelin en tegenwoordig ben ik gek van wielrennen. Dit is echter niet altijd zo geweest. In mijn tienerjaren maakte ik deel uit van een HipHop dansteam genaamd D-Crew, waar mijn team een tweede familie voor mij werd. In 2009 werd D-Crew opgericht en bestonden we uit een groep van acht. Ik vind het mooi om te zien dat iedereen zijn eigen weg is ingeslagen. Sommige van onze groep zijn professioneel danser geworden en dansen nog steeds. Er zijn er al een paar die kinderen hebben en eigenlijk heeft iedereen op zijn of haar eigen manier een prachtig leven opgebouwd. Behalve twee van ons team. Dominique en Iris.
In 2017 moesten we helaas afscheid nemen van Dominique. Hoewel ik mijn oude teamgenoten niet vaak meer sprak, bracht het samen zijn op haar uitvaart veel oude herinneringen naar boven. Ze was slechts 22 jaar oud en het besef dat het leven soms zo oneerlijk kan zijn, is rond die periode erg naar voren gekomen bij mij. Dominique was mooi, slim en ontzettend lief. Op die leeftijd was ik zelf nog een erg onzeker tienermeisje, en door mij te leren hoe ik mascara moest op doen, een string moest dragen en mij eens een make-over te geven nadat we het WK in Blackpool hadden gewonnen, gaf ze mij het gevoel dat ik er ook mocht zijn. Dat zal ik nooit vergeten.
Na de uitvaart van Dominique hoopten we allemaal dat we elkander niet nogmaals op deze manier zouden treffen. Het mocht niet baten. In 2021 overleed Iris, ondanks dat zij zo'n vechter was. Voordat ik zelf in een team danste, keek ik wel eens door het raampje bij de sportschool. Daar zag ik Iris dan dansen met het team waar zij destijds in zat. En zoals met alles in haar leven ging ze er vol voor. Daar had ik zoveel bewondering voor. Jaren later kwam ik terecht met haar in D-Crew en hadden we onze eerste echte training samen. Ik was zo nerveus omdat ik al die jaren zo tegen haar had opgekeken. Maar dat verdween al snel toen ik merkte hoe lief, grappig en mooi ze was. Tot aan het einde van haar leven heeft Iris gevochten voor alles wat zij liefhad, en dat zal tot aan het einde van mijn leven een inspiratiebron blijven.
Om deze twee fijne, mooie en lieve mensen te herdenken heb ik het afgelopen jaar getraind om op zaterdag 2 september een route van circa 200 kilometer af te leggen op de fiets. Ik heb een route gemaakt langs enkele hoogtepunten van D-Crew. Ik zal uiteraard beginnen in Tilburg op de locatie waar wij onze trainingen hadden. Dit gebouw bestaat helaas niet meer, maar ondanks dat leek het me toch een mooie plek om de route te beginnen en te eindigen. Verder zal ik nog langs de locatie fietsen in Den Bosch waar onze eerste wedstrijd plaatsvond en waar wij ook meteen eerste werden. In de Effenaar in Eindhoven kwalificeerden wij ons voor de wedstrijd in Los Angeles, wat echt een ontzettend mooie ervaring was. Als laatste kom ik nog langs Dordrecht, waar wij ook een WK hebben meegedanst. In de jaren dat ik onderdeel uitmaakte van D-Crew hebben wij veel prijzen gewonnen. We zijn op erg veel plekken geweest en dat zijn allemaal herinneringen die ik nooit zal vergeten. Maar voor mij was het meest fijne nog dat ik een groep mensen om mij heen had waarmee ik eenzelfde passie kon delen en waar ik altijd op kon bouwen. Het was mijn tweede familie. En van alle herinneringen, is dat de herinnering die mij nog steeds het meeste bijblijft. De gezellige momenten, het gelach, maar ook het gehuil op momenten dat het wat zwaarder was. Door de jaren heen bouw je toch een (speciale) band op met elkaar. En zo een als ik dat voelde met D-Crew, heb ik het ook nooit meer mogen ervaren.
Lieve lezer, bedankt voor je tijd en voor het lezen van dit verhaal. Met mijn tocht wil ik graag geld ophalen voor het KWF Kankerbestrijding fonds, in de hoop dat mensen minder dierbaren verliezen aan deze oneerlijke ziekte.