Hoi lieve mensen, ik ben Herliena! Inmiddels ben ik al 18 jaar oud. Ik heb op dit moment uw hulp nodig. Ik ben zo lang ik me kan herinneren elke dag in strijd met mezelf en het leven, en alhoewel ik al jaren probeer mijn leven te herpakken, gaat dit steeds moeizamer. Mijn psychische problemen staan mijn alledaagse leven vaak in de weg. Onlangs kreeg ik echter een sprankje hoop, dat hierbij een hulphond gepaste ondersteuning zou kunnen zijn!

  Ik ben opgegroeid in een vrij instabiele thuissituatie, hier heb ik veel heftige dingen meegemaakt die ik liever niet deel. Vele traumatische gebeurtenissen van toen geven mij echter op dit moment, vele jaren later, nog steeds een hoge last. Ik merkte al vroeger dat ik minder goed tegen vele prikkels tegelijk kan, en mijn lichaam gaf dan zijn grens aan d.m.v. signalen zoals hoofdpijn, spierpijn, misselijkheid etc. Hierdoor deed ik alles om mijn (sociale) angsten in te kaderen en begon ik alles te vermijden. Maar dit werkte averechts; ik werd alleen maar angstiger en onzekerder. Hierbovenop ontwikkelde ik slaapproblemen, door mijn trauma's en hieraan gerelateerde angsten. Door de jaren heen heb ik een post-traumatische stressstoornis (PTSS) ontwikkeld. Dit werft zich door al mijn psychiatrische problematiek heen, wat het soms vrij complex maakt.

  Rond mijn 11e en 14e levensjaar gebeurden er ineens weer vele, ontzettend nare dingen tegelijk, waar ook veel verlies bij kwam kijken. Mijn eerdere trauma's kwamen als effect ook weer omhoog borrelen en het gevoel van controleverlies werd alsmaar groter. Ik wist me geen raad meer. Ik begon aan zelfbeschadiging en kreeg dagelijks zelfdestructieve gedachten. Het lukte me allemaal ineens niet meer. 

  De hevige stress, slaapproblemen, onzekerheid, intrusies, prestatiedruk, onhandelbare angst, herbelevingen en paniekaanvallen liepen geleidelijk op, tot het moment dat ik mezelf volledig kwijtraakte in de chaos van mijn hoofd. Alles werd mij teveel en ik zag geen toekomst meer voor ogen. 

  Ik werd suïcidaal.

  Maandenlang heb ik dagbehandeling gevolgd. Dit was niet altijd genoeg; ik heb meerdere crisisopnames op gesloten afdelingen gehad, en ik woon sinds november 2021 op een behandelgroep. Ook heb ik een aantal ziekenhuisopnames achter de rug. Ondertussen heb ik verscheidene soorten therapieën gehad. Omdat ik in oktober 18 jaar ben geworden moet ik langzaamaan naar beschermd wonen, i.p.v. de kliniek waar ik nu verblijf, want dit valt onder jeugdzorg. Mijn toekomstperspectief valt voor de zoveelste keer weg. Niet omdat ik geen vervolgplan heb, maar omdat ik zelf nog dagelijks een vrij hoge last ervaar, en ik steeds minder vertrouwen heb in mijn behandeling.

  Ik realiseerde me enige tijd geleden dat ik misschien niet per se wil verdwijnen, maar dat ik me gewoonweg niet meer zo klote wil voelen. En ik kwam tot de conclusie:

  Ik wil het niet meer op deze manier! 

  Ik wil door het leven gaan, wetend dat ik alles heb geprobeerd om het zo optimaal mogelijk te maken. Ik wil zelfredzaam zijn en goed voor mezelf kunnen zorgen. Op het moment dat het concept "hulphond" naar voren schoot, gaf het me al iets wat ik in jaren niet meer heb gevoeld: een sprankje hoop.

    Een hulphond zou in mijn alledaagse leven spanning kunnen signaleren en helpen reguleren, waardoor ik overstimulatie, overvraging, angst of paniek voor kan zijn. Hij kan me kalmeren en ondersteunen tijdens een dissociatie, herbeleving of paniekaanval door in contact te blijven en de leiding nemen naar een veilige plek indien nodig. Uit nachtmerries en slaapverlammingen kan zo'n hulphond mij ook wekken. Hier bovenop kan hij me weerhouden van zelfbeschadiging en suïcidepogingen. En misschien ook het belangrijkste: ik krijg meer dagstructuur, zelfvertrouwen en een lange termijndoel om voor te leven. Dit leid tot meer zelfredzaamheid. Door de ondersteuning van een hulphond kan (en durf) ik weer zelfstandig dingen te ondernemen waarbij ik jarenlang moeite en ondersteuning heb gehad.  

  De kosten van het opleiden van een hulphond zijn echter immens hoog, maar liefst 20.000 voor de opleiding, en hierbovenop nog de kosten voor de hond en zijn benodigdheden. Dit kunnen wij helaas niet betalen, gezien alle huidige financiële moeilijkheden.

  Alsnog probeer ik het sprankje hoop te volgen. Want als de kans bestaat dat het geld ingezameld kan worden, zou dit mij enorm helpen. Niet alleen nu, maar in mijn toekomst. Om weer hoop vast te houden, en te leren om te leven i.p.v. blijven overleven. Hierbij wil ik u vragen of u hierin iets voor mij kunt betekenen. Alle beetjes doen ertoe. Het delen van mijn oproep zou ik ook enorm waarderen, zodat het bereik wat groter wordt.

Het zou veel betekenen voor mij en een toekomst.

In ieder geval ben ik u heel erg dankbaar!

Heel veel liefs,

Herliena :)