We hadden gehoopt dat 2026 een beter jaar zou worden maar helaas is deze nog niet zo super van start gegaan. Met eerst het verlies van Maximus kregen we vorige week te maken met een vroeg geboorte (16 dagen) red bag delivery en uiteindelijk een dummy veulen. 

Onze half Groninger Merrie Daisybell B van Vredenheim zou 7 april uitgerekend zijn van de hengst Goedhart BK. Dit zou Daisy haar 3de veulen zijn. De afgelopen 10 maanden hebben we grapjes gemaakt en Daisy haar buik toegesproken dat we zo graag een valk (of palomino) merrieveulen wilden. Dit omdat Daisy per sept 2026 verkocht is aan haar berijdster Lara. Dit merrieveulen zou dan de opvolgster zijn van moeder Daisy en moederoverste van stal, Odessa. Uiteindelijk wisten we dat deze kans heel klein was en was de conclusie als het, zoals ieder veulen, maar gezond te wereld komt. 

Omdat ze bij de eerste 2 drachten 16 dagen over (merrieveulen) en 5 dagen eerder (hengstveulen) was, kon onze reis/vakantie naar Bosnië van 22 maart tot 27 maart in principe gewoon doorgaan. Zo geschiedde. Alles thuis geregeld, de oppas alles overgedragen en na een ellendig 2025 eindelijk even resetten en er tussen uit. 

Op zondagochtend stapten we in het vliegtuig richting Sarajevo. De 2de nacht (van maandag op dinsdag) hoorde ik rond kwart voor 12 mijn telefoon trillen. Maar ik was vastbesloten een goede nacht te maken en negeerde de trilling. Toen ging mijn man zijn telefoon. Het was de oppas, Marieke. De telefoon werd op luidspreker gezet en er kwam een medeling/vraag: het lijkt wel of Daisy aan het bevallen is. Alle alarmbellen en rode vlaggen gingen aan en ik opende de camera om binnen 10 seconden dit te bevestigen. 

Het veulen was qua draagtijd levensvatbaar maar ik wist dat de merrie geen uier had en ergens voelde ik aan alles dat er iets niet goed was. Maar eerst op afstand telefonisch met op de camera meekijkend het veulen (hopenlijk) levend ter wereld zien te krijgen. Dit alles speelde zich af tussen 23.48 uur en 12.07 uur. Om 12.07 uur was het veulen al geboren. Maar daarnaast lag een grote zak rood bij het nageboorte wat er gelijk mee af kwam. 

Het leefde en al snel bleek ze het bestelde examplaar maar naast dit prachtige veulen lag ook de RED BAG, de nageboorte was dus al los gekomen voor het veulen geboren werd. De zorgen bleven. In de nacht en ochtend leek het nog vrij goed of nog niet zo rampzalig, dummy symptonen komen vaak later (12 ot 24 uur na de geboorte) en ze was natuurlijk premature. Staan lukte nog niet, merrie proberen te melken, dat lukte wel maar weinig tot geen melk. Schoonzus uit bed gebeld voor koeienbiest. Als de kleine eerst maar wat binnen kreeg om aan te sterken en warm te worden. Hier leek alles nog vrij normaal, als een reguliere geboorte. Het veulen was wakker, probeerde te staan en had zeker zuigreflex. Maar was natuurlijk ook snel uitgeput. 

Dit alles vanuit mijn hoogslaper in een (gehorig) jeugdherberg in Sarajevo meegekeken op de camera, hotline telefoon en proberende niet het hele hostel en manlief wakker te maken. In deze nacht waar ik tussendoor tijd over had gaan inlezen op red bag en dummy veulen. Ik had ergens sterk het vermoeden, ook door de vroeggeboorte dat hier nog complicaties achter weg zouden komen. Helaas wilde in de nacht de dienstdoende dierenarts niet komen maar verwees door om contact op te nemen met Wolvega. Maar met nog een nat veulen en zonder verdoving in de merrie was het voor ons nog geen urgentie op dat moment om het risico te nemen om daar heen te rijden. Ze moest in drinken, warm worden en aansterken. Wel 's nachts een andere dierenarts geappt dat zodra hij wakker was hij naar Vredenheim wilde komen. 

