Mijn moeder en zus zijn de reden dat ik vandaag nog sta.

Zij hebben mij gedragen op het moment dat ik mezelf niet eens meer kon vasthouden. Ze hebben me uit de donkerste plekken gehaald, zelfs wanneer ik niet meer wist wie ik was of waarom ik moest blijven vechten.

En het pijnlijke is… ik heb nooit iets terug kunnen doen.

Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik mentaal zo diep zat dat ik mezelf niet eens kon helpen. Ik had geen kracht, geen richting, geen controle. En zelfs op de momenten dat ik uit frustratie of verdriet dingen zei waar ik nu spijt van heb — woorden die gemeen of hard waren — bleven zij.

Ze liepen nooit weg.

Ze kozen elke dag opnieuw voor mij.

Mijn moeder die ondanks al haar eigen zorgen altijd een manier vond om mij rust te geven, zelfs als zij zelf brak van binnen.

Mijn zus die mij bleef geloven terwijl ik mezelf aan het verliezen was.

Twee vrouwen die nooit opgegeven hebben, ook niet toen ik dat wel deed.

Nu ben ik op een punt dat ik eindelijk iets kan terugdoen.

En dat voelt… groot.

Maar tegelijk voelt het ook nog steeds klein vergeleken met wat zij voor mij gedaan hebben. Daarom hoop ik met deze inzamelactie iets extra’s te kunnen betekenen. Geen groot doel of vaste bedragen — gewoon de kans om één keer echt uit te pakken voor de twee mensen die mij mijn leven hebben teruggegeven.

Elke bijdrage, hoe klein ook, helpt.

Niet voor mij.

Maar om mijn moeder en zus een kerst te geven die hun liefde eindelijk weerspiegelt.

Zij verdienen het.

Meer dan ik ooit in woorden kan uitleggen.