Help Wendy op weg naar herstel!

Ik heb Wendy leren kennen toen zij 19 was..

ze was toen heel  onzeker, maar aanwezig en vooral ook open , meegaand, lief en zorgzaam. Ze was erg opzoek naar connectie met mensen, ze wilde altijd uren naar mensen hun verhalen luisteren,  of bleef zitten bij mensen die op een feestje slecht gingen,  of toch nog even checken of ze wel oke waren of dat ze iets nodig hadden om zich beter te voelen.  om ze te helpen,  naast al haar eigen bagage die zij meedraagt. Het was en is een meisje dat opzoek was naar haarzelf.

Al jaren worstelt ze met zichzelf en met omstandigheden die het lastig maken om rust en veiligheid te hebben & houden.

Na een onrustige jeugd is zij op 18 jarige leeftijd moeder geworden van haar oudste dochter,  zij verblijft van kleins af aan niet meer bij Wendy.

Wendy zegt;

Moeder worden en zoveel liefde  ervaren voor je kind,  en dat je je kind wil beschermen tegen  de grote boze wereld, want zo zie ik het.  De wereld is een enge plek waar je als mens niet de keuze krijgt om geboren te worden. Dus je kan niet een kind nemen om vervolgens je handen er vanaf te trekken omdat de situatie te ingewikkeld is en het niet in jou leven past zoals je die voor ogen had.  Ik beoordeel mijn ouders niet, want het is gewoon ingewikkeld, niemand geeft je een handboek als je een kind krijgt. Maar mijn vader ontnam zichzelf het leven, en dat is ook niet iets wat je zomaar doet, mijn moeder zat met 2 kinderen, waarvan 1 dus niet goed met haar emoties om kon gaan, waardoor ik in de pleegzorg belandde.  Ik had altijd het gevoel dat ik nergens hoorde. En wist  niet wat houden van echt was.

Ik realiseerde mij pas toen ik haar in mijn armen had . Dat.. ik de liefde voor haar voelde, wat ik voor haar over had, en wat ik voor haar wil.. Dat ik dat zelf niet heb gehad en ook niet wist hoe ik dat kon waarmaken.  Dus bij de geboorte van mijn mooie dochter kwam naast al het fijne gevoel ook een hele hoop verdriet los, en besef, oud zeer waar ik eerst lachend  doorheen huppelde. 

Ik was een kind met een kind, goede bedoelingen maar geen flauw benul hoe met alles om te gaan.  Toen uiteindelijk op 1 jarig leeftijd werd besloten dat het beter was als ze niet bij mij woonde omdat ik aan mezelf moest werken, zou ze tijdelijk ergens zijn, zodat ik een behandeling kon zoeken en doen.. maar toen begon het eigenlijk helemaal mis tegaan. 

Mn leven tot dat punt en het gemis en het falende gevoel heeft er toe geleid dat ik het vanaf mijn 19e niet meer alleen bij alcohol hield. Maar een keer mee ging naar een Hardcore feestje met een goeie vriend en zijn vriendin, en nog wat meer oude burenvrienden. 

Het eerste feestje was magisch. Iedereen hield van elkaar, vond elkaar leuk en lief. Iedereen was aardig. Je was welkom.  Als je perongeluk tegen iemand aanloopt en sorry zegt dan krijg je ineens een knuffel en een leuk gesprek in plaats van gedoe..  ik had het helemaal gevonden, dacht ik.

Het ging al snel van een half pilletje naar het volgende feestje 5 pillen mee, en uiteindelijk allerlei soorten.. speed ontdekken, ghb, ketamine, 4fmp..  er zat gewoon geen rem op meer. 

Naast het gebruik wilde ik alles ook nog goed blijven doen; school, stage, kindje, familie, vrienden, maar zoiets is dweilen met de kraan open natuurlijk. Ik kwam in nare situaties terecht, creëerde ze zelf ook regelmatig,  ik werd een persoon die ik helemaal niet meer herkende. Liegen, bedriegen, onbetrouwbaar, afspraken niet nakomen  manipuleren, stelen, seks, geweld, mensen juist kapot maken in plaats van helpen en me dan schuldig voelen waarop ik nog meer gjng gebruiken. Want ik ben slimmer dan goed voor me is. Ik ben me vaak bewuster van dingen dat ik laat zien.. maar bleef het met "frisse" tegenzin toch doen om maar te kunnen gebruiken en dat stukje misplaatste leegte op te vullen. Want ik had het gevonden hoor... de acceptatie. Inderdaad geaccepteerd. Dacht ik.

