Korte versie van deze actie vind je in de bijgevoegde fotos 🍀
In kader van transparantie, maar ook omdat ik graag uitleg wie deze wens heeft en waarom, een mega lange tekst voor wie graag leest hieronder!
Sommige zullen mij al kennen, voor de rest zal ik mij even voorstellen; ik ben Miley en ik ben inmiddels alweer 31. Ik ben geboren en getogen in Rotterdam, en daar woon ik nog steeds met mijn eigen kleine dierentuin om mij heen, inmiddels bestaande uit 2 honden, een kat, 4 ratten en even verderop van mijn huis ook nog een paard. Samen met mijn vriend en ook zijn hond nog zijn we een drukke, maar tegelijkertijd rustige roedel, en het grootste gedeelte van mijn tijd naast mijn fulltime werk als assistent filiaalmanager gaat dan ook op in het liefdevol verzorgen van onze roedel.
Deze crowdfunding zet ik op zonder al te veel verwachtingen, maar op aanraden van de studieadviseur van het opleidingscentrum tot paardencoach, de Keulseweg wilde ik het toch een kans geven.
Hoewel ik al een aantal jaar fulltime in de detailhandel werk, is dit voornamelijk door een samenloop van omstandigheden zo gevormd.
Mijn hart ligt namelijk in het helpen van mensen, van jong tot ouder, en lang heb ik niet geweten in welke vorm ik dit nu zou willen gieten en in welk vlak ik het meest mijn steentje bij zou kunnen dragen.
Zelf ben ik geen vreemde met de ervaring als cliënt, ik ben deels opgegroeid in de jeugdzorg, de verslavingszorg mocht ook voorbij flitsen en ik heb jarenlang therapie genoten in de GGZ en onderweg wat diagnoses verzameld. Ik heb lang geworsteld met betekenis in mijn ervaringen proberen te vinden, maar toen ik de propedeuse Social Studies (HBO) ben gaan doen om daarna Interdisciplinaire Sociale Wetenschappen te studeren aan de universiteit vond ik eindelijk een manier de wil van betekenis aan mijn trauma te kanaliseren.
Hoewel ik de propedeuse Social Studies begon met het idee dat het louter een jaar zou worden die uitgezeten moest worden zodat ik naar de universiteit kon, is dit 1 van mijn meest leerzame jaren op school, maar ook daarbuiten geweest. De spiegel die ik in moest kijken om mijn werkwijze autonoom te houden, werd steeds meer een vriend dan een vijand, en mijn tikkeltje eigenwijze karakter in combinatie met doorzettingsvermogen werd meer dan eens beloond. Mijn mooiste herinnering blijft toch wel een groepsopdracht die bedoelt was om medestudenten kennis te laten maken met alle mogelijke beroepen in de agogische sector door middel van bijvoorbeeld een lezing van een deskundige, waar ik al snel er op stond om deze opdracht in mijn eentje te volbrengen. Hierbij heb ik een masterclass opgezet, in welke ik mijn ervaring als oud-client uit jeugdzorg, ondersteunt met theorie, aan de hand van mijn eigen tijdlijn bij jeugdzorg. Hierbij lag de nadruk op welke werkwijzen mij verder geholpen hebben als jeugdige cliënt, hoe de procedures moeten gaan in een traject en hoe deze in werkelijkheid kunnen verlopen, en hoe dit alles als jeugdige ervaren word. Mijn bedoeling was om mede studenten die een carriere in Jeugdhulpverlening ambiteerden een realistische blik in deze sector te kunnen geven, en wellicht ook al na te denken over hun werkwijze tijdens de opleiding.
Deze masterclass was een groot succes, en naast de volledige score die behaald kon worden in mijn zak, heb ik deze masterclass nog vaak mogen geven aan andere klassen van het eerste tot het laatste leerjaar en heb ik deze zelfs enkele keren buiten school gegeven, alles op vrijwillige basis.
