Ik ben een alleenstaande vrouw van 64,

In 1980 raakte ik gehandicapt door een foute operatie van een arts, ik was toen 24 jaar. Hiervoor heb ik nooit een vergoeding gekregen en ik word aan mijn lot over gelaten met een wao uitkering.

Een tijdje na dat ik gehandicapt ben geworden heb ik een aangepaste auto gekregen vanuit het CAK omdat ik omscholing deed. Deze heb ik weg moeten doen vanwege zijn leeftijd en de kosten die het met zich meebracht.

Een nieuwe aangepaste auto zat er voor mij niet meer in, want deze krijg je alleen als je werkt, maar dat kan ik helaas niet meer. 

Ik zie geen familie en geen vrienden meer door de afstand en hierdoor voel ik me gestraft. Ik zou graag weer de vrijheid hebben en niet opgesloten zitten in mijn appartement. 

Ik ben heel graag buiten en onder de mensen, en dit probeerde ik ook waar te maken voor mezelf met mijn elektrische rolstoel, maar hiermee mag ik niet eens 6000 km per jaar. Ik kreeg te horen dat ik niet moest denken dat mijn rolstoel een auto was.

Ik kom uit een hele grote famillie waaronder 21 broers en zussen. Deze familieleden wonen allemaal verspreid over het hele land, en deze zou ik graag eens willen bezoeken maar ik ben gebonden aan mijn rolstoel. 
Ik ben bevoegd en bekwaam een auto te besturen en ben in het bezit van een BE rijbewijs (aangepast rijbewijs) 

Ik ben naar meerdere instanties gestapt om mij te helpen maar geen daarvan wil mij helpen, dus ik zie dit als een laatste poging.