Mijn naam is Marieke, ik ben 41 jaar en ik leef al mijn hele leven met ziekte, pijn en complicaties.

Al vanaf mijn zesde lag ik regelmatig in ziekenhuizen en kreeg ik talloze onderzoeken, omdat mijn ziekte niet meteen ontdekt kon worden. Hierdoor miste ik veel momenten in mijn kindertijd. Pas toen mijn handjes begonnen te vergroeien, ontdekten de artsen dat ik reumatoïde arthritis had.

Op mijn 27e kreeg ik door mijn hele lichaam artrose, ook in mijn rug en andere gewrichten. Op mijn 30e bleken mijn heupen volledig versleten, waardoor ik twee nieuwe kunstheupen nodig had.

Na de eerste operatie schoot een pen dwars door mijn linker dijbeen, waarna er een plaat op de OK werd ingezet. Omdat ik daarna nog steeds niet goed kon lopen, werd de plaat uiteindelijk verwijderd.

Vijf dagen later kreeg ik een ernstige bacteriële infectie in mijn linkerbeen. Eerst dachten de artsen dat het alleen om huidbacteriën ging, maar drie weken later ontdekten ze in Groningen dat ik ook een Streptococcus aureus-bacterie had, die inmiddels resistent was geworden. Hierdoor lag ik zes weken aan het infuus, waarbij ik letterlijk voor mijn leven moest vechten.

Door deze infectie moest mijn linkerbeen drie keer diep gespoeld worden, en nu heeft het een halve meter lang litteken. Mijn linkerbeen is hierdoor zwaar misvormd.

Daarna kreeg ik een diep absces van 12 cm in mijn linkerbil, met Staphylococcus aureus en E. coli. Hiervoor moesten zeer diepe gaten in mijn bil worden gemaakt om het abces te verwijderen. Het is genezen, maar mijn hele linkerbil is volledig misvormd door het litteken en de operaties. Mijn hele linkerkant — mijn linkerbeen én linkerbil — is hierdoor ernstig verminkt.

Bovendien leef ik met drie hernia’s, een ernstige stenose, en 24 uur per dag zenuwpijn, waardoor ik opnieuw afhankelijk ben van een scootmobiel.

Ook mijn siliconenborsten moeten eruit, omdat ze al meer dan 20 jaar in mijn lichaam zitten. Dit wordt medisch sterk aangeraden, maar ik heb geen geld voor nieuwe implantaten. Zonder reconstructie voel ik me helemaal geen vrouw meer, durf ik mezelf niet in de spiegel te bekijken, en draag ik altijd lange kleding om alles te verbergen.

Er is een privékliniek die mijn bil, linkerbeen en borsten kan reconstrueren, maar dit wordt niet vergoed, en ik kan het zelf niet betalen vanuit mijn Wajong-uitkering.

Daarom vraag ik met heel mijn hart om hulp. Elke donatie, hoe klein ook, brengt mij dichter bij een toekomst waarin ik weer een beetje vrouw durf te zijn, me niet hoef te schamen en eindelijk een stukje van mezelf terugkrijg na een leven vol pijn, ziekte, complicaties en verminking.

Ik woon alleen met mijn kleine Yorkshire Terrier Ossie, die mij steun geeft in deze moeilijke periode. ❤️