Laatste hoop voor Akram om haar zicht terug te krijgen

Beste mensen,

Mijn naam is Melo en ik wil graag via deze weg om hulp vragen voor mijn tante Akram in Iran (61 jaar). Ongeveer drie jaar terug kreeg zij klachten zoals hevige hoofdpijn en wazig zicht. Uit meerdere onderzoeken en MRI-scans bleek dat er twee hersentumoren inhaar hoofd zaten.

Met twee operaties zijn deze via haar neus succesvol verwijderd. Hierop volgde een herstelperiode van een aantal weken en volgden een jaar langradiotherapiebestralingen.

Na een strijd van anderhalf jaar met kanker, begon Akram fysiek aan te sterken en ook mentaal te herstellen. Wij, haar familieleden, zagen weer die liefdevolle glimlach op haar gezicht die wij een lange periode hadden moeten missen door alle onzekerheid.

Helaas bleek haar geluk van korte duur. Op een ochtend toen mijn tante haar ogen opende, bleef haar wereld donker. De kleurrijke hoop op de toekomst was in één nacht helemaal zwart geworden. Na een aantal onderzoeken bleek dat de oogzenuwen het beeld niet meer naar de hersenen konden versturen.

Met de beschikbare kennis van nu, is niet met zekerheid vast te stellen wat de oorzaak van de blindheid is. De oogarts en neurologen zijn van mening dat de oorzaak van Akrams totale blindheid een combinatie kan zijn van radiotherapie en de locatie van één van de tumoren, omdat die in de hypofyse zat. De hypofyse is een klein orgaan dat onderaan de hersenen ligt in een holte achter de oogkassen. Precies boven deze holte bevindt zich de kruising van de oogzenuwen. Ook de bestralingen die mijn tante gedurende een jaar heeft gehad, zouden de omringende en reeds aangetaste zenuwen hebben kunnen beschadigd.

De artsen in Iran kunnen Akram helaas niet meer helpen. Hoewel er in Iran talloze goede artsen zijn, beschikken zij niet over de technologie waarmee ze de oogzenuwen kunnen stimuleren en/of activeren na beschadiging.

Haar wereld is ingestort. Zonder hoop en met pijn in haar hart, probeert mijn tante te accepteren dat zij de rest van haar leven maar één kleur kent: zwart. Door depressie en wanhoop huilt zij uren per dag. Akram is altijd een beetje bang geweest voor het donker en het feit dat zij misschien voor altijd in het donker moet blijven leven, is zeer beangstigend voor haar.

In de hoop op verbetering van haar zicht, heb ik de afgelopen maanden met veel oogspecialisten in verschillende landen contact gehad. Na een lange zoektocht stuitte ik op een oogkliniek in Duitsland, die de enige ter wereld blijkt te zijn met een nieuwe techniek en nieuwe apparatuur, waarmee ze oogzenuwen kunnen heractiveren en in sommige gevallen herstellen.

In de nieuwe restauratietherapie elektrische stimulatie worden de wetenschappen van oogheelkunde en neurologie gecombineerd en dit is één van de redenen dat meer dan 75% van de patiënten een verbetering in het gezichtsvermogen merkt na een enkele behandelkuur en zonder chirurgie. De visuele functie wordt zo op natuurlijke wijze hersteld door elektrische stimulatie van optische zenuwvezels.

De eerste behandeling duurt twee weken, ongeveer twee uur per dag. De kans bestaat dat Akram na de eerste behandelingen al voor 20 procent haar zicht terug heeft. Als de eerste behandeling aanslaat, mag zij nog twee keer 14 dagen de behandelingen voortzetten. Tot heden hebben wij als familie alle ziekenhuiskosten en behandelingen bekostigd, maar helaas zijn wij niet meer in staat om deze in het buitenland te bekostigen.

Door mijn kennissen ben ik om die reden geadviseerd om hulp te vragen via deze weg.

Lieve mensen, met elke donatie groot of klein, kunt u licht laten schijnen op Akrams donkere dagen en kunt u haar leven kleur geven. Akram heeft 30 jaar hard gewerkt als zorgverlener, waarbij ze al dansend met een glimlach haar bejaarde patiënten verzorgde.

Mijn tante was altijd een vlotte, energieke vrouw die altijd voor anderen klaarstond. Ik hoop van harte dat er nu mensen zullen zijn die Akram willen helpen. Zo kunnen we de reis- en verblijfkosten en de behandeling in het buitenland betalen, in de hoop dat mijn tante weer met zelfvertrouwen en kracht kan leven, zonder angst.

Wij danken jullie voor het lezen van ons verhaal.