IK WIL ZO GRAAG LEVEN!!!!

De mensen die mij echt kennen weten dat ik heel lang over dit bericht heb gedaan, ik 

ben namelijk niet van het ´hulp´ vragen.

Ik ben Liesbeth vrouw van Wesley en mama van onze 5 kindjes (4 zonen 1 dochter). En 

ben 36 jaar oud inmiddels.

Ik zal jullie vertellen wat er gebeurd is en waarom ik nu toch de hulp vraag.

2014 kreeg ik stortbevalling waardoor een maaghernia, 2015 kreeg ik mede op advies 

een maagverkleining.. ik werd daar enorm ziek van kwam op ondergewicht, 

dumpingsyndroom, en mijn bij nieren zijn gestopt waardoor ik vanaf 2017 al 

hydrocortison hiervoor gebruik! En zo nog vele dingen meer helaas, In 2018 is besloten 

mijn Gastric bypass ongedaan te maken, dit is gebeurd. En volgens de arts die in 2020 

mijn maag terug plaatste heeft de arts die in 2018 me maag terug plaatste me maag dus 

veelste strak terug geplaats en is die daardoor “gesprongen”.

April 2020 begon voor mij dit drama, ik zat aan het avond eten en was die dag 20 weken 

zwanger van onze dochter, ineens kreeg ik een enorme pijn in mijn linker schouder. Mijn 

man moest die avond nog weg ik besloot mee te gaan, maar elke drempel was zo pijnlijk. 

Bij thuiskomst belde ik dus omdat mijn man er op stond de huisartsenpost, deze 

stuurde een ambulance want het vermoede was een hartinfarct. Ik werd meegenomen 

met dit vermoede, dit was het niet. De volgende dag ben ik opgenomen in utrecht daar 

kreeg ik als nog een ct scan ondanks de zwangerschap. Hieruit kwam dat mijn maag 

achter mijn hart was geschoten. Ik heb 17 weken echt met helse pijnen gelopen, ook 

had ik een sonde en dan ook het zuur wat mijn slokdarm verbrande. Uiteindelijk groeide 

mijn dochter niet meer en ging het zo slecht met mij dat ik ingeleid ben, ik vroeg nog of 

normaal bevallen wel kon, ja dit kon want ik was immers al meerdere malen eerder 

bevallen, ik beviel van een prachtig klein meisje van bijna 2 kilo. Wat deed dit bikkeltje 

het goed, we gingen 24 uur later naar huis want als haar suikers goed waren mocht ik 

haar meenemen. Bijna werd dat anders omdat de kinderarts even anders dacht, maar 

mijn meisje deed het super dus ging in de avond om 22 uur nog mee naar huis. Naar dat 

ik ongeveer 16 uur thuis was begon de hel. Ik had ontzettend veel pijn, maar wilde niet 

weg bij mijn gezin, ik belde de huisarts de vervanger kwam morfine spuiten en zei tegen 

mijn man als het met 1,5 uur niet beter gaat bel dan de huisartsenpost… oke uren later 

ging het niet beter en ik wist niet waar ik het zoeken moest. Mijn man deed dus wat hem 

gezegd was, ondanks ik niet wilde kwam de huisartsenpost thuis en werd ik naar het 

diakonessenhuis gebracht met de ambulance mijn buurvrouw ging met me mee. Naar 

een halve nacht daar en alleen het antwoord te krijgen dat ik een hevel zou krijgen en 

opgenomen zou worden ben ik dus zonder iets retour naar huis gegaan, want daar had ik 

niets aan en thuis was naar mij idee me gezin waar ik zo graag was. Jullie zouden denken 

waarom maar het was corona tijd en ik mocht de rest van mijn gezin steeds niet zien en 

ik heb mega heimwee altijd naar me gezin dus elke opname was een ramp en aangezien

het 17 weken op en af in het ziekenhuis was en steeds een vochtinfuus ivm uitdrogen 

enz.

Vervolgens kwam ik rond half 3 s’nachts thuis en heb ik tot 8 uur de klok weg zitten 

kijken, ik kon gelukkig weer de huisarts bellen. Helaas was mijn huisarts op vakantie, 

maar zat er een andere topper… we hebben een aantal keer gebeld althans mijn man dat

ik het niet meer kon. Ik moest weer morfine gespoten hebben en een volgend plan, 

intussen was me kraamverzorgster er ook, zij en mijn man hebben alles afgezocht en 

gedaan en mijn man vooral zoveel ziekenhuizen afgebeld wie mijn kon helpen, we wisten 

intussen dat de enige Professor (Broeders) uit het Meander met de robot dit zou kunnen. 

Helaas was daar 9 maanden wachttijd, maar die tijd hadden we natuurlijk niet.

Inmiddels was het 11 uur en ik zei dat ik niet meer kon en echt dood zou gaan, was 

inmiddels al uren bloed aan het spugen, en dus belde ik zelf weer de huisarts of ze 

alstublieft kon komen. Ik kreeg een assistente aan de lijn die ik vaak sprak en zij wist dat 

ik niet kleinzerig was. En zij stuurde direct de huisarts, op dat moment kwam dus ook de 

verpleegkundige voor me dochter voor haar hielprikje enz, ik vond dat zo vreselijk dat ik 

dat miste, als zovele dingen die eerste dagen, want ik kon gewoon niets meer. De 

huisarts zag me en gaf me direct pijnstilling maar is ook met mijn man gaan overleggen 

wat hij gebeld had, vervolgens ging zij dus bellen en zei dat er geen discussie was en zij 

mij dus gewoon in ging sturen, en belde dus een ambulance en zo gezegd zo gedaan 

werd ik naar het Meander gebracht. Ik kwam daar binnen en kon niet eens zelf praten 