Zo geschiedde, en de eerste berichten waren nog niet heel negatief. Temperatuur was goed en het veulentje kreeg sonde voeding. Ook rond de middag was het nog goed levendig als als het wakker was echter begonnen de slijmvliezen wat geelig te verkleuren. Bij de 2de visite van de DA, na de middag, bloed afgenomen en hiervan zouden we einde van de middag uitslag krijgen. Maar vlak voor de uitslag ging het hard achteruit met het meisje. Uiteindelijk zijn ze einde middag binnen gekomen bij Dierenkliniek Wolvega waar er gelijk gezegd werd dit ze een Dummy veulen was. Na wat eerste onderzoeken werd ik na het eten gebeld met het bericht dat ze 30% overlevingskans zou hebben maar dat er eerst gecheckt moest worden of haar gewrichten wel volgroeid waren. Was dit niet het geval dan hadden we op dat moment (in Bosnië) al moeten besluiten dat ze geen volwaardig leven zou hebben. Na een tijdje in spanning te hebben gezeten en met moeders thuis overlegd te hebben kwam dan toch een verrassend bericht dat de foto's goed waren. Dan kun je niet anders als haar die 30% overlevingskans gunnen ondanks de nare wisselende beelden. 

Inmiddels overdag had ik in Bosnië al enige tijd gehad om over namen na te denken, want ja het leek tot rond de middag allemaal nog best positief, dus het meisje moest wel een passende naam krijgen. Haar naam is Mirabel Aurelia B van Vredenheim. Wat betekend Stralend Mooi Goud. En roepnaam Mira betekend ook nog in het Bosnisch: "Vrede". 

De eerste 24 tot 48 uur waren enorm kritiek, ze lag aan de sonde voeding, 24 uurs infuus en een catheter aan in een afgezet hoekje in een kussen in de stal bij Daisy. Het kussen om haar rechtop te laten liggen, met kruiken, warmtelamp, dekentje op en folie over haar heen. Ze was zichzelf aan het vergiftigen via het bloed.

Echte intensive care zorg, regelmatig bloed controle en om de uur sondevoeding. Hierbij alle credits voor moeder merrie Daisy die normaal uber fanatiek is en je de eerst week niet bij haar veulen laat. Ze had door dat er iets niet klopte en heeft alles doorstaan en toegelaten. Wat een heldin. 

Wat een spannende week en dagen, woensdags bleef alles een beetje het zelfde, donderdagochtend een klein stapje vooruit, ze kon af en toe een beetje staan maar durfde niet te liggen. Bloed waardes leken ook stabiel en ze drinkt zelfstandig een deel van de fles leeg, zuigreflex is weer deels terug, de rest gaat nog via de sonde. 

Op donderdag avond had ze de smaak te pakken en begon hele flessen 400ml leeg te drinken. Melkproductie Daisy komt mondjesmaat op gang werd nog wel aangevuld met ander melk. Het gaat nog steeds met ups en downs, dat is ook echt het beeld bij het Dummy Syndroom. 

Op vrijdag is het glusose infuus stop gezet. 
Elke dag kleine stapjes vooruit. En het is inmiddels vrijdag, wij zouden om 6.30 uur de lucht in gaan en rond 14.00 thuis zijn. Maar helaas niets was minder waar, de vlucht werd gecancelled (4.30 uur Sarajevo airport) door de sneeuwval die we de dag ervoor meegemaakt hadden. Tussenstop Zagreb kan niet doorgaan. Daar sta je dan niet wetende hoe en wanneer je eindelijk naar huis en naar de kleine Mira kan. 
Gelukkig met hulp kon ik gelijk vanuit Schiphol nog even bij haar kijken in Wolvega en de volgende ochtend met moeders heen. 

De kleine was zelf ook klaar met de sonde.. die had ze er al uit gekregen en op zaterdagochtend was ze helemaal zelf in de benen gekomen en opzoek gegaan naar de melkbar. Bloedwaardes blijven goed en infuus werd geminderd. Het blijft kritiek maar wel kleine maar grotere stapjes vooruit. Helaas was 1 van haar onderste oogleden naar binnen gekruld. Dit hebben ze dagen naar buiten gezet maar om beschadiging van het oog te voorkomen hebben ze zaterdag toch het ooglid vast gezet met hechtingen. 