En elke keer als ik alles weer even op de rit had sloop de verslaving er weer in terug,  en de trauma's die zich opstapelen alsof het Donald ducks goudkluis was keek ik niet naar om. Naar niks keek ik meer om eigenlijk. 

Ik had het allemaal.. een hardwerkende man waarmee ik mijn 2e prachtige dochter heb mogen krijgen, een huis, hond, katten, auto, veiligheid, stabiliteit. Ik had bereikt wat ik wilde... ondanks alles. Maar het was te laat.

Ons huwelijk liep stuk, mijn gebruik werd erger,  ik schoot terug in oud gedrag, maar er kwam ook nieuw gedrag bij. Veel erger gedrag. Meer gebeurtenissen, geweld, brand, misbruik, drugs, gevaarlijke situaties, rijbewijs kwijt.. 

En de mensen om mij heen wilde mij helpen maar wisten niet hoe.. met mijn jongste dochter was er een co ouderschap uiteindelijk, maar de dagen dat ik zonder haar was ging ik toch drinken en gebruiken, en dat sloop er weer in. Terug naar vernielen van alles wat we hebben opgebouwd.

Ik heb meerdere behandelingen gedaan in Nederland, therapieën gevolgd, maar ik ben niet in de juiste omgeving om dit goed aan te kunnen pakken.. Ik hoor de verhalen op meetings, ik adviseer mensen zelf om naar zuid afrika te gaan om in alle rust en veiligheid aan zichzelf te werken.. en ik zie en hoor de succesvolle verhalen.. maar ik ben nu op het punt aangekomen dat ik mezelf dit ook gun.. ik wil een goede moeder zijn, een betrouwbare vriendin, dochter, tante, nichtje, mens. Ik wil mezelf in de spiegel aan kunnen kijken, ik wil mijn dochters aan kijken en oprecht zeggen dat het goed komt, dat we het hebben gehaald. Ik wil leven, niet meer overleven. -

Aldus Wendy, 

maar..... 

Zolang ze in de zelfde omgeving blijft, de zelfde behandelingen blijft doen met dezelfde uitkomst, behandelen om het behandelen en niet doelgericht te werk gaat, zijn het alleen maar woorden.

De laatste weken is zij heel doel bewust bezig geweest met hulpvragen, uitzoeken van mogelijkheden,  en ze heeft er een gevonden!

Er is een dubbele-diagnose kliniek in Zuid-Afrika die gericht werkt op zowel psychische problematiek, diagnoses, en verslaving. Een behandeling daar kan haar eindelijk de tools en begeleiding geven om haar leven op orde te brengen, te werken aan haar Verslavingsproblematiek. een goede start voor haar hersteltherapie en een plan om terug naar huis te bouwen met haar kinderen.

De kosten zijn echter hoger dan zij zelf kan dragen. Deze behandeling is een kans op een stabiel, veilig thuis voor haar kinderen en op een toekomst waarin zij weer zo goed mogelijk voor hen kan zorgen. En voor haar zelf! Ik vraag jou om vertrouwen en hulp om die stap mogelijk te maken.

Wil jij bijdragen aan haar behandeling in Zuid-Afrika? Iedere donatie brengt haar dichter bij hereniging en herstel. Deel deze pagina als je haar verhaal wilt verspreiden. Dank je wel voor het lezen en voor je steun.

De intake is al geweest, het 2e gesprek met de counselor vanuit kaapstad is maandag.🙏

Ik ben klaar met dit hier. Ik ben moe, emotioneel, fysiek, mentaal helamaal moe,

 Maar deze strijd ga ik aan. Want ik wil leven. Ik wil mn dochters gelukkig maken en zien. Niet alles wat ik aanricht in deze eindeloze gat.