Lieve mensen,
Voor diegene die nauw in contact zijn met ons weten dat we al een heel parcour afgelegd hebben met onze 2de hond Lilly.
We zijn dan ook als gezin van het principe dat een hond, een volwaardig familielid is van ons gezin en voor het leven!
Jammer genoeg hebben we, ondanks alle cursussen, lessen, trainingen, tijd, geduld, liefde en energie, een ontzettende moeilijke beslissing genomen om Lilly toch te herplaatsen.
Met het verdriet om afscheid te nemen van onze geliefde viervoeter, hebben we maanden gezocht naar een geschikte kandidaat.
Deze zoektocht is dan in 6de versnelling gezet nadat Lilly gehapt heeft, in onze aanwezigheid, in het gezichtje van onze jongste prinses, Katarina.
Deze kleine dierenvriend was zo hartgebroken en vroeg zich dan ook huilend af, of Lilly dan niet meer van haar hield. Toen we terugkwamen van de spoed, zei ze troostend tegen Lilly dat ze niet boos was op haar en nog steeds heel veel hield van haar dikke vriend.
We hebben beide heel ons leven honden gehad, nemen altijd alle maatregelen, zoals kinderen niet alleen laten met honden, liefdevol en met respect omgaan met elk dier, dus we know the drill...
Ik, die al bijna heel mijn leven erelid ben van het dierenasiel, dekens, voeding, beentjes en koekjes om het half jaar doneer, heeft vooreerst meegemaakt dat mensen, ook hier soms aan hun lot worden overgelaten.
We wilde niet "zomaar" af van Lilly, neen, we wilde dat ze een thuis kreeg, waar ook zij meer op haar plek was. Niet de continue strijd om haar te corrigeren, Katarina herhalend te moeten benadrukken niet op dezelfde hoogte te staan met haar snoetje met Lilly, (ettelijke bloedneuzen en pijne lipjes verzorgd) Vince beschermen (Duitse scheper) omdat ze jammer genoeg ook uiterst dominant was. Enkel op zijn nestje/dekens plaste, steeds tot wonden in zijn hals uithalend naar hem.
De grote "angstaanjagende zwarte scheper" --》  die zelfs niet voorbij durfde trippelen of in haar richting te kijken als ze ook zijn beentje had afgepakt...
Katarina was Vince gewoon, de grote knuffelbeer, die al zijn beentjes, koekjes en speelgoed altijd naar haar bracht toen ze zelf ziek was. Vince die met de lepel gevoerd werd door haar en mee theekransjes bijwoonde.
De Vince waar ze als peuter (nu terug) bijkroop en tussen zijn grote poten inslaap viel.
Voor de duidelijkheid, niets is enkel zwart of wit, goed of slecht.
Lilly is niet een slechte, valse hond. Lilly heeft een ongelooflijk sterk karakter en een hart van goud. Lilly wil zo graag goed doen en heeft wss in haar jonge leven, voor ze bij ons terechtkwam, al heel wat afgezien en van heel jong af geleerd dat de mens niet te vertrouwen is.
Lilly zit midden in haar puberteit en verdient een 2de kans ergens.
Wij verkiezen nu voor de veiligheid van ons gezin.

Mijn punt van heel deze dagboek volgt!
Zoals ik al schreef het incident heeft de zoektocht naar herplaatsing in de 6de versnelling gezet en wat ik heb ondervonden, kan ik amper onder woorden brengen.
Lilly werd geweigerd in 3 asielen (zelfs in Nederland), alle verenigingen voor staffords en etc? Geweigerd. Ik kreeg het "advies" mij te moeten schamen en verantwoordelijkheid op te nemen ipv mijn probleem ergens te "dumpen" ik moest haar inslapen, ipv iemand anders op te zadelen met zo'n hond.
De hond hangt heel hard aan u mevrouw? Waarom haar laten lijden van verdriet omdat je haar in de steek laat en weet dat ze telkens van eigenaar naar andere eigenaar gedumpt gaat worden, wat voor een leven zou dit wel niet zijn? Gewoon inslapen die handel...
Duidelijk beeld denk ik, ik bespaar u de rest van de BS dat ik heb aangehoord.
Al een geluk heb ik een SCHAT van een dierenarts en een SCHAT van een dierenartsassistente die ook hemel en aarde verzet hebben zoekende naar een oplossing voor ons.
Dankzij hun ben ik terecht gekomen bij Marjan Dengler. Die zich nu al tien weken ontfermt over Lilly en nog steeds sleutelt aan Lilly's werkpunten zodat ze alsnog een kans krijgt op een zorgeloos leven, boven de grond..
MIJN VRAAG: Laten we net deze mensen steunen die weten wat het is, om zich onvoorwaardelijk in te zetten voor dieren die anders geen kans meer krijgen en (onterecht) afgeschreven staan. Organisaties die wél net die extra mile gaan en u écht hulp in nood bieden, niet veroordelend maar met begrip, dat je zulke beslissing neemt, net uit liefde voor het dier. 

Marjan geeft Lilly een rehabilitatie, krijgt impuls trainingen, maakt analyses om te kijken hoe snel ze reageert op iets, hoe snel ze terug tot rust komt... Ze gaat werkelijk heel ver in haar trainingen. Zoekt manieren van ontlading voor deze dieren bv ook watergewenning etc. Maar om dit allemaal mogelijk te maken, dient er materiaal aangekocht te worden. Projecten als deze kosten nu eenmaal bovenop onvoorwaardelijke liefde voor de dieren, ook geld. Bovendien heeft de pandemie de laatste drie jaar bij de meeste mensen, vooral ook bij de kleine zelfstandigen, heel zwaar doorgewogen.. .

En na de hulp, steun en liefde die ik mocht ontvangen, wil ik graag mijn steentje bijdragen.

BIG THANK YOU :
https://www.facebook.com/malienco/ --》 Marjan Dengler
https://wafstore.be/ --》Nathalie De Ryck