💔 Mijn leven werd in één klap stilgezet
Dit is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Hulp vragen ligt totaal niet in mijn aard. Maar hoe moeilijk ik het ook vind, vandaag zet ik mijn trots opzij en durf ik toch mijn verhaal te delen.
In april 2025 kreeg ik eindelijk de sleutel van mijn eigen huis. Ik was zó ontzettend blij. Na lang wachten had ik eindelijk een plek die ik mijn thuis mocht noemen.
Het huis was flink verouderd en uitgeleefd en moest van zolder tot kelder volledig worden opgeknapt. Al mijn spaargeld is daarin gaan zitten, maar dat had ik er met alle liefde voor over. In deze tijd mag je je gelukkig prijzen als je een eigen woning krijgt. Dat gevoel had ik ook.
Eindelijk had ik een plek die echt van mij was. Ik keek vol hoop uit naar een mooie nieuwe start.
Maar die nieuwe start liep totaal anders dan ik ooit had kunnen bedenken.
Op 12 juni 2025 veranderde mijn leven in één klap door een auto-ongeluk.
Ik draaide met ontzettend veel liefde en plezier nachtdiensten in de ouderenzorg. Voor anderen zorgen was niet zomaar mijn werk, het was mijn passie. Ik deed mijn werk met heel mijn hart en haalde iedere dienst weer ontzettend veel voldoening uit het contact met mijn bewoners.
Tot mijn grote verdriet kan ik dat inmiddels al meer dan een jaar niet meer doen.
Ik mis mijn bewoners. Ik mis de fijne gesprekken. Ik mis mijn collega’s. Maar vooral mis ik het gevoel dat ik iedere nacht iets voor een ander kon betekenen.
Na het ongeluk heb ik maandenlang alles op alles gezet om weer beter te worden. Ik volgde een intensief revalidatietraject bij Klimmendaal. Daar werd vastgesteld dat ik een whiplash graad 3 heb. Ondanks alle behandelingen moest ik uiteindelijk horen dat zij niets meer voor mij konden betekenen.
Sindsdien leef ik iedere dag met de gevolgen.
Naast mijn whiplash heb ik rugklachten met uitstralende pijn naar mijn been. Slapen is een enorme uitdaging geworden. Ik kan maximaal anderhalf uur in bed liggen voordat de pijn mij dwingt om op te staan en van houding te veranderen.
Dan ga ik beneden zitten totdat de pijn iets afneemt en probeer ik het later opnieuw.
Ik gebruik pijnstillers, maar die halen helaas alleen de scherpe randjes van de pijn af.
Zo zien mijn dagen en nachten er inmiddels uit.
De dingen die vroeger zo vanzelfsprekend waren, zijn dat niet meer.
Werken. Het huishouden doen. Spontaan een dagje weg. Lekker wandelen. Of gewoon onbezorgd genieten.
Ik mis het allemaal.
En alsof dat nog niet genoeg was, verloor ik in december ook nog eens totaal onverwacht mijn allerliefste moeder. Een verdriet dat met geen woorden te beschrijven is en dat ik iedere dag met me meedraag.
Mijn leven veranderde dus niet alleen door het ongeluk. In korte tijd kreeg ik meerdere enorme klappen te verwerken.
De aansprakelijkheid voor het auto-ongeluk is erkend, maar de afhandeling verloopt helaas erg traag en kan nog lange tijd duren.
Ondertussen lopen mijn vaste lasten gewoon door. Inmiddels ontvang ik nog maar 70% van mijn inkomen, terwijl de rekeningen niet minder worden. Dat verschil voel ik iedere maand opnieuw.
Helaas kom ik ook niet in aanmerking voor huurtoeslag of ondersteuning vanuit de Wmo.
Ik vang inmiddels al meer dan een jaar alles zelf op en moet veel kosten voorschieten. Ondertussen loop ik steeds verder achter de feiten aan. Dat is ontzettend zwaar en frustrerend. Je wilt vooruit, maar door de trage afhandeling kom ik steeds verder klem te zitten.
Daarom heb ik besloten om, hoe moeilijk ik het ook vind, toch deze actie te starten.
Ik vraag niet om luxe. Ik vraag om een beetje financiële ademruimte.
Stel je eens voor dat iedereen die dit leest een klein bedrag doneert. Voor de één is dat misschien maar een paar euro, maar als veel mensen een klein beetje geven, kan dat voor mij een wereld van verschil maken.
Ik verwacht echt niet dat ik hier rijk van word. Dat hoeft ook helemaal niet.
Ik hoop alleen op wat financiële rust, zodat ik me met iets minder zorgen kan richten op mijn herstel en op mijn toekomst — hoe die er ook uit mag gaan zien.
Kun of wil je niet doneren? Dat begrijp ik helemaal. ❤️
Een ❤️, een lieve reactie of het delen van mijn actie betekent voor mij minstens zoveel. Misschien bereikt mijn verhaal daardoor iemand die wél kan helpen.
Dankjewel dat je de tijd hebt genomen om mijn verhaal te lezen.
Alleen al dat je tot hier hebt gelezen, betekent ontzettend veel voor mij.
💛 Mijn leven werd in één klap stilgezet.
Ik hoop met jullie hulp stap voor stap weer vooruit te kunnen. ❤️