Inmiddels is de tocht voorbij en ben ik weer thuis. Vrijdagochtend vroeg op (05.30 uur) om op tijd op Schiphol te zijn. Rond het middaguur zijn we in Trondheim aangekomen. Velotours heeft dan onze bagage en fietsen al uitgepakt en opgeslagen. Het hotel ligt op een steenworp afstand van de start. Dat is wel zo prettig. Er zouden 2 groepen worden gevormd: 1 van 21-22 uur en 1 van 23-24 uur. Ik zat in de laatste groep. Maar hier kwam in de praktijk niets van terecht. Bij de start ging het al mis, ik herkende niemand met al die snelle outfits. Toch maar beginnen, ik reed in het begin met een Engelsman en een Kazachstaan. De laatste had nog nooit verder gereden dan 65 km, zo vertelde hij mij. Ik dacht: "Dat ga jij niet redden vriend!" Hij ging met een sneller groepje mee, maar na 40 km ging ik hem voorbij om hem vervolgens niet meer gezien te hebben.

De hoogvlakte deed zijn naam eer aan. Tientallen kms vals plat tegen de wind in mijn eentje. Het groepje voor mij kwam heel langzaam dichterbij. Eindelijk was ik er bijna toen zij stopten voor een sanitaire pauze… Later zou ik ze nog enkele keren tegen komen. Vooraf was gewaarschuwd door de organisatie om bij Dombas niet harder dan 50 km/uur naar beneden te rijden, anders zou je een boete kunnen krijgen van de Noorse politie! De hoogvlakte zit er op, nu kan het alleen nog maar beter gaan. Na ca. 200 km haal ik een Brit in en zeg hem dat hij achter mij mag rijden. Daar maakt hij dankbaar gebruik van en de verdere tocht blijven we bij elkaar. Echt donker werd het nooit, een flinke schemering tussen 00.00 en 02.00 uur. Het zwaarste stuk was tussen Lillehammer en Hamar. Van de Noorse politie mochten we daar niet langs het meer rijden (vlak), maar moesten we over behoorlijke pittige heuvels via binnenwegen naar Hamar zien te komen. Daar was de tussenstop bij het bekende Vikingskipet (schaatshal). Vanaf Lillehammer niet meer over de E6 gereden, maar over parallelwegen wat vroeger de E6 was (bordjes genoeg gezien onderweg). De stukken die we wel over de E6 hadden gereden, waren niet echt gevaarlijk omdat het tweebaanswegen waren. De Noren weten dat de tocht er is en wachten netjes en geduldig achter ons als er tegenliggers waren. Zodra het verkeer het toeliet, gingen ze met een ruime bocht om ons heen. Chapeau! Midden in de nacht nog een beetje regen gehad, maar dat stelde niet veel voor. Bij de laatste post Velotours laten weten dat we daar waren alsmede Willem. Vanaf daar nog zo’n 20 km naar de eindtijdregistratie. Dat punt lag 14 km voor de eigenlijke finish omdat het laatste stuk over fiets- en wandelpaden zou gaan. De Noorse politie gaf geen toestemming om hier over de weg te fietsen. Gelukkig stond Velotours ons op te wachten en zij hebben mij en mijn Engelse fietsmaat naar de finishhal gebracht. Daar stonden Willem en Denise ons op te wachten. Dat was natuurlijk supertof! Vervolgens naar het hotel en een paar uurtjes geslapen. ’s Middags wat gegeten met Willem en Denise en toen was het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan. Zondagavond laat thuis, gelukkig maandag vrij. Maandagavond fiets en bagage weer opgehaald. Langzaamaan weer herstellen.