Op deze opleiding in het propedeusejaar heb ik bijvoorbeeld ook activiteiten voor mensen met dementie, zowel laag als hoog niveau, mogen ontwikkelen welke ook geïmplementeerd zijn op de etage waar ik de activiteiten moest ontwikkelen. Ik heb onderzoek gedaan naar een methode ontwikkelen voor patiënten met een terminale diagnose om beter met deze diagnose om te kunnen gaan, gebaseerd op diverse onderzoeken die zich bezig hielden met progressie van ziektes en het verband met mindfullness bijvoorbeeld.
Na dit propedeuse jaar ging mijn droom in vervulling, namelijk studeren aan de universiteit. Ik studeerde Interdisciplinaire Sociale Wetenschappen aan de universiteit van Utrecht, en ik voelde me als een vis in het water. De hele dag filosoferen, beredeneren, kennis vergaren en debatteren. De brede opzet van deze richting, waarbij kennis van alle geesteswetenschappen, Sociale Wetenschappen en diverse andere wetenschappen vereist werd, sloot naadloos aan bij mijn eeuwige honger naar kennis, maar ook het betekenis willen geven aan het leven. Hiernaast was er continuee nadruk op een zo objectief mogelijke analyse van grootse, en kleinere, problemen en vraagstukken, met tegelijkertijd constante oefening van je kritische oog, een werkwijze die ik als uitdaging, en al snel eigen maakte. Hoogtepunten waren toch wel een beleidsnotitie over het glazen plafond die beloond werd met een 9.6 (!), die ook daadwerkelijk ingediend is, en ook hier het mogen geven van mijn masterclass, en zelf ontwikkelde workshops over hoe het meest effectief te leren, ondersteund met theorie uit de psychologie die met persoonlijke anekdotes en mijn toegankelijke werkwijze ertoe hebben geleid dat ik enkele keren een workshop heb gegeven in presentatievaardigheden.
Helaas vond dit allemaal zowel plaats in de coronatijd, als dat ik in de pechgeneratie van het leenstelsel zat. Ik zag mijn schuld omhoog lopen, en besloot halverwege het 2de jaar aan de universiteit te stoppen en fulltime te gaan werken bij het bedrijf waar ik al een tijd parttime bijverdiende. Hier ben ik een beetje blijven hangen, ook omdat ik vaak opvangdieren in huis had met medische of gedragsproblemen en druk bezig was met intensieve therapie gedurende enkele jaren.
Deze therapie heb ik december 2025 mogen afsluiten, iets wat ik jaren ervoor toen ik begon nooit had kunnen voorstellen. Ik ben 2026 gestart met een leidinggevende functie, iets wat ik vele jaren ervoor in de horeca als laatst officeel was, maar ik heb geen vrede meer in het alleen werken in een winkel merk ik, en ik kwam er tijdens therapie al achter dat ik het studeren in de agogische richting voort zou willen zetten. Maar wél pas, als ik een duidelijk beeld had, wat ik zou willen, kunnen, en met mijn krachten en ervaringen het meest en puurst anderen zou kunnen helpen.
Wie mij kent, al is het maar als vage kennis of stille volger op internet, iedereen die mij kent zal beamen dat ik gek op dieren ben. Mijn kleine dierentuin om mij heen zijn mijn redders op moeilijke momenten, en de jaren dat ik ook andere dieren opving, hetzij voor gedragsproblemen, hetzij voor een liefdevolle paar laatste maanden voor een ouder of ziek dier, zijn jaren waar ik vol warmte op terug kijk. Ook de hond van mijn vriend, die ik met hem gematched heb, kwam voort uit een gedachtegoed die door de jaren heen steeds sterker in mij werd; dieren zijn tegelijkertijd zo gevoelig maar toch ook zo eenvoudig in hun zijn, dat wanneer iemand die al van dieren houdt, maar juist ook iemand die zich nog niet zo verbonden voelt met dieren of zelfs angstig is, met de juiste begeleiding door een enkel moment met een dier een waardegevoel of een inzicht kan ervaren die in therapie door mede-mensen wellicht vele malen langer nodig zou hebben om eenzelfde effect te bereiken.
