"Ik heb helaas slecht nieuws, zowel in je borst als in je oksel hebben we borstkanker aangetroffen" zei de stem aan de andere kant van de lijn.
In één klap stond mijn leven achterstevoren, op zijn kop en werden alle kaders en zekerheden weggevaagd.

Stilte en verstomming volgde. Ogen vol ongeloof.

Waar ik mij eerder die week nog druk maakte over het uitkiezen van een basisschool voor onze dochter (3) en of er genoeg luiers op voorraad zijn voor onze zoon (1), voelde nu alles triviaal. Onbelangrijk. Surrealistisch.

Ik ben 32. Wat is dit voor slechte film? 

Het gesprek dat volgde met de arts maakte de situatie er niet rooskleuriger op. Ik had 'recht' op het hele pakket, alsof ik zojuist de kanker-lotto had gewonnen. "En het chemo-operatie-bestraling-hormoon pakket gaat naar..."

Drie dagen vol angst, verlammende angst, volgde.

Ik voelde me overgeleverd, alsof ik ineens van piloot tot passagier werd gedegradeerd en nog nul zeggenschap had over de te bevliegen route.

Totdat ik mij herinnerde dat ik chronisch eigenwijs door het leven ga en besloot uit die angst te stappen. Opnieuw de regie te nemen. Ik ging op zoek.

Op zoek naar alternatieven want de reguliere route maakte dat alles in mij in de volle afkeer ging. Een periode getekend door ziekte en niet voor mijn eigen kinderen kunnen zorgen, rukte mijn hart aan flarden.

Ik vond een kliniek in Duitsland welke ook samenwerkt met het universiteits ziekenhuis in Frankfurt.

Een combinatie van behandelingen, waaronder lokale chemo, werd het nieuwe recept. Ook intensief en pittig, maar wel met behoud van kwaliteit van leven en eigen regie.

Helaas denkt onze zorgstaat hier anders over; ik heb vrije keuze tot aan wat de zorgverzekering passend vindt. Met andere woorden; wij vinden dat je je prijs van de kanker-lotto op moet halen.

Dat die prijs gepaard gaat met een gegarandeerde lijdensweg maar nul zekerheden, dat is schijnbaar onbelangrijk. Dat het weghalen van een lichaamsdeel niet hetzelfde is als het ruilen van een pokémon-kaart, daar wil ook niemand het over hebben. Zelf nadenken en kritische vragen stellen worden niet gewaardeerd.

Ik heb mijn weg nu gevonden. En hey, blijkt nondejus zelfs dat het werkt. Mijn tumor, laten we hem Fred noemen, is na de eerste lokale chemo al gekrompen.

En toch, mag ik het hele bedrag zelf ophoesten. Verrassing.

Wat houden deze kosten in?
Gemiddeld 1000 euro per maand in de kliniek (oncothermie, vitamine C infuzen en papimi) en drie à vier keer lokale chemo; 3900 euro per keer. 

Bij elkaar is dit een slordig bedrag van 20000 euro. En dat is dat nog zonder de kosten van benzine, want we rijden de nodige kilometers.. 

Je kunt je voorstellen dat deze kosten hun tol eisen op ons gezin. Twee jonge kinderen zijn al een aanslag op je bankrekening, wil zwijgen als je project elimineer-Fred daar nog eens bij optelt.

Daarom wil ik jullie om hulp vragen, zodat ik Fred kan bevechten op een humane manier, zonder al te grote financiële zorgen. Zodat ik straks weer een energieke mama, vrouw, vriendin en vooral mens mag zijn. 

Alvast enorm bedankt.