Lieve Allemaal 

mijn naam is Jessica 51 jaar moeder van 5 kinderen waar er nog maar 2 van thuis wonen.

helaas ben ik in 1 jaar tijd , 2x gediagnosticeerd met lymfeklierkanker de 1e keer was het achter me borstbeen. Daar heb ik chemo en bestraling voor gehad.

dat was goed zeiden de artsen, nu maar Jl voelde ik zelf dat het weer foute boel was, maar werd een soort van afgewimpeld door de arts want volgens haar was het onmogelijk om het terug te krijgen.

moest het nog maar even aankijken , samen met mijn oudste dochter erop gestaan dat er toch verder gekeken werd,

nou we mochten dan bij hoge uitzondering 2 maanden later terug komen voor een scan.In deze periode ook aan gegeven dat ik niet meer bij deze arts wilde dus een andere gekregen, zij had mijn scan bekeken en die belde ons op dat we dezelfde dag moesten komen goed foute boel .

het is dus idd terug maar nu in mijn bekken en diep liggend in mijn buik.

tegen mijn aorta aan, dunne darm,lever en nier.

ze kunnen hier niet bij met een operatie.

dus chemo en stamceltransplantatie is de enige optie.

maar de kans op genezing is heel erg klein.

ben gestart met de chemo ,maar nu blijkt dat ik antistoffen aan maak tegen de chemo , wat er voor zorgt dat ik zo ontzettend ziek word.

ik krijg lever en nier falen mijn hart vind het niet zo fijn.

mijn zicht word slechter, last van piep in mijn oren heel veel last van neuropathie.

normaliter heb je 3 weken herstel tussen je kuren ,mijn lijf red dat niet.

ik heb dan ook meer in het ziekenhuis gelegen als dat ik thuis ben geweest.

en besef ik heb nog 2 meisjes thuis wonen van 15 en 18 jaar en die zijn dan alleen.

want mijn partner vond het nodig om ons te verlaten.

waarom deze actie vraagt u zich misschien af.

inmiddels is in overleg met ziekenhuis mijn behandeling stop gezet, wat betekent dat ik kom te overlijden.

met een beetje tegenslag is dat binnen 3 maanden , ikzelf denk van niet want probeer positief te blijven.

maar ik zou zo graag nog eens een weekend of weekje samen met mijn kids op vakantie gaan.

even niet thuis tussen die 4 muren die vol met zorgen en verdriet zitten.

sorry voor het lange verhaal maar hou van open en eerlijk zijn