Kaars is uit
Hey, Ik ben een jonge mama van 28 jaar van een zoontje met een speciale aandoening. Ik was gelukkig getrouwd, had een goed betaalde job met optie tot verder studeren en twee keer vastgoed voor ik 26 werd. Ik hielp mensen uit de nood en stond energiek in het leven. Tot plots de scheiding kwam.. m’n toenmalige wederhelft heeft zijn carrière nagejaagd waardoor het co ouderschap niet meer evident was te verdelen. Ik pakte mijn rol als mama met trots op maar helaas heb ik ook pijnlijke beslissingen moeten nemen zoals stoppen met mijn job die niet alleen goed betaald was maar er zo hard heb voor gezwoegd. De uren varieerde te zeer en door mijn zoontje zijn speciale aandoening werd snel duidelijk dat structuur en verdere hulp een noodzaak. Ik bleef uiteraard niet bij de pakken zitten en deed een job met goed geleidelijke uren maar geen voldoening. Zo erg dat zelfs de teamcoach van dat werk zag dat mijn ambities te hoog waren. Door altijd maar door te blijven doen, eiste mijn gezondheid zijn tol. Maag en darmklachten, zeer veel afvallen, ontstekingen in het bloed, noem maar op. Zelfs sporten vergde mij enorm veel energie. Je zou denken “goh met al da vastgoed dat jij hebt gehad zit ze goed”. Nee hoor, we verkochten onze tweede woonst waar al onze spaarcenten inzaten met een zwaar verlies. Ik had net genoeg voor inboedel te kopen en mijn waarborg te dekken. Ook kwam er iemand kloppen als zij wat kon lenen van mij en dat gaf ik zonder aarzelen aan die persoon. Ondertussen heb ik een zwaar auto-ongeluk gehad, nieuwe auto van 2019. Pertotal. Ik schafte een nieuwe wagen aan met wat verzekering mij dekte en ook daar werd ik serieus in het zak gezet. Zware motorschade in de motor zelf en deze werd verdoezeld. Enorm veel geld verkwist en de reparatie kosten laten mij iedere keer weer hyperventileren. Ik ging terug aankloppen bij de persoon in kwestie ivm het geld dat ik had geleend, wat ik niet graag doe. Hij/zij kon dit niet terug geven maar ondertussen gebeurde er van allerei werken in die persoon zijn huis. Mensen hebben mij gezien zonder geld en toch kreeg ik het elke keer voor mekaar. Dit keer niet… m’n elektrische fiets is aangereden geweest en ook die reparatie kosten waren absurd duur. Boekje is leeg. Een fraudeur heeft dan ook nog eens geld van mijn gewone rekening gestolen. Mijn laatste 100 euro… 

Ik weet niet zo goed wat ik moet en de facturen blijven maar opstapelen door de nodige reparatie kosten want mijn kind moet naar school en andere plaatsen en ik sta er alleen voor. Ik kan nergens een lening bemachtigen. Ik stond gisteren voor dal en dacht gewoon, spring. Wanhopig opzoek naar hoe ik het allemaal kan dekken.

Dit is mijn laatste "roeping" tot hulp. Ik bezoek de Dal vaker en de verleiding wordt ineens groter..

Dankjewel