Help ons veilig blijven wonen: voor Bo, onze hond en mij

Mijn naam is Evelien, ik ben alleenstaand met mijn zesjarige dochter Bo en onze oude hond jamie. We vertrokken 2 jaar geleden uit een onhoudbare thuissituatie; 

6 jaar geleden startte ik een relatie. Hoewel ik altijd heel onafhankelijk was, slaagde hij erin om de volledige financiële controle over ons gezin te hebben. Ik had geen eigen rekening meer en mijn inkomsten (loon, belastingteruggave, kindergeld) ontving hij. Hij werkte in het nachtleven en omdat hij mij niet vertrouwde, sloot hij mij op 's avonds als hij vertrok. Ik kon onze hond vaak pas de volgende ochtend (middag) uitlaten als hij thuis kwam. En zo ging het 4 jaar. 

Toen ik zwanger werd, vond ik dat ik niet in staat was om voor een kind te zorgen. In ons huis, met de constante ruzies die vaak leiden tot agressie, hoorde geen kind thuis.  Maar ik geloofde hem toen hij zei dat alles anders zou worden en dat hij de perfecte vader zou worden voor onze dochter. 

Hoewel ik spijt heb dat ik hem geloofde, ben ik toch blij dat hije ompraatte. Mijn dochter en ik zijn 2 handen op 1 buik. Ze betekent alles voor mij en ik zou de wereld voor haar verzetten. Zonder haar had ik waarschijnlijk nooit de kracht gehad om thuis te vertrekken. Beetje bij beetje vocht ik om terug wat vrijheid te krijgen. Mijn ex partner kon niet anders dan hier in mee te werken aangezien ik instond voor alles: boodschappen, Bo van en naar de crèche brengen, hem naar zijn werk brengen en zelf ook gaan werken. Ik opende weer een rekening op mijn naam. Hij stortte daar af en toe 20€ op als het nodig was als soort van beloning... (Ik walg hier zelf van terwijl ik dit typ) 

Toen ik een ongeval kreeg met de auto die op mijn naam stond (hij had geen rijbewijs) slaagde hij erin om het verzekeringsgeld (45000€) op zijn  ekening te laten komen. Eerder had ik al een ongeval maar toen is de wagen hersteld. Echter heeft hij de kosten daarvoor nooit betaald met het geld van de verzekering. Ondanks mijn onnoemelijk veel telefoontjes naar de verzekeraar negeerde ze mijn vraag en werd het geld weer naar hem overgemaakt. Op drie maanden tijd was het volledige bedrag erdoor. Zonder dat de auto was afbetaald en zonder dat ik er een euro van heb gezien.

Dit is het punt dat ik inzag dat ik dringend weg moest daar. Ik kwam erachter dat er ook 2 kredietkaart en waren aangevraagd en waren goedgekeurd op mijn naam waar ik geen weet van had. Intussen sta ik op de lijst van wanbetalers en had ik geen andere keuze dan in collectieve schuldbemmiddeling te gaan.

Maar ik hield mezelf recht en kwam rond met de 130 euro die oo wekelijks kreeg van de advocaat en ik trok me op aan het feit dat het einde van de problemen in zicht was.

Tot mijn ex mijn werkgever belde, waar ik intussen 5 jaar werkte. Verbaal was hij ongelooflijk sterk. Ik weet nog altijd niet wat hij precies heeft verzonnen maar ik denk dat hij beweerde dat ik gestolen had van mijn werk aangezien dit op mijn c4 stond. De vakbond kon naar eigen zeggen niets doen omdat mijn ex bewijs had aangeleverd, wat absoluut onmogelijk is aangezien ik nooit iets had gestolen. ik verloor mijn job. De job die ik heel graag deed en waar ik mij de rest van mijn carrière zag werken. Ik deed veel overuren (als Bo op school was) omdat ik liever daar was als thuis. Mijn ontslag was de doodsteek. Ik verloor mijn inkomen. Bovendien verloor ik 15 weken recht op een werkloosheidsuitkering waardoor ik de huur van onze nieuwe woning niet kon betalen gedurende bijna 4 maanden. 

Vorige maand kreeg ik een oproep van de vrederechter. 

Het ocmw kan niet helpen omdat ik intussen weer voltijds werk (veel keuze had ik niet) en ik dreig door dit voorval uit de schuldbemiddeling gezet te worden.

Mijn ex zijn laatste bericht was: ke komt terug met hangende pootjes, of ik steek je huis in brand met jou er in. 

Op dit moment ben ik mezelf kwijt in alles wat er is gebeurd. Bo merkt hier niets van en komt niets te kort. Maar als ik haar moet vertellen dat we weer moeten verhuizen dan stel ik haar teleur en faal ik alweer in mijn ogen. 

Ik heb heel veel moeite gehad met dit bericht te typen, aangezien ik diegene ben die altijd voor anderen zorgt en nooit mezelf als prioriteit stel. Maar ik heb geen keuze. Ik wil weer worden wie ik ooit was en in mijn eentje lijkt dit onmogelijk geworden. 

Bedankt, oprecht, om mijn verhaal te lezen, voor haar. Want Bo heeft recht op een eerlijke kans en op structuur in haar leven. 

Alle hulp is meer dan welkom.