Op zondag weer goed bericht, hele nacht de flessen om de 2 uur leeg gedronken, ook staand gedronken. Het 24 uurs infuus mag er af en ze gaan testen met bij de moeder drinken, de melkproductie is inmiddels op orde. De moeder kind band moest bij de 1ste fysieke ontmoeting even hersteld worden maar Daisy pikte het inmiddels bijna mensenkind zo weer op en liet weer eens zien hoe zo n fantastische moeder ze is. Zondag avond is dmv een echo de blaas nog even getest of ze zonder catheter goed plast. Ze kan zelf ook steeds beter liggen. Maar door de ligplekken zijn haar achterbenen inmiddels wel ingezwachteld tot aan de knie/sprong. 

Op maandag hebben ze Mira volledig geintergreerd bij Daisy in de stal en drinkt ze ook alleen nog maar van de echte melkbar. Wel moesten ook de voorbeentjes ingezwachteld worden ivm de drukplekken. Hierdoor kan ze minder makkelijk staan maar is om infecties te voorkomen. Ze is helemaal van de slangen en medicatie af op antibiotica na voor de wondjes op der beentjes. 

Dinsdag wederom goed bericht. Door de weke kootstand, vroeg geboorte en eerste week amper gestaan of gelopen moet ze nog even langer blijven omdat ze om de 2 uur een bud boost (handje onder de kont) krijgt om zelf te gaan staan en zelf te gaan drinken. 

Woensdag nog steeds goed nieuws, ze kan steeds beter staan met haar sokjes aan. De doorligplekken bij de knieën, sprong en hak worden iedere 6 uur schoongemaakt en behandeld. Maar wel 1 kleine complicatie die niet heel ernstig is, haar doorgang navel naar blaas is weer open gegaan door al het liggen. Hierdoor stroomt er urine uit de navel. Als dit zichzelf niet oplost in de komende weken zal ze hier ook nog voor behandeld moeten worden. Zelfde geldt voor de weke kootstand. Wanneer dit over 3 a 4 weken niet beter is geworden zal ze op schoentjes komen. 

Ze is inmiddels dik een week oud en waar we 5 á 6 dagen geleden en misschien nog ongerust waren en vooral hoopten op geen tegenslagen of complicaties lijkt het nu toch echt wel de goede kant op te gaan. Ook de prognose voor de toekomst lijkt goed. We blijven hopen en duimen draaien dat er geen complicaties meer komen en dat ze ook straks thuis met stapjes vooruit gaat om tot een prachtig mooi paard uit te groeien. Wanneer ze naar huis mag is nog even onzeker door haar navel en doorligplekken. 

Ondanks dat ik altijd heb gezegd dat ik zelf nooit een doneeractie op zou zetten voor dit soort vreselijk zielige, intensieve, verdrietige en vooral kostbare tegenvallers krijg ik bij het handje vol mensen die er vanaf weten al de vraag of ze ergens een bijdrage kunnen doen. En dit ook echt meerdere keren aangeven en vragen. Daarnaast geef ik zelf ook altijd aan verhalen en doneeracties die me aan het hart gaan. Waarom zou ik dan nu voor aan ander bepalen dat dit niet mag of kan? Voel je absoluut niet verplicht om te doneren, maar wij laten jullie wel de keuze om een kleine bijdrage te doen voor de toekomst en behandelingen van onze dappere strijder Mirabel Aurelia. ♥

Het kritieke lijkt er af maar een kleine complicatie kan altijd nog voor grote gevolgen zorgen. We gaan ons uiterste best doen dit mooie dappere meisje te behouden. 

Ik wil het thuisfront enorm bedanken voor de snelle acties, handelingen, overleg en een zeer intensieve week. Ook dierenarts Ids voor de goede zorgen op de dinsdag overdag voordat ze naar Dierenkliniek Wolvega vertrokken. En Dierenkliniek Wolvega voor hun flexibiliteit, begrip en mega goede proffessionele zorg! ♥

Liefs

Anneke
Boudewijn
Wilma