Sinds 2 jaar maak ik deel uit van het koor Zutphen Zingt Werelds. We zingen er met Nederlanders en vluchtelingen die uit vele richtingen zijn gekomen en soms al bijna 2 jaar in het AZC zitten te wachten op hun proces. Ik kwam in eerste instantie voor het zingen bij dit koor maar heb door de tijd heen gemerkt dat de werkelijke betekenis waarvoor ik hier ben, de ontmoeting met die ander is. Ik zie daardoor ook wat het koor betekent voor hen die van verre komen:.. uit 'het kamp' in een fijne omgeving te zijn, onder de Nederlanders te zijn, in de pauze en met je buurman of vrouw Nederlands praten of genieten van de schoonheid van het meerstemmig zingen. Ik werd vorige week geraakt door het volgende.

Een van de jonge meiden uit Iran wordt door dirigente Merel uitgenodigd om voor te komen zingen bij een lied in haar taal; het Farsi. En hoewel ze er niet helemaal uitkomt horen we met z'n allen een stem die recht uit het hart zingt in een taal die we letterlijk niet verstaan maar figuurlijk des te beter. Ontroerend, oorspronkelijk, eerlijk. In de pauze spreek ik haar aan en zeg haar dat ik zo geraakt ben door haar wijze van zingen, en of ze wel vaker zingt... of een muziekinstrument speelt. Nee, geen van beiden maar haar vader wel. 'Maar jij dan,' kan ik niet laten om toch te vragen, 'zou je niet meer met muziek bezig willen zijn?' Ietwat verlegen vertrouwd ze me toe dat ze de fluit zo'n mooi instrument vindt en best wel heel graag fluit zou willen leren spelen. Haar buurmeisje die mee heeft geluisterd weet ons te vertellen dat Merel naast zangles ook fluitles geeft, waarop ik spontaan reageer en zeg, 'moet je haar dat dan niet vertellen?'  Zonder enige aarzeling springt ze op en loopt vastberaden naar Merel toe die aan de andere kant van de zaal bezig is. Als ik na het koor even check of de boodschap is overgekomen knikt Merel bevestigend maar voegt er aan toe dat ze eigelijk niet meer zo goed weet hoe ze met dit soort vragen om moet gaan omdat het potje waarvan deze lessen betaald worden leeg is. Tja, dat wist ik dan weer niet!  U moet weten dat wij als koor af en toe optreden en dat er met de vergoeding die we daar voor krijgen muzieklessen voor vluchtelingen worden bekostigd. Maar aangezien het coronatijd is en wij nergens meer mogen zingen is het potje vrijwel opgedroogd. Bij deze dus de vraag, of u/ jij een bedrag wilt doneren wat vluchtelingen/ mensen in nood de kans geeft om een instrument te leren bespelen én vooral om in ontwikkeling te blijven. Merel geeft zelf les en werkt met andere docenten samen die dit tegen aangepast tarief ook willen doen. Er zal een jaarlijkse controlle plaatsvinden over de uitgave van de gelden.

Bijgevoegd een opname van ons koor

Met hele vriendelijke groet, Karel Overbeek

NB wanneer u naam en adres achterlaat wordt u in ieder geval een van de volgende keren dat we optreden uitgenodigd.