En ik weet dat als geen ander. Nog steeds gloei ik van warmte als ik naar mijn jongste hond kijk, een hondje die jaren mishandelt is omdat haar angstbijten verkeerd begrepen en behandelt werd, die mij vanaf het moment dat ze me zag meteen vertrouwde en nooit heeft willen bijten, en inmiddels binnen een paar jaar tot een echte huishond heeft kunnen veranderen. Mijn oudste hondje, juist echt een mensenvriend, waarvan ik altijd zeg dat hij een inbreker nog koffie en koek zou geven, die toch in een groep mensen toch altijd even met zijn zwarte kraaloogjes op zoek gaat naar mij als hij mij even kwijt is. Ervaringen die mij ook in het leren vertrouwen van mijn medemens ondersteund hebben maar mij vooral, in de tijden van zware depressie en suïcidale gedachten maar ook nu nog, een gevoel van waarde en er mogen zijn gaf en geeft. Pure wezens, zowel de dieren met als zonder trauma, die mij bijzonder laten voelen, omdat ze mij lijken te kiezen op verschillende momenten. En in die roedel van verschillende dieren, wie dan ook hun pad kruist, zit er altijd minimaal 1 tussen die iemand die het blijkbaar even nodig had, ondanks dat het mijn dieren zijn, die ook zo een mooi moment ervaart en ik kan niet trotser zijn als ik zie dat een persoon even groeit, zich even bijzonder voelt op dat moment.
En toen ineens klikte het; ik wilde mijn liefde voor dieren en mijn wens andere mensen hier bewust van te maken of datzelfde te laten ervaren, combineren met mijn wens verder te studeren om uiteindelijk mensen te coachen of te behandelen. Aanvankelijk wilde ik de deeltijd HBO toegepaste psychologie gaan volgen, welke vier jaar duurt, maar mede door mijn nieuwe werkgever die zacht gezegd een toxisch werkklimaat stimuleert, maar ook omdat ik plannen maak voor een stukje grond in eigen beheer voor mijn paard, ben ik rond gaan kijken voor opties waarmee ik de toekomst van mensen helpen met mijn dieren die nu nog ver voelt, wellicht wat dichterbij te halen.
Zodoende kwam ik op de opleiding voor paardencoach terecht. Mijn paard kocht in in 2013, en zij was het eerste dier die een immense impact in mijn leven maakte. De jaren dat ik haar had, waren heel zwaar en de verzorging voor haar hield me op de been; maakte me zelfs sterker omdat ik niet perse mezelf voorop zette, maar wel mijn verantwoordelijkheid over haar welzijn, waardoor ik mezelf eindelijk steeds meer losweekte van de diverse vormen van onder andere mishandeling die ik in die jaren onderging. Ik koos voor haar, maar koos daarbij voor het eerst ook voor mezelf.
Helaas brak ik eind 2014, en besloot ik niet meer te willen leven. Wonder boven wonder overleefde ik het maar in de maanden die volgde raakt ik alles kwijt. Het welzijn van mijn dieren stond voorop en omdat ik haar stalling etc niet meer kon betalen heb ik zo snel als ik kon mijn paard verkocht. 10 jaar lang heb ik gehuild om deze beslissing, ook al was dit de juiste destijds. Fast forward naar 10 jaar later, na 10 jaar bij dezelfde liefdevolle eigenaren, is mijn hartepaard in mei 2025 weer bij mij teruggekeerd. Allebei nu een oude dibbes maar onze band was binnen enkele weken weer bijna net zo sterk als vroeger.
Zij is dan ook de reden dat ik wat meer vaart wil zetten achter het stapje voor stapje naar het agogisch kunnen inzetten van zowel mijn eigen krachten als die van mijn dieren, dat plaatje zou niet compleet zijn zonder deze te kunnen starten met mijn paard. Het beestje die mij jaren lang op de been heeft gehouden, zij hoort het begin te zijn van het hoofstuk wat ik al zo lang vorm wil geven in mijn leven. Zij is wel al een dagje ouder en hoewel fit voor haar leeftijd, zat het me niet lekker pas over een aantal jaar haar in te kunnen zetten. En eerlijk? Hoewel ik het agogische werk niet meteen fulltime wil doen maar als 5de dag naast mijn vierdaagse werkweek, snak ik wel echt naar weer passen vooruit te doen in mijn droom mensen te helpen zowel vanuit kennis, als ervaring, weer het gevoel te hebben dat ik mijn steentje bijdraag.
