Dag 3 (deel 2: Hope & McDonalds)
Om 15:00 waren we met 1100 euro aan boodschappen in de bus klaar voor de laatste drop-offs. De volgende stop was bij Julia, die het langer houdbare voedsel over de grens zou brengen. Haar huis was aan de andere kant van de stad, wat volgens Google maps 15 minuten rijden was. Maar misschien beginnen de vrijmibo’s wat eerder daar, want wij deden er minstens 2 keer zo lang over.
Bij Julia werden we begroet door drie vrienden van haar en een kleine wild blaffend hondje, want ze was zelf niet thuis. Het voedsel hebben we daar een kelder ingebracht. We kregen weinig feedback van de mensen daar, maar we moeten ervan uitgaan dat de spullen allemaal goed in Oekraïne aankomen. Want we moesten ook weer door, terug naar Przemysl, om op schema te blijven.
Om de verloren tijd een beetje in te halen heeft Boris gekeken of de eitjes ook heel bleven bij hogere snelheden, terwijl Marijn aan het opladen was voor de terugrit.
Bij de Lidl in Przemysl hebben we nog even snel getankt en eten, drinken en kleine cadeautjes voor onze toekomstige reisgenoten gehaald, zodat ze een beetje comfortabel aan de lange rit kunnen beginnen.
Met een ondergaande zon reden we het Hope Shelter in, waar we direct werden begroet door een enthousiaste Oekraïnse man die al klaar stond met z’n tas. Twee lesjes duolingo bleken toch niet voldoende te zijn om te volgen waar hij het allemaal over had, maar hij was in ieder geval erg blij om ons te zien. Later bleek dat hij onze eerste nieuwe reisgenoot zou zijn, Oleksandr, die we in Berlijn zullen afzetten bij de opvang. Hij moest wel nog even wachten tot we plek hadden, want al het eten moest eruit gehaald worden.
Geholpen door de aanwezige vrijwilligers en een paar Oekraïnse vluchtelingen, was deze klus zo geklaard, waarna we even tijd hadden om de opvang te bekijken en met de vrijwilligers te praten over de opvang.
Binnen hing een bijzondere sfeer, die we niet goed kunnen verwoorden, maar wel vriendelijk en optimistisch aanvoelde. De ruimte hing vol met kleurrijke slingers en de muren waren versierd met tekeningen van kinderen en allerlei schilderingen. Aan de ene kant was een chill hoek gevuld met banken, en aan de andere kant stonden vijf lange tafels en een grote open keuken. Daar had Mike, een Spaanse veteraan, al de hele dag staan koken en inmiddels de soep van de avond klaar had.
Chris, een lange Britse man, vertelde dat hij de opvang 6 maanden geleden met een paar anderen eigenhandig had opgericht en opgebouwd. Momenteel verblijven er rond de 30 Oekraïners, maar ze hebben een capaciteit van 120 man. Omdat ze met in totaal acht vrijwilligers werken, hebben ze nu de mogelijkheid om ook individueel aandacht te geven aan de vluchtelingen, om een plek te vinden waar ze door kunnen gaan met hun leven.
Chris vertelde dat het Hope Shelter zwaar leunt op donaties, en helaas wordt hun toekomst daarom ook met de maand bepaald. Jullie bijdrage (van jou ja donateur!) heeft dan ook zeker wat ruimte gegeven zodat zij hun werk door kunnen zetten!
Nadat we een bakje soep en een mooie kaart met een tekening als bedankje hadden gekregen, waren we klaar om de volgende vluchtelingen in Przemysl ophalen.
Dit was absoluut een van de bijzonderste plekken van onze reis, en heeft een diepe indruk op ons achtergelaten.
Onze reisgezelschap werd uitgebreid met een familie van vijf uit Charkiv. De ouders Oleksandr, Alvina en drie kinderen van 5, 7 en 8 jaar oud, Yullia, Oleksandr en Bohdan. Ze spreken allemaal ongeveer evenveel Engels als dat wij Oekraïens kunnen, wat dus niet heel veel is. Om de reis uit te leggen en ze een beetje gerust te stellen, hadden we een vermoeden dat onze handen en voeten niet voldoende zouden zijn. Gelukkig had Marijn een belletje met een tolk georganiseerd, zodat ze goed wisten wat ze konden verwachten. De kinderen leken ook blij met hun knuffel, hot wheels, en stroopwafels. We konden nu echt, écht beginnen met de terugreis.
De zoektocht naar avondeten en een hotel was nu begonnen. Balans tussen kilometers maken en genoeg rust bieden voor de vluchtelingen werd weer een spelletje met Google translate. Dit verliep gelukkig soepel, en we hadden besloten te overnachten bij Opole, stadje van 4,5 uur rijden vanaf Przemysl. Daarvoor zouden we wel nog ergens gaan avondeten, dus een restaurant of McDonald’s?
Ondanks de enorme taalbarrière, en het feit dat we elkaar niet langer kenden dan maximaal 2 uur, bleek de universele liefde voor een vette burger van de maccie de beste basis om een band te scheppen.
Toen Thomas een glimlach bij de kinderen wist te krijgen met de classic rietje-schiet-truc, en de volwassenen een paar peukies hadden gekregen, was de sfeer goed en ontspannen. Boris heeft de laatste kilometers naar Opole gereden, met rustig slapende passagiers aan boord.
Eindelijk goed aangekomen bij het hotel, lagen we helemaal uitgeput, maar bovenal met een tevreden lach in bed. Blij en dankbaar voor hoe de dag was gelopen, en vol goede moed om het avontuur door te zetten!