"Toen overleed mijn vriendin Marieke. Haar dood raakte mij op een manier die ik niet van te voren had kunnen bedenken. Ik kreeg gevoelens die ik nog nooit gehad had. Ik kon (en kan) nauwelijks bevatten dat Marieke er nooit meer zal zijn, dat ik haar nooit meer kan spreken. De eenzaamheid van thuiskomen in een leeg huis. Het gebrek aan motivatie om verder te gaan. Alles zelf op moeten lossen (wat niet echt waar is, maar in en rond huis voelt het wel vaak zo). Marieke zien fietsen langs het kanaal en meteen beseffen dat dat niet kan. 

De rouw om Marieke was voor mij een alles omvattend, diep van binnen wonend, gevoel. Onmacht, duisternis, teleurstelling, woede, verslagenheid. Woorden die misschien in de buurt komen van dat gevoel. Alles tegelijk. 

Hoe kon het dat ik dat niet wist. Dat veel mensen het niet weten. Dat je het pas weet als je het meemaakt.

Hoewel het waarschijnlijk moeilijk is om het gevoel zelf vast te leggen in woorden en beeld, hoop ik op glimpjes daarvan. Ik zou graag mensen willen fotograferen die in rouw zijn. Om te proberen aan de buitenwereld te laten zien hoe dat voor mensen is; rouwen, proberen om te gaan met al die gevoelens. En bij de foto's schrijf ik een gedichtje."

Het bovenstaande schreef ik eerder dit jaar in een oproep die ik op Facebook zette. Ondertussen heb ik ruim veertig mensen gefotografeerd en ik hoop hier nog geruime tijd mee door te gaan. Maar het fotograferen, reizen, dichten (en de administratie en correspondentie daaromheen), kost veel meer tijd (en daarom geld) dan ik gedacht had. Daarom vraag ik om uw hulp. Een kleine bijdrage is al fijn.

Maar kijkt u vooral eerst of het project u aanspreekt:

Hier is te zien hoe het project vordert.

En hier kunt u de hele oproep lezen.

Bedankt als u een bijdrage levert. Dat waardeer ik zeer.

Met vriendelijke groet,
Ronald de Jong