Zodoende kwam ik bij de opleidingen tot paardencoach uit, maar helaas omdat paardencoach (nog) geen gedefinieerd beroep is, bezitten deze niet de juiste accreditatie om in aanmerking te komen voor bijvoorbeeld ondersteuning van DUO. Alleen als je via het uwv weer integreert naar werken bijvoorbeeld, of een werkgever het vergoed, kan je subsidie krijgen, omdat deze opleidingen met hun post HBO opleidingen wel andere accreditaties hebben. Omdat ik fulltime werk bij een werkgever die geen opleidingsbudget bied, en ik meerdere dieren heb die bijvoorbeeld medisch veel kosten, kan het nog wel even duren voor ik zelf de studie kan financieren.
Chapeau als jullie tot hier alles gelezen hebben, maar ik wilde een helder beeld voor de mensen die overwegen te doneren, en ondanks deze lap tekst voelt het nog steeds onvolledig, daarom sta ik meer dan open om alle vragen te beantwoorden!
De crowdfunding is voor 1 jaar opleiding welke mij bevoegd als coach, welke genoeg kennis van het coachen van mensen als het gedrag van paarden in huis heeft om volwassenen te mogen coachen. Mijn wens is om hierna verder te leren om ook kinderen en tieners te coachen en wellicht zelfs een project op te zetten om aan te bieden aan instellingen in de Jeugdhulpverlening. Ik neem mijn tot nu toe opgedane kennis in agogische werkwijzen, psychologie en diverse gesprekstechnieken, mijn bewuste ontwikkeling in een autonome werkwijze, maar vooral ook mijn openminded en toegankelijke karakter, gevoel voor mensen en de natuurlijke eigenschap voor vele mensen het veilige gevoel te geven waarbij ze ruimte ervaren hun verhaal te delen, en de kracht en natuurlijke aanleg van de puurheid van een dier in te zetten om iemand te ondersteunen en begeleiden naar bijvoorbeeld inzichten of juist alleen maar even het ervaren van mogen zijn, zelfs wanneer iemand aanvankelijk angst voor bijvoorbeeld paarden heeft (samen op afstand het dier observeren kan al zoveel doen!). Ik kan mijn eigen ervaringen in moeilijke fases van mijn leven en in diverse takken van hulpverling zowel objectief inzetten, als deze met gepaste emotionele lading delen, of deze juist niet benoemen maar alleen als emphatisch instrument gebruiken.
Mijn ervaringsdeskundigheid in diverse soorten trauma, mijn ervaring als cliënt in diverse takken van hulpverlening, het maximale wat ik uit mijn scholing tot nu toe heb weten te halen en uit deze opleiding ga kunnen halen, en mijn ervaring met cliënten in diverse doelgroepen en nog meer ervaringen met kennissen of mensen op afstand via via mijn eigen sociale kring geven mij, en hopelijk ook de donateurs, vertrouwen dat dit opzetje in de vorm van een opleiding, niet alleen mij de zin in mijn eigen leven nog meer teruggeeft, maar ook de deuren weer opent naar mensen die door de combinatie van mijn werkwijze, ervaring en het paard waarmee ik ga coachen weer een stapje dichterbij hun eigen zin van het leven en voldoening hierin kunnen vinden.
De opleiding tot het mogen coachen van volwassenen duurt een jaar, waarna ik een langzame start wil maken hiermee naast mijn fulltime baan. Gegenereerde inkomsten die eventueel hiervan overblijven zullen worden ingezet voor het verzorgen van het coaching paard en als investering om de vervolg opleidingen tot bijvoorbeeld het mogen coachen van kinderen zelf te kunne bekostigen. De donaties van deze actie gaan naar dit eerste deel van de opleiding, welke 4000 euro kost. Zowel tijdens de actie als erna zal ik blijven schrijven over dit avontuur en er is volledige openheid over het geld wat hier gedoneerd zou worden.
Ik verwacht niets, maar mocht u achter mijn visie en werkwijze staan zou ik het wel heel tof vinden als u deze fundraising deelt op bijvoorbeeld social media! Ook sta ik meer dan open voor vragen over de fundraising of andere vragen 🍀💜
Liefs, Miley en de beestenboel