En wat voor een jaar, wat was het ook weer, David, vorig jaar ontmoet in Kenia, soms voel je iets en dat klopt, deze keer ook, toffe knul, slim, humor, lief, Masai, maar vast in het leven....financieel onmogelijk om te studeren, een ongrijpbare droom voor hem. Toen 20 jaar en met glans de middelbare school gedaan, door zijn ouders betaald...heel wat koeien zijn er verkocht om dat te bewerkstelligen. HBO / Uni is voor hun verder onmogelijk. Kost meer dan hier, weet ik inmiddels. 😉 Hij werkte bij zijn broer op het camp waar wij verbleven. Een klik, een match....en dat was een succesvolle ! Want inmiddels zit het eerste jaar erop ! Een jaar waarin hij enthousiast startte op school en in de grote stad, Nairobi, ging wonen. Spannend maar wat heeft hij het goed gedaan. Zo trots op hem. Ook daar kwam Corona, ging hij terug naar huis, naar de bush, zonder internet, maar wel met online lessen, die hij trouw volgde op zijn mobieltje. Zelfs examens werden gemaakt op de mobiel. Op een foto zie je hem met zijn nieuwe, tweedehandse IPhone van Joelle. Check dat gezicht. Nooit heeft hij geklaagd of opgegeven. Er kwam een moment dat ik dacht en nu moet er een laptop komen, mbv een hotspot moet dat lukken. Deed ik immers ook daar. Corona bleef duren en school bleef gesloten. Laptop kwam (foto) en hij kon "normaal' werken, zoals ook onze jongeren de studies nu volgen. Gedreven ging hij verder en we telden samen af om elkaar weer te ontmoeten. Dat lukte in september, wat was dat fijn om elkaar weer in de ogen te kijken en te praten over vanalles en nog wat. Wat zijn we trots op hem. Onze band werd alleen maar hechter, we ontmoetten zijn ouders (foto's) en gingen op visite in het huisje waar hij woont in de bush. We leefden het echte Masaileven, op de meest mooie plekjes, huisjes, dorpjes, tussen mensen, dieren....onbeschrijfelijk. De dankbaarheid die ik voelde in de omhelzingen met zijn ouders voel ik nog. Geen woord konden we wisselen, maar we begrepen elkaar zo goed. November en december is daar de zomervakantie. In januari hoopt hij weer naar Nairobi te kunnen, gewoon lessen te krijgen, in klassen te zitten, naar de bibliotheek te kunnen, te kletsen met medestudenten. Door de grote steun van velen konden we het schoolgeld betalen vorig jaar. De overige kosten betaal ikzelf mbv Leslie. Boeken, laptop, examens, huur kamer, eet en kleedgeld. We noemen hem onze bonuszoon en zijn zo blij dat we dit voor onze kinderen, maar ook voor hem nu kunnen doen.
En nu dus de vraag...wie helpt weer mee ? Alles is zo welkom. Onze dank, maar vooral zijn dank en van zijn familie is onbeschrijfelijk.
(Delen op de social media mag)