Nieuw begin: 

Na twintig jaar met onverwerkte trauma’s te hebben geleefd, heb ik eindelijk de stap gezet om hulp te zoeken. Het is geen gemakkelijke weg geweest. Jarenlang heb ik mijn pijn verborgen gehouden, overleefd in plaats van geleefd. Maar diep vanbinnen wist ik: op een dag moet ik mezelf toestaan om te helen.

Die dag is gekomen.

Ik ben begonnen met traumatherapie. Voor het eerst in lange tijd durf ik stil te staan bij alles wat mij is overkomen. Het is confronterend, pijnlijk en zwaar – maar ook bevrijdend. Elke sessie helpt mij een stukje dichter bij mezelf te komen. Ik wil mijn leven opnieuw opbouwen, op mijn voorwaarden. Zonder angst. Zonder schuldgevoelens. Zonder het gewicht van het verleden dat mij telkens omlaag trekt.

Maar de weg naar herstel wordt bemoeilijkt door iets wat niet eens van mij is: schulden. Schulden die niet door mijn keuzes zijn ontstaan, maar waar ik wél mee moet leven. Ze hangen als een blok aan mijn been, precies op het moment dat ik probeer los te breken. Terwijl ik alles op alles zet om mentaal sterker te worden, word ik financieel teruggeduwd. Het is frustrerend om te vechten voor een toekomst die steeds weer overschaduwd wordt door fouten van anderen.

Toch geef ik niet op.

Ik wil opnieuw beginnen. Eerlijk, open en met lef. Ik vraag om ruimte, begrip en mogelijkheden. Niet om medelijden maar om een kans. Een kans om eindelijk vrij te zijn van wat mij niet langer dient. Ik geloof dat ik, ondanks alles, een waardevol leven kan opbouwen. En dit keer wil ik dat doen met mijn hoofd omhoog, mijn hart open en beide voeten stevig op de grond.