'Nog één keer terug naar Nederland'!
Wie kijkt er niet graag naar 'IK VERTREK'. Wim en ik zijn twee van die avonturiers die in Frankrijk samen een nieuw leven hebben opgebouwd. Wij wonen en werken hier met heel veel plezier. Ook nu nog sinds er eind 2011 bij Wim uitgezaaide prostaatkanker is geconstateerd. Hoe dat voelde zie je op het schilderij dat hij maakte over the black page of life waaruit zijn hoofd vol chaos opsteeg. Maar hij vocht en vecht nog altijd op zijn eigen manier om overeind te blijven. De medische begeleiding daarbij verdient een gouden médaille. Opgeven is voor deze patiënt geen optie.
Toch werd 2016 een jaar vol onzekerheid omdat de behandeling bijgesteld moest worden en Wim twee keer er héél slecht aan toe was. Het jaar dus van chemokuren, radioactieve bestralingen, zware medicijnen enfin alles wat het leven van een zwaar zieke tot een hel maakt. Het ziekenhuisbed in de woonkamer herinnert ons nog elke dag aan die periode van angst en pijn.
Eind oktober stelde de oncoloog een nieuw medicijn voor en dat sloeg aan. Sinds drie maanden heeft de patient weer kwaliteit van LEVEN. Dat is een bonus die in niets lijkt op de hoofdprijs van welke loterij dan ook. Het gaat dus naar omstandigheden goed met de zieke. Eind februari hoopt hij dan ook 70 jaar te worden. FEEST!
Bij een feest hoort een cadeau. Een héél bijzonder cadeau: nog één keer die dag vieren met zijn kinderen, kleinkinderen en vrienden IN NEDERLAND.
Alleen dat cadeau kan ik als mantelzorger niet ophoesten. Want naast alle zorgen en angst betekent ziek zijn ook dat er een enorme aanslag wordt gepleegd op de financiën. In vijf jaar tijd zijn alle reserves op en zelfs de zwaailichten boven mijn bankrekeningen staan aan. Alle extra kosten die niet vergoed worden zoals de trajecten naar het ziekenhuis, een matras en relaxfauteuil voor de bestrijding van de pijn, een pillendoos, etc. etc. maken andere extra's niet meer mogelijk.
Daarom loop ik al weken te piekeren over hoe ik toch nog die laatste wens van Wim in vervulling zou kunnen laten gaan. Natuurlijk is het met z'n tweetjes vieren op zich al een gigantisch cadeau van het leven. Maar op mijn netvlies verschijnen dan beelden van een opa die glunderend zijn kleindochters 'Lang zal die leven' hoort zingen en daarna heerlijk een grote taart van de HEMA aansnijdt voor de mensen om ons heen die we zo vaak moeten missen.
Daarna nog dagen nagenietend van die geweldige verjaardag waarvan we dachten dat hij die niet meer zou halen..
En als we dan toch in Nederland zijn ook even 'gewoon' een haring gaan eten en een Chineesje pikken. Eens 'gewoon' naar een Nederlandse film of lekker een terrasje pikken, het verbouwde Rijksmuseum bezoeken en nog een keer teruggaan naar 'zijn' Utrecht.
Dat alles in een huisje dat we huren omdat Wim wel elke ochtend moet uitslapen tot 12 uur om de rest van de dag te kunnen functioneren. Hoe lief bedoeld, het aanbod om bij vrienden te logeren kan niet meer omdat je als je ziek bent zoveel ongemakken hebt dat je die liever 'privé' beleeft...gewoon samen met zijn 'Sjaantje'...Maar daarna de rest van de dag even genieten van het typisch Hollandse gebeuren dat nu al jaren een 'zo ver van mijn bed' idee is.
Dan kan hij/kunnen we alles wat er in 2017 op ons af zal komen weer vol moed aan omdat die herinneringen ons zullen dragen. Vijf jaar delen we dit lief en leed samen, dapper met ons tweetjes. Maar een keer die armen om ons heen en de warmte voelen van hen die ons dierbaar zijn, zal ons helpen bij de rest van deze moeilijke weg.... Want ook ik zal hierdoor mijn 'accu' weer kunnen opladen. Vijf jaar mantelzorg heeft erg veel energie gekost. Twee weken zonder zorgen en veel lachen zullen die voorraad weer bijvullen.
Voor mij is de reis onbetaalbaar in vele opzichten maar vooral financieel trek ik dit niet meer. Twee weken op vakantie betekent ook nog eens twee weken zonder inkomsten. Om de zaak draaiende te houden werk ik nl nog altijd. Dat werk in de zorgsector voor Alzheimerpatiënten heeft me geleerd dat je door geven nu juist heel veel terugkrijgt: MENSELIJKE WARMTE.
Toch voel ik bij het schrijven van deze tekst hoeveel meer moeite het mij kost om te VRAGEN: het blijkt veel ingewikkelder dan te GEVEN. Maar door de titel van deze site DELEN, kwam ik over de brug. Want...
Vele kleintjes maken een grote. Help mij om dit speciale verjaardagscadeau voor Wim te organiseren zodat we zijn 70e verjaardag nooit meer zullen vergeten. Laat hem nog een keer teruggaan naar Nederland.
N.B. Bijvoorbeeld: 200 x 5 € is de reis met tweemaal een hotelovernachting, 150 x 5 € twee weken een huisje huren in Nederland, 200 x 5 € de compensatie voor gederfde inkomsten en alle extra donaties voor het ondernemen van leuke dingen, de verjaardag organiseren en het teruggaan met een kofferbak vol Nederlandse boodschappen en boeken. Echt FEEST dus!