want god wat was ik er slecht aan toe, ik kon alleen maar bloed overgeven. Vervolgens 

deed een verpleger een hevel in en wauw wat was dat even een opluchting ik hoefde dus 

even niet te spugen, ja de pijn bleef maar er kwam hulp. Vervolgens bleek dus door de 

bevalling mijn maag in me schouder te zitten ( waardoor nu een zenuw die beschadigd 

is). Ook kwam ik vele dingen te kort zoals fosfaat, kalium en zo nog vele dingen meer, 

intussen zat ik aan vele pompen aan het infuus. Zo heb ik 6 weken op moeten knappen, 

gelukkig was er een verpleegkundige die mijn heimwee snapte, ze was zelf net terug van 

zwangerschapsverlof en regelde dat ik per dag 1 kind mocht zien, ook regelde ze van de 

kinderafdeling een tummy tub en bedje, dat als ik dagen geen onderzoeken of iets had ik 

me dochter bij me mocht hebben, en haar samen met me man in bad kon doen, want 

god wat heb ik veel gemist van alle 5 van me kindjes en daar zo een verdriet om gehad. 

Naar die 6 weken is mijn maag terug geplaats en me middenrif gesloten.

Vervolgens voelde ik me echt stukken beter maar nooit de geen die ik was, ik wachtte 

het af en naar een aantal weken toch een scan gevraagd, wel was me slokdarm ernstig 

verbrand door het zuur maar dit had tijd nodig.

Ik moest met de rest leren leven, vervolgens begon weer het nachtelijk braken van zuur 

en vele pijnen. Zo gaat het nu al jaren, ik slaap dus al bijna 5 jaar niet meer plat maar in 

90 graden want ik kan niet plat liggen. Ondanks deze stand komt er elke nacht zuur uit 

me neus met het voedsel wat die avond genuttigd is. Daardoor dus dat al 1 derde van me

slokdarm verbrand is, en bij me laatste maagonderzoek zagen ze maagzweren en 

zweren in me slokdarm. Ook loopt mijn maag niet goed leeg en dus zeer traag. Door dit 

alles dus geen aandoening naam. Nu zijn er een aantal artsen bij betrokken geweest die 

dus niet weten wat te doen, ik krijg letterlijk we zijn uitgesproken we hebben geen 

behandeling want we hebben dit nog niet meegemaakt. 1 arts zei me eerder een 

operatie te moeten doen voor niet de cosmetische gedachten maar om me leven iets 

dragelijker te maken en dat is de druk op me buik/maag dit gaat dan om een 

buikwandcorrectie, maar de zorgverzekering zegt gewoon letterlijk nee dat doen we niet 

ivm cosmetisch. Zelfs als dus een arts dit advies geeft, wel zegt we weten niet of het 

werkt maar het is ook onze eerste keer, maar we denken dat dit het dragelijker voor je 

maakt. Helaas heb ik zelf er niet het geld voor om deze operatie te doen en de 

zorgverzekering vergoed het dus niet.

Wat ik met dit bericht wil zijn een aantal dingen, ik zou zo graag een arts vinden die denkt 

ooh wacht dit kan nog werken en dat ik weer zonder pijn kan leven en vooral dat me 

nachtrust weer terug komt en die van mijn man, want elke nacht verzorgt hij mij en helpt 

me als ik stik in het zuur.

Ook zou ik graag die buikwandcorrectie willen om hopelijk de druk iets minder te krijgen 

en dat me leven dus wat dragelijker word. Hiervoor wil ik dus graag deze doneeractie 

starten.

Ook wil ik iedereen zeggen denk naar bij bijvoorbeeld een maagverkleining want je ziet 

wat er helaas bij mij van gekomen is, dat ik me kindjes groot zie worden is klein want 

inmiddels heb ik een barett slokdarm, hiervan kan je eigenlijk niet meer genezen, 

hierdoor heb ik grote kans op slokdarmkanker. Mijn huisarts heeft zelfs met haar vuist op 

tafel geslagen en tegen de professor gezegd Liesbeth is 36 jaar dit kan niet! Er moet toch 

iets te doen zijn. Ook gaf zij mij het advies toch de media op te zoeken terwijl ik zelf niet 

zo goed durfde, maar ook zij zit met de handen in het haar. Dus aub Nederland help mij?

Elke nacht slaap ik dus rechtop, en spuug ik, komt het zuur door me neus eruit, ook 

voedsel en heb ik de hele dag zo een druk en brand vanaf me middenrif tot aan me keel. 

Elke keer nu sinds een paar weken voelt het of ik een brok in me keel heb, en ik 

slokdarmkrampen krijg. Ik vraag alstublieft u Hulp! 

Ik heb natuurlijk nog veel meer te vertellen vandaar dat ik me verhaal een stuk ingekort 

heb. Toch bedankt voor het lezen.

Ik wil iedereen vragen wie mij en mijn gezin het leven gunt dit dus te delen. Iedereen die me kent weet dat ik dit nooit zou doen, maar ik wil zo graag een dragelijk leven, en me kinderen hun moeder geven. Ik weet zelf hoe het is om zonder moeder te leven, dat gun je niemand niet jong & oud niet! Op moment dat ik dit bericht heb gemaakt is door het spugen van het vele zuur ook mijn kies voor de helft afgebroken... het stopt dus maar niet. 

Doneerpagina komt er nog bij te staan, dit moet ik even vragen of iemand dat voor me aanmaakt aangezien ik er niet heel handig mee ben 😊 

#Delen #Dragelijkleven #blijvenlevenismijnwens 

GEZOCHT DOKTER DIE ME BETER MAAKT...