Lieve allemaal, 

Mijn naam is Larissa Frehe en op 14 april 2024 doe ik mee aan de 10 kilometer van Rotterdam en zamel ik geld in voor het Epilepsiefonds.

Op erg jonge leeftijd kreeg ik mijn eerste epileptische aanval en stond het leven van mijn ouders en later mijn eigen leven op zijn kop. Regelmatig had ik Tonisch Clonische aanvallen. Bij deze aanval verloor ik mijn bewustzijn, maakte mijn lichaam schokkende bewegingen, kreeg ik kaaktrekkingen en wanneer ik later bij kwam had ik hele erge hoofdpijn en was ik doodmoe. Vooral zware en langdurige inspanning lokte bij mij de epileptische aanvallen uit.

Een kind met epilepsie word gezien als anders. Je hebt iets wat andere kinderen niet hebben en op sommige momenten wordt je ook, tegen je zin in, anders behandeld. Terwijl je er eigenlijk niets aan kan doen. 

Mijn ouders hebben er gelukkig in hele grote lijnen voor gezorgd dat ik een normale jeugd had. Dat ik gewoon, zonder helm, met vriendinnen naar school kon fietsen. Mee kon naar zwemfeestjes of schoolzwemmen (wel onder toezicht van een van mijn ouders en met een grote bloemenhaarband zodat ik zichtbaar zou zijn) en dat ik zelf buiten mocht spelen en ''de weg over mocht steken''. Door de kinderarts werd gezegd dat ik niet alleen zou mogen fietsen en een helm op moest voor het vallen. Ook zwemmen of de weg over steken mocht ik niet alleen. Ik zou altijd onder toezicht moeten staan.

Nu ikzelf moeder ben van een zoontje besef ik hoe zwaar het voor mijn ouders geweest moet zijn om je kind een normale jeugd te geven en te laten zijn net als alle andere kinderen. Dit terwijl je weet dat er situaties zijn waardoor het met een epileptische aanval heel erg fout kan gaan.

Gelukkig is er bij mij een wonder gebeurd waardoor mijn epileptische aanvallen tijdens mijn pubertijd zijn gestopt. Ik heb dus te maken gehad met kinderepilepsie. Tot mijn 16e heb ik regelmatig te maken gehad met deze grote aanvallen soms 2 keer per week, soms 1 keer per maand of soms zelf ''maar'' een keer per kwartaal. Er zijn veel mensen die dit geluk niet hebben. Die 6 á 7 aanvallen per dag hebben, die niet over de epileptische aanvallen heen groeien en dagelijks moeten leven met aanpassingen. Die niet even snel met de auto een boodschap kunnen doen, want autorijden is niet vanzelfsprekend. Die niet hun kind met de fiets naar school kunnen brengen, want stel dat je met je kind op de fiets aan aanval krijgt.

Op 14 april ren ik 10 kilometer om geld op te halen voor het epilepsiefonds. Dit doe ik JUIST door iets te doen wat ik in het verleden niet kon door de aanvallen, hardlopen. Door een mooi bedrag te doneren hoop ik mee te kunnen helpen aan de onderzoeken en behandelmethodes tegen epilepsie. 

Alle donaties helpen, juist ook de kleine!

Liefs,
Larissa