Amy, vol littekens, vermoedelijk zwaar mishandeld lag al een jaar doodsbang in een hoekje in een Spaans asiel. De dag dat ze bij ons kwam vergeet ik nooit meer. Ze ging in haar mandje liggen en rolde met haar ogen en schudde met haar kopje, ze leek haarzelf in een trance te kunnen maken, weg van de wereld. Bang voor mensen, bang voor het leven, bang voor alle geluiden, bang voor aanraking. Het eerste wat door mijn hoofd ging was, ...hoe in hemelsnaam win ik en winnen wij als gezin haar vertrouwen?

Amy was/is erg bang voor mannen bleek en dat werd dus de eerste stap; er waren 2 mannen in ons gezin. Wonder boven wonder kreeg Amy vertrouwen in haar verzorgers. We konden haar aaien en uiteindelijk kwam zo ook bij ons liggen. Op dat ene moment toen ik ziek in bed lag met een longontsteking en ze trouw naast me kwam liggen, brak mijn hart. Wat werd ik verliefd op haar... Amy's bijzijn trok me door deze zware periode; we werden vrienden voor het leven. Haar dagelijks verblijf is de eerste 3 jaar op de bovenste verdieping ver weggedoken geweest. Hoorde ze mensen of bezoek kroop ze weg als een bang wezentje. Nog steeds als ze buiten loopt, duikt ze weg voor passerende mensen. 

Maar Amy heeft ook een andere kant. Ze wist eens heel goed hoe ze via het water kon ontsnappen op een afgesloten terrein tijdens de speciale Galgo ontmoetingsdag of haar spurt vanuit de spreekkamer van de dierenarts. Alle assistentes inclusief de arts er achteraan en madame huppelde vrolijk door het lavendelveld. Bij ons kan ze ook best ontdeugend zijn, dan gaat ze gewoon met haar hakken in het zand. Steeds vaker komt ze zelf de trap af om even in de huiskamer te kijken. En sinds vorige week durft ze uit het raam in de keuken naar de mensen te kijken. Knap hé?

Nu dachten we, aan Amy's papieren te zien, dat Amy nog relatief jong was. Maar volgens de dierenarts mogen we er wel 10 jaar bij optellen, wat dan op ongeveer 13 jaar oud zou komen. Geen dierenverzekering die hier nog in trapt, natuurlijk. Dus Amy is niet verzekert voor medische zorg.

Nu hebben wij de laatste jaren toch al een paar duizend euro's aan dokters, onderzoek- en medicijnkosten gehad. Amy blijkt een zeldzame verslijting in haar onderste wervels/bekken te hebben en hiervoor moest ze een paar onderzoeken ondergaan en dure pijnstillers slikken. Een operatie voor dit fenomeen is in Nederland nog niet gedaan. Er is 1 arts die de operatie online eens bijgewoond heeft van een bekende chirurg en zou het aandurven om Amy te opereren. Hier hebben we voorlopig nog niet voor gekozen. We hebben gekeken om eerst met pijnstillers te werken.

Het volgende probleem is gekomen; Amy heeft sinds 2 maanden met name in de nachten vreselijke pijnaanvallen. Vaak braken en kreunen. Niemand weet waar het vandaan komt of wat het is. Er is al gestart met diverse medicatie voor de maag, inclusief antibiotica. Niets werkt. En wij raken op door nauwelijks te slapen in de nacht.

Amy zal opnieuw onderzoeken moeten ondergaan. Wij kunnen dit financieel niet meer alleen opbrengen. De volgende onderzoeken gaan allereerst gebeuren:
- onder narcose echo van de organen
- onder narcose een gastroscopie
- laboratorium onderzoeken
hieruit volgend
- aanvullende onderzoeken
- eventueel operatie 
- dagelijkse medicatie

Mochten jullie ons financieel willen steunen kan dat via deze doneeractie. Mochten wij meer gedoneerd krijgen dan nodig, zal dit geld uiteindelijk gedoneerd worden aan een stichting die zich inzet voor dierenslachtoffers. Persoonlijk denk ik, dat we maatschappelijk allemaal verantwoording hebben voor lijdende en eenzame dieren. Heb je niet de mogelijkeheid of energie om dit te kunnen bieden in je eigen huis, kun je er altijd voor kiezen om financieel te helpen. Niet alleen Amy, er zijn ook genoeg andere projecten. In ieder geval namens Amy en ons gezin alvast heel hartelijk dank voor alle hulp.

Lieve groeten, Silvia, Amy en gezin.