Mama veel van je weet ik niet, daar was ik veelste jong voor. Ik weet dat ik een broertje zou krijgen (Jelle) ik zag hoe ons huis voorbereid werd voor zijn komst.

de volgende herring was die dinsdag op school dat jij daar niet stond om mij op te halen. Juf Ida stelde me gerust dat je vast een extra dutje deed voor Jelle.

Na een uur zei juf Ida dat ze me thuis ging brengen, mama's wekker was waarschijnlijk niet afgegaan. De rest van die verschikkelijke dag is mij verteld. Mama deed niet open en ik moest maar even bij me vriendje blijven die in de straat woonde.

juf Ida samen met de buurman vertrouwde het niet en belde papa die toen in Antwerpen zat of het ruitje van de voordeur eruit geslagen mocht worden om toch voor de zekerheid binnen te kijken.

eenmaal binnen, en de eerste verdieping op lag ze daar op de badkamer vloer. Een hartaanval die voor half 4 al ontstaan was.

Mama zou dus gewoon optijd geweest zijn. Meteen was al duidelijk dat Jelle het ook niet overleefd had.

papa en ik moesten het nu verder zelf doen. Ik ben mijn vader nog altijd meer dan dankbaar voor alles wat hij heeft gedaan

daarom is mijn droom ook om samen met hem naar Peru te reizen. Daar waar mama voor mij op kwam voor vrouwenrechten en een aantal jaar leefde zelfs gevangen zat, door de protesten tegen het toen regerende regime

ik ben op dit moment een student en mijn grootste wens is om mijn vader deze reis te geven en samen te maken. Ik heb helaas ondervonden dat dit niet lukt in mijn eentje en vandaar deze oproep.

Me vader zou zeggen waarom heb je zo'n oproep gedaan? Had het mij gevraagd en verteld en we maken die reis. Dit is juist wat ik niet wil, de reis moet voor hem zijn voor zijn herinneringen aan dat levende goudkleurige toekomst beeld. En daarbij een 'we vergeten je nooit' gebaar