Het is maart!

In het laatste gesprek met mijn arts vorig jaar heb ik besproken in ieder geval tot maart een pauze te nemen. De zo nodige rust te pakken, een tijd van verwerken en pas dan weer te kijken en beslissen of ik de rust terug had kunnen vinden om het vervolg van het traject weer aan te kunnen.

Nou gaat het sinds het nieuwe jaar zoveel beter met me, ik heb een rust gevonden die ik nog niet kende. Er zijn nog steeds dingen van afgelopen jaren die me raken, die misschien nog niet helemaal verwerkt zijn. Dat maakt het ergens ook wel spannend. Maar al weken kijk ik uit naar deze maand, het moment dat ik had genoemd bij mijn arts en psycholoog. Want ondanks dat het beter ging, ik moest van mezelf echt wachten tot maart, niet weer te snel door, gewoon de tijd nemen. De tijd die me de afgelopen jaren zo'n onrustig gevoel gaven, want elke dag dat ik niet bezig was met 'het traject' elke dag dat ik niets deed voor mijn grote wens voelde als verloren en verspilde tijd. Ik hoorde nog net niet de minuten aftellen, maar ik voelde ze wel. 

Nu is het zo anders, het kon voor mij ook nu niet snel genoeg maart zijn, maar deze keer niet omdat het voelde als verloren tijd, maar omdat ik zo'n zin heb om weer bezig te zijn met het najagen van mijn grote wens die zo diep geworteld is en omdat ik weer hoop en vertrouwen heb terug gevonden!

Ook mijn psycholoog vroeg alleen maar heel verbaasd wat voor bezwaren ze zou kunnen hebben met hoe het nu met me gaat, was zo goed om te horen! Ik ben niet de enige die het verschil merkt, maar ook anderen merken het aan me, zelfs de professionals die ook de momenten van strijd die er af en toe nog zijn mee krijgen.

Dus heb ik afgelopen week gebeld naar de poli, en heb ik over een paar weken weer een afspraak met mijn arts, weer een nieuw begin, en toch ook een vervolg.

Ik ga deze keer zo anders verder met het traject dan tot nu toe is geweest! Hoe gek ook, ik heb er zin in!

Er is weer bijna een maand voorbij...
Dat betekend ook weer een maand dichter bij het moment dat ik weer verder kan in mijn traject..
En hopelijk een maand dichter bij het uitkomen bij mijn grote wens..
De droom die ik als 3-jarig meisje al uit sprak.. (toen zei ik al dat ik mama en zuster willen worden🥰)
En dat betekent ook dat de donaties van deze maand bijna gestort gaan worden..
Ik ben al zo blij met alle steun en giften tot nu, zo dankbaar voor alle lieve mensen om me heen..
Maar ik ben er nog niet en kan nog alles gebruiken!

Alles is welkom, en ook delen is fijn!❤️

Ik kwam vandeweek dit gedichtje tegen van Bundeltje gemis:

'Kerstwens

Het valt me zwaar met Kerst
Het jaar is alweer bijna voorbij
Maar nog steeds heb ik lege armen
Nog steeds ben jij niet bij mij

Het valt me zwaar met Kerst
Vieren zonder het kindje waar ik al zo lang van droom
En de tranen over mijn wangen
Schitteren in de lichtjes van de boom

Het valt me zwaar met Kerst
Dit jaar wilde ik zo graag een kindje in mijn armen
Cadeautjes met jouw naam onder de boom
Maar het mocht niet zo zijn en dat doet pijn

Het valt me zwaar met Kerst
Maar ik verzamel al mijn moed weer bij elkaar
Ik zet door en blijf hopen
Hopelijk heb ik jou in mijn armen volgend jaar'

En het is zo pijnlijk herkenbaar. Sinds ik in 2020 aan het traject begon vallen de feestdagen me zwaar.
Jaar na jaar een herinnering aan het gemis, lieve familie om me heen, maar lege armen.
En elk jaar lijkt het zwaarder te worden, elk jaar lijkt het gemis weer een stukje groter.

Maar dit jaar raakt dit gedicht me op 3 manieren nog meer dan andere jaren. 

Het eerste jaar dat ik een positieve test heb gehad, het eerste jaar dat er werkelijk een mogelijkheid leek om met kerst mijn kindje vast te houden. Maar 'het mocht niet zo zijn en dat doet pijn' 
Het jaar dat mijn derde ivf ronde eindigde in nog steeds lege armen, laatste ronde die de verzekeringen wilde vergoeden. Daardoor heb ik dit jaar ook de angst ervaren dat mijn wens mogelijk nooit uit zou komen, dat ik mijn droom op moet geven.
Maar gelukkig waren de artsen positiever dan de verzekering, en mag ik nog een ronde door. Ik krijg nog een kans, maar wel op eigen kosten.

En momenteel het grootste, en mooiste wat ik herken in het gedicht.
Met de dank aan zoveel lieve mensen om me heen kan ik de kans die de artsen me willen geven ook aanpakken. Ik ben er nog niet, moet nog een hoop sparen, maar jullie allemaal geven me weer hoop, en het begin is er. 

Ik heb weer hoop, hoop dat ik in maart gesprek met mijn arts vol vertrouwen kan aanvragen, hoop dat de behandeling halverwege 2024 weer kan beginnen, hoop op een keer niet de eeuwig leeg ogende echos.
En ik heb hoop dat ik volgend jaar Kerst vier met mijn kindje, al zal het nog niet in mijn armen zijn, hopelijk wel in mijn buik.

Dankzij jullie kan ik ook de laatste 4 regels van het gedicht weer herkennen en dat geeft weer wat kracht om volgend jaar door te gaan.

Ik ben een beetje overweldigd voor alle lieve reacties en alle lieve steun die ik nu al heb mogen ontvangen.
Ik ben zondag met deze crowdfunding gestart en heb nu in 5 dagen al 15% mogen ontvangen.
Het emotioneerd me en ik ben jullie nu al heel erg dankbaar!
Ik heb afgesproken over een paar maanden pas weer te starten, heb dus nog even, en zal ook af en toe weer een update geven.
Maar ik wilde jullie nu vooral even bedanken voor alle kleine of grote bijdragen en nog meer voor de emotionele steun die ik deze week al heb mogen ontvangen!
Liefs,
Femke