Sinds een aantal maanden ervaar ik veel stress.
Ik zat niet meer lekker in mijn vel en ik sliep slecht, werken ging niet meer zoals het zou moeten. En de klusjes thuis bleven maar liggen, niet omdat ik te lui was om ze te doen maar omdat ik er de energy niet voor had. Ik werd nerveus als ik plannen had of dat ik wist dat ik een telefoontje moest plegen om wat te regelen. Het liefst lag ik de hele dag op bed. Om niks kon ik ineens heel boos worden of kon ik van bet een op andere moment huilen. En dat kon uren duren zonder een reden. Ik was kapot en ik had er geen zin meer in.
Vervolgens alle moed bij elkaar geraapt en de huisarts gebeld. Bij de afspraak zei ze dat ik overspannen was en in het begin van een burn-out zat.
Ik schrok, natuurlijk had ik er wel van gehoord maar dat ik het had kon ik mij niet voorstellen. Ze stuurde mij door naar een burn-out coach. Dat eerste gesprek was best verhelderend en ik kon enigzins een tijdlijn maken vanaf waneer het zich is gaan opbouwen.
De spanningen van grote drukte op het werk en vervolgens kreeg ik 2 nieuwe werkgevers, waar de spanning zich ook opbouwde door het werken van 6 dagen en soms dubbele diensten.
Ik heb nu geregeld een afspraak bij de burn-out coach. Haar advies was om te stoppen met werken voor zeker 2 maanden. Ik wou niet helemaal thuis komen te zitten, dus heb ik mij ziet gemeld bij een werkgever waar het lichamelijk zwaar werk was en ik de meeste spanning opbouwde. En bij de ander werk ik nu 3 middagen/avonden in de week. Hier kan ik altijd wel ontspanning vinden en heb ik toch wat om handen.
Ook adviseerde ze mij te doen waar ik de meeste ontspanning uit kon halen en totaal geen stress in vrij kwam. Dat is voornamelijk het paardrijden maar daarboven het wandelen. Hierbij kan ik helemaal mijn hoofd leegmaken en nergens anders aan denken.
Ik loop veel in natuurgebieden. Dat is voor mij het ultieme geniet moment. De geur en geluiden die je daar tot je krijgt. Ik loop eigenlijk alleen maar georganiseerde tochten. En dan het liefst met iemand. Want als ik alleen ga lopen, dan ga ik al snel in de negatieve stand. Dan denk ik aan alles wat fout gaat en ga ik dus veel te veel denken. Dit is niet de bedoeling en daarom dus het lopen in georganiseerde tochten.
Nu zit ik sinds december gewoon financieel echt in de knel, Na deze maand (januari) weet ik niet meer hoe ik het hebben moet. Mijn inkomen is niet dusdanig dat ik mijn rekening en ervan kan betalen. Hier wordt hard aan gewerkt maar zelfs als ik een bijdrage kan krijgen is dat genoeg om gelijk te spelen.
Het helpt mij enorm om doelen te stellen waar ik in stappen naartoe kan werken, en iets heb om naar uit te kijken. Zoals 2 grote evenementen de 11stedenwandeltocht en de nijmeegse 4 daagse. Veel ervoor is al geregeld maar sommige dingen nog niet. Zoals het trainen ervoor en het verblijf tijdens de 4daagse.
Graag zou ik iedereen die dit lees om een kleine inbreng willen vragen, elke euro is meegenomen. Wat wordt besteed aan deelname van tochten a circa 5 euro per trainingstocht en om te kunnen tanken om er te komen.
Door te lopen maar ik mijn hoofd vrij en loop ik hopelijk ook mijn burn-out eruit. Ik hoop dat ik mensen kan vinden met een herkenning in mijn verhaal en die wat kunnen missen. En anders het delen van mijn actie!
Alvast heel erg bedankt voor uw tijd van het lezen van mijn verhaal.
Groeten Andrea Volbeda