Hoi allemaal ,

Ik ben Joyce,  32 lentes jong en woon met mijn 3 kinderen zelfstandig in de achterhoek.

Sinds 4 jaar geleden,  woon ik op mezelf met mijn kinderen.mijn dochter van 10, zoon van 7 en zoon van 4.

Nadat ik na de bevalling van mijn zoontje mijn 1e flinke trombosebeen kreeg , kreeg mijn leven een behoorlijke twist.na een half jaar bloedverdunning , duurde het slechts een paar maanden voordat de 2e trombosebeen zich aan diende.  Dit keer kwam er ook een longembolie bij kijken.mij werdt verteld dat ik levenslang aan de bloedverdunning moest.

Tijdens de zwangerschap van de 3e, moest ik laag moleculair spuiten.heparine.slechts een week na de bevalling werd voor de 3e keer een trombose vastgesteld. 2jaar later kon ik in Maastricht terecht om een ader omleiding te ondergaan en werd er 24cm aan stents geplaatst van mijn bovenbeen tot aan de navel.

Ik merk ietwat verschil, maar alledaagse bewegingen doen gewoonweg zeer.ik vind het moeilijk naar mijn kinderen toe . Ik ben niet de moeder voor ze  , die ik zou willen zijn.

Daarbij , kreeg ik ook te maken met een operatie aan mijn baarmoeder .

Tevens ben ik nu net een jaar schoon van borstkanker!!! Niet alleen lichamelijk geeft dit een klap, maar geestelijk ook.ik weet dat ik nog 2 knobbels in mijn borst heb zitten, en ben elke dag weer zo bang , dat het een actieve knobbel gaat worden.                                                          Dat het hele traject weer van voor af aan begint.      Operatie,  bestralingen.  Die knobbels geven me psyschisch veel onrust.                                                          Ik probeer zo hard om uit mijn dal te klimmen.

Doordat ik in de bijstand zit, en vrijwillig in het bewind zit, kan ik me geen extra's veroorloven. Elke dag dat ik op de fiets moet,  extra trap moet lopen etc ( de meest simpele, alledaagse dingen) vreet veel energie aan me. Ik slik zware pijnstillers om op de fiets mijn kids van en naar school kan brengen. Door school en sport van de kids, moet ik noodgedwongen veel fietsen.

Dat maakt dat ik van te voren opium inslik, want anders kan ik niet eens fietsen van de pijn.ik zou zo ontzettend graag makkelijker door het leven willen.Elextrische fiets ? Autootje ? Waardoor ik dagelijks minder pijn heb,makkelijker zelf naar het ziekenhuis kan en vooral ook meer zelfstandig ben . Tevens denk ik dat me dit meer energie leverd zodat ik met de kinderen wat meer kan doen. Doordat ik elke dag met immense pijn leef, kan ik niet de ouder zijn voor mijn kinderen , die ik zou willen zijn. 

Recent onderzoek in het ziekenhuis laat weten dat het in de toekomst niet beter zal worden. De uitslagen waren in zoverre slecht genoeg, dat ik een verhoging kon krijgen van de opioide die ik nu al slik. Mensen , dit kan mijn toekomst zijn , maar ik wil het niet.het is een cirkel waar ik niet uitkom, doordat ik meer last krijg, zou ik meer opioide moeten slikken.  Wat maakt dat ik in een soort bubbel leef .zo graag zou ik er beter voor willen staan financieel, zodat ik mijn verplichtingen van het ziekenhuis na kan streven.  Een auto , die me veelal naar ziekenhuizen zal moeten brengen zoals naar Maastricht, ivm mijn stents en ader vernauwing.  Nijmegen  ivm bloedverlies in de baarmoeder . Ondanks het dicht schroeien van mijn baarmoeder , heb ik vaak bloedverlies , waarvan ze ook in het ziekenhuis niet snappen waar dat vandaan komt. Psyschisch heeft dit ook een klap gehad.  Ik kan namelijk nooit geen kinderen meer krijgen. Nu ben ik gezegend met 3 gezonde kinderen. Maar toch.  Tevens moet ik ook vaak naar Doetinchem , in samen werking met hier voor mijn lever afwijking en de trombose dienst. Eerlijk is eerlijk, ik trek het allemaal niet meer. Somatisch is er zo ontzettend veel mis met mij.en samen met ggnet doe ik zo mijn best om na elke keer dat ik slecht nieuws krijg,  Samen met de 2 betrouwbaarste mensen van ggnet,  er weer bovenop te komen.

Ik hoop op ieders hulp. Het klinkt zo simpel, financieel het makkelijker hebben zodat ik miss een auto kan aanschaffen zodat ik al mijn verplichtingen na kan komen.Maar na 4 jaar zelf proberen te sparen  , lukt het mij maar niet. Ik heb geen schulden,  maar kan ook niet sparen. Ik wil wel werken, maar kan niet werken.het is een wens van de kinderen om ooit eens leuke dingen met hun moeder te doen. En dat is andersom ook zo. Ik gun hun naast mijn problemen , ook leuke dingen.

Ik wil alvast een ieder bedanken die de moeite heeft genomen om dit alleen al te lezen. 

Dankjewel